by Maria Sarantou
Μια λεπτομέρεια από το σύνολο, υπάρχει πιθανότητα να σου δώσει μια ώθηση παραπάνω, από την θετική προδιάθεση που ήδη έχεις. Τα ονόματα των δύο συγκροτημάτων που ακούσαμε στο Fuzz, συγκλίναν σε μια αδιόρατη σκοτεινή μελαγχολία και αυτή η υποδόρια αίσθηση εντάθηκε και ενισχύθηκε στο άκουσμά των μουσικών τους.
Την συναυλία άνοιξαν, στις 21:30 όπως ήταν προγραμματισμένο, η ελληνική μπάντα Echo Train. Με ονόματα συγγραφέων όπως του Αλφρέ Ζαρρύ – ο πρόδρομος του σουρεαλισμού και του Έντγκαρ Άλλαν Πόε – εκπρόσωπος του μακάβριου, αλλά και πίνακες του Πικάσο και του Μονέ, να περνάνε στο video wall, ξεκίνησαν να μας λένε τις psycho ιστορίες τους.
Η ιδιαίτερα αισθαντική φωνή της Ren, σε συνάρτηση με την δυναμική σύνθεση της υπόλοιπης μπάντας, μας μετέφεραν σε ένα ξέφωτο παρέα με το ελεύθερο πνεύμα των παιδιών των λουλουδιών.
Η μισή ώρα που διήρκησε η εμφάνισή τους, ήταν λίγη για να τους απολαύσεις, αλλά αρκετή για να την χαρακτηρίσεις μία από τις καλές μπάντες που βγάζει η εγχώρια μουσική σκηνή.
Την μουσική σκυτάλη πήραν έπειτα οι Underground Youth και το σκηνικό άλλαξε: σκοτάδι με με υποβλητικό φωτισμό και καπνούς τους υποδέχτηκαν.
Οι απόκοσμοι ήχοι τους, μας στοίχειωναν την μιάμιση ώρα περίπου που βρίσκονταν στην σκηνή, αλλά και εκτός αυτής, όταν κατέβηκαν κάτω, δημιουργώντας ένα ψυχεδελικό σκηνικό μαζί με τον κόσμο που άκουγε εκστατικά δίπλα τους.
Τραγούδια όπως τα Collapsing into Night και Morning Sun, μας συνεπήραν.
Με τη υποβλητική ατμόσφαιρα του Rules of Attraction, που πυροδοτήθηκε από το τραχύ παίξιμο του μπάσου, τον δυνατό ρυθμό των ντραμς και τα αρχέγονα φωνητικά, μας βύθισαν στα έγκατα της ψυχεδελικής μουσικής τους, σαν να μετουσίωναν την γέννηση και τον θάνατο, σε ένα συμπαντικό οργασμό. I love you, μας υπενθύμιζε ξανά και ξανά ο τραγουδιστής, ενδιάμεσα στα κουπλέ του τραγουδιού.
Οι Underground Youth είναι ένα συγκρότημα που αν δεν τους έχεις ακούσει live, αξίζει να το κάνεις με την πρώτη ευκαιρία.
Και η συναυλία έκλεισε όπως άρμοζε στις μουσικές που ακούσαμε. Η βροχερή νύχτα που τηακολούθησε είχε καταλυτική σημασία: σαν να ήθελε να ξεπλύνει από τις μνήμες μας όσων εξελίχθηκαν και να μείνουν μυστικά εκεί.
Την συναυλία άνοιξαν, στις 21:30 όπως ήταν προγραμματισμένο, η ελληνική μπάντα Echo Train. Με ονόματα συγγραφέων όπως του Αλφρέ Ζαρρύ – ο πρόδρομος του σουρεαλισμού και του Έντγκαρ Άλλαν Πόε – εκπρόσωπος του μακάβριου, αλλά και πίνακες του Πικάσο και του Μονέ, να περνάνε στο video wall, ξεκίνησαν να μας λένε τις psycho ιστορίες τους.
Η ιδιαίτερα αισθαντική φωνή της Ren, σε συνάρτηση με την δυναμική σύνθεση της υπόλοιπης μπάντας, μας μετέφεραν σε ένα ξέφωτο παρέα με το ελεύθερο πνεύμα των παιδιών των λουλουδιών.
Η μισή ώρα που διήρκησε η εμφάνισή τους, ήταν λίγη για να τους απολαύσεις, αλλά αρκετή για να την χαρακτηρίσεις μία από τις καλές μπάντες που βγάζει η εγχώρια μουσική σκηνή.
Την μουσική σκυτάλη πήραν έπειτα οι Underground Youth και το σκηνικό άλλαξε: σκοτάδι με με υποβλητικό φωτισμό και καπνούς τους υποδέχτηκαν.
Οι απόκοσμοι ήχοι τους, μας στοίχειωναν την μιάμιση ώρα περίπου που βρίσκονταν στην σκηνή, αλλά και εκτός αυτής, όταν κατέβηκαν κάτω, δημιουργώντας ένα ψυχεδελικό σκηνικό μαζί με τον κόσμο που άκουγε εκστατικά δίπλα τους.
Τραγούδια όπως τα Collapsing into Night και Morning Sun, μας συνεπήραν.
Με τη υποβλητική ατμόσφαιρα του Rules of Attraction, που πυροδοτήθηκε από το τραχύ παίξιμο του μπάσου, τον δυνατό ρυθμό των ντραμς και τα αρχέγονα φωνητικά, μας βύθισαν στα έγκατα της ψυχεδελικής μουσικής τους, σαν να μετουσίωναν την γέννηση και τον θάνατο, σε ένα συμπαντικό οργασμό. I love you, μας υπενθύμιζε ξανά και ξανά ο τραγουδιστής, ενδιάμεσα στα κουπλέ του τραγουδιού.
Οι Underground Youth είναι ένα συγκρότημα που αν δεν τους έχεις ακούσει live, αξίζει να το κάνεις με την πρώτη ευκαιρία.
Και η συναυλία έκλεισε όπως άρμοζε στις μουσικές που ακούσαμε. Η βροχερή νύχτα που τηακολούθησε είχε καταλυτική σημασία: σαν να ήθελε να ξεπλύνει από τις μνήμες μας όσων εξελίχθηκαν και να μείνουν μυστικά εκεί.
