by Dimitris Michailaris
Πρώτη ανταπόκριση και το άγχος αρκετό. Πριν λοιπόν αρχίσω την καταγραφή του live του Σαββάτου (25/4), να προειδοποιήσω και να ζητήσω την κατανόηση ,όλων όσοι διαβάσουν τα παρακάτω, για λάθη, ένταση και τον ενθουσιασμό που ενδεχομένως παρατηρήσουν.
Πρώτες μελωδίες της βραδιάς, λοιπόν, απ’ τους Callas οι οποίοι απ’ τις δέκα παρά και για μισή ώρα περίπου μας προετοίμασαν κατάλληλα γι’ αυτό που θα επακολουθούσε. Τα παιδιά συνεργάζονται αρμονικότατα επί σκηνής με τους Άρη Ιωνά και Χρυσάνθη Τσουκαλά, σε κιθάρες και φωνή, να προσεγγίζουν τα αυτιά μας με ύποπτα new wave ντουέτα, από το εξαιρετικό Am I vertical? (2013), και τους Λάκη Ιωνά στο μπάσο και Μαριλένα Πετρίδου στα ντράμς να προσθέτουν την απαραίτητη ενέργεια. Προσωπικά γούσταρα πολύ τα garage ξεσπάσματα αλλά κυρίως την όλη στάση της μπάντας. Στοχοπροσηλωμένοι για τα καλά. ‘Ήρθαμε, παίξαμε, γουστάραμε και το δείξαμε… Ευχαριστούμε και φεύγουμε χωρίς πολλά-πολλά. Μπράβο και εις ανώτατα.
[caption id="attachment_4207" align="aligncenter" width="690"]
Callas - Fuzz Live Music Club[/caption]
Μικρή Αναμονή – Μεγάλη Εισπνοή – Βουτιά στα βαθιά.
Έντεκα παρά είκοσι στο ρολόι και η μπάντα του κυρίου Μoore γεμίζει την σκηνή. Το στήσιμο στρατηγικό. Thurston στα αριστερά, στο κέντρο η Debbie Googe (μπάσο) μπροστά από τον Steve Shelley (ντραμς) και δεξιά ο James Sedwards (κιθάρα), έτσι ώστε να μπορούν τα μάτια να χαζεύουν κατά βούληση. Forever More. Μετά από ένα πανέμορφο intro, συνοδευόμενο από ισάξιας ποιότητας visual η μπάντα παίρνει μπρος και απ’ τις πρώτες νότες καταλαβαίνουμε που το πάνε. Ο ήχος απίστευτος, ο Τhurston ορεξάτος. Όλα καλά! Ακολουθεί to Speak to the wild. Τhe king has come to the the band, τραγουδάει ο Τhurston. Η σπαρακτική φωνή του μας ανατριχιάζει ενώ το μπάσο της Googe, η οποία οργώνει την σκηνή, γεμίζει τα αυτιά. Παύση και καλωσορίσματα πριν το Germs Burn όπου ο ,μέχρι εκείνη τη στιγμή ανέκφραστος, Sedwards απλά προειδοποιεί με ένα μικρό αλλά πολύ δυνατό σόλο. Δύναμη με το Denotation στη συνέχεια, με τον Μοοre να γκαζώνει και εν συνεχεία να ρίχνει επίτηδες τους τόνους με το, αφιερωμένο στους Callas, The Best Day.
[caption id="attachment_4213" align="aligncenter" width="690"]
The Thurston Moore Band - Fuzz Live Music Club[/caption]
Έτσι λοιπόν φτάνουμε στην κορυφαία, κατ’ εμέ, στιγμή της συναυλίας. Βγαλμένο από σκοτεινά αυτοσχεδιαστικά μονοπάτια, το Grace Lake, ήταν με μία λέξη, επικό! Οι γλυκές μελωδίες της αρχής απλά μας ηρεμούν πριν από την καταιγίδα που επακολουθεί. Ο Τhurston παίρνει φωτιά. Το σώμα του συσπάται από την ένταση και από την κιθάρα του ελευθερώνεται επιτέλους το πολυπόθητο σόλο. Για αρκετή ώρα Τhurston και Sedwards σολάρουν εναλλάξ ενώ από πίσω τους η φύση αναγεννιέται και στη συνέχεια πλανήτες και εκρήξεις χρωμάτων στα visuals μας παίρνουν και μας σηκώνουν. Στα ντραμς ο Shelley να δίνει ρεσιτάλ και η Googe να ψάχνει να βρει τα όρια του μπάσου. Για, δεν έχω ιδέα, πόση ώρα η μπάντα έχει απογειωθεί. Το κομμάτι κλείνει με τον Μοοre να επαναλαμβάνει την αρχική μελωδία όπου μας επιτρέπει να μαζέψουμε τα σαγόνια μας απ’ το πάτωμα. Μέσα σ’ αυτή την σαστιμάρα η μπάντα αποχωρεί απ’ τη σκηνή για να επιστρέψει μετά από έντονο χειροκρότημα για το encore. Για το τέλος ο Thurston εγκαταλείπει το Τhe Best Day για να επιστρέψει στο Psychic Hearts του 1995. Σαμπαθικοί ρυθμοί, πόνος και η κιθάρα του Τhurston να αιωρείται στον αέρα πριν κατέβει και κλείσει με δύναμη το κομμάτι. Pretty bad, pretty sad για εμάς που καταλαβαίνουμε ότι το τέλος του live καταφτάνει. Δεύτερο encore και Ono soul για το τέλος με ένα μεγάλο αυτοσχεδιαστικό μέρος για να μη γκρινιάζει κανείς.
[caption id="attachment_4209" align="aligncenter" width="690"]
The Thurston Moore Band - Fuzz Live Music Club[/caption]
Τέλος. Ο Τhurston μας αποχαιρετάει ευγενικά και τα φώτα ανάβουν. Με λίγα λόγια: Το live τσάκισε!!! Όλοι βέβαια γνωρίζαμε ότι ο τύπος είναι φοβερός καλλιτέχνης, αλλά αυτό που είδαμε, εμένα προσωπικά με ταξίδεψε. Ο κόσμος μπορεί να μην προσήλθε μαζικά, όμως όλοι όσοι παρευρέθηκαν ήξεραν πολύ καλά τι περίμεναν να δουν. Καταπληκτική όλη η μπάντα. (ακόμα με την παρέα δεν καταλήξαμε στο ποιος μας άρεσε περισσότερο). Φοβερός ήχος, για άλλη μια φορά στο Fuzz, και πολύ καλός φωτισμός και visuals.
Αρνητικά: Τίποτα; Αρχικά σκεφτόμουν ότι ίσως να προτιμούσα να τελειώσουν στο Grace Lake, αλλά με τις δεύτερες σκέψεις μου καταλήγω στο ότι χωρίς encore μάλλον θα βγαίναμε από το Fuzz παραπατώντας. Άντε και στα επόμενα!
[caption id="attachment_4215" align="aligncenter" width="690"]
The Thurston Moore Band - Fuzz Live Music Club[/caption]
