The Waterboys@ 22.11.19, Piraeus 117 Academy //

It was a river, this is the sea!

Φωτογραφική ανταπόκριση από τον Τηλέμαχο Κουκλάκη.

Όταν πρωτοάκουσα τον ερχομό τους την ημέρα της ονομαστικής μου εορτής, ενθουσιάστηκα. Τι ωραία συγκυρία! Προφανώς την ίδια αντίδραση είχαν και άλλοι πολλοί, γι’ αυτό και στην πρώτη εμφάνισή τους την Πέμπτη 21.11 προστέθηκε και μια δεύτερη την Παρασκευή 22.11.

Για μένα οι Waterboys σηματοδότησαν κάπως θολά και διακριτικά τις μουσικές μου προτιμήσεις, σαν να υπήρξαν στο προσκήνιο σε ένα αδιαμφισβήτητο όμως πρωταγωνιστικό ρόλο που μόνο πρόσφατα κατάφερα να νοηματοδοτήσω. Ως δεύτερο παιδί τα ακούσματά μου πλάσθηκαν σε μεγάλο βαθμό από μεγαλύτερους ηλικιακά που σεβόμουν. Μια τέτοια ήταν και η μεγαλύτερη αδερφή της κολλητής μου, με μια σούπερ παρέα που μας έκαναν καμμιά φορά το χατίρι και μας έπαιρναν για καφέ στο Μύλο στα Εξάρχεια (που τότε ήταν στην Καλλιδρομίου) ή σε καμμιά συναυλία. Και χαιρόμασταν να βάζουμε τις κασέτες τους και να ανακαλύπτουμε ωραία πράγματα για τη ψυχή και τα αυτιά μας. Δεν θυμάμαι ξεκάθαρα να ακούω και πότε τους Waterboys, αλλά είμαι σίγουρη πως κάπως έτσι έγινε. Μόνο έτσι ταιριάζει να έχει γίνει.

Και έτσι πάντα κάπως υπήρχαν στην καρδιά μου, ως βιωμένη αγάπη αλλά η εκτίμηση ήρθε πρόσφατα. Η αναγνωρισιμότητα και οι επιτυχία τους κάνει την αξία τους να μοιάζει συνηθισμένη και εύκολη. Αλλά οι Waterboys είναι ένα φοβερό σημείο τομής μεταξύ ποιητικών στίχων και σπουδαίων ενορχηστρώσεων. Αν σε αυτά προσθέσουμε την ηγετική φυσιογνωμία του Mike Scott που όχι μόνο ξέρει να «αφηγείται» επί σκηνής, ως άλλος παραμυθάς, αλλά και να επιλέγει εξαιρετικούς μουσικούς που τους συντονίζει με μαεστρία, και φυσικά τον Steve Wickham που έδωσε την ιδιαιτερότητα στον ήχο του με το βιολί του, δεν είναι να αναρωτιέται κανείς πως γίνεται μετά από τόσα χρόνια και τόσα ακούσματα να ανατριχιάζεις όταν ακούς το Fishermans Blues, Whole of the moon ή το Pan Within, το οποίο λατρεύω όπως και πολλοί άλλοι αλλά καθόλου δεν με πειράζει που μοιραζόμαστε το τίτλο του αγαπημένου μας τραγουδιού, γιατί οι Waterboys κυρίως είναι αυτό · ένα πολύ γλυκό μοίρασμα, μια αίσθηση του ανοίκειν. Νομίζω προκύπτει από το πάντρεμα τόσο πολλών μουσικών ταυτοτήτων, και το πάντρεμα είναι τόσο πετυχημένο που αναδύεται η συντροφικότητα από κάθε νότα των τραγουδιών τους. Αυθεντική Ροκ εντ ρολ με την κλασικότητα μουσικών οργάνων όπως η τρομπέτα και το σαξόφωνο, αρκετή δόση από Κελτική φολκ.

Αυτή την αίσθηση έχουν τη φοβερή ικανότητα να την μεταδίδουν και όταν βρίσκονται επί σκηνής και αυτό έγινε και τη δεύτερη μέρα της εμφάνισής τους στην Αθήνα. Ήταν αρκετά ευχάριστο πως δεν υπήρξε support συγκρότημα και έτσι είχαμε την ευκαιρία να τους απολαύσουμε σε ένα γεμάτο setlist από τα παλιά διαμάντια αλλά και τραγούδια από τα τελευταία άλμπουμ τους, με εκτελέσεις που κλείνουν και ξανανοίγουν σε δυναμική. Είχαμε εξάλλου περίπου 12 χρόνια να τους δούμε στη χώρα μας.

Ο χώρος άκαπνος, αλλά δεν θέλω να σταθώ σε αυτό, είναι κάτι που οφείλουμε να το συνηθίσουμε και that’s it. Κυρίως γιατί η εικόνα των σεκουριτάδων που επιτηρούν το χώρο την ώρα που στη σκηνή γινόταν κάτι πολύ ωραίο, μας ενόχλησε πολύ. Ηλικιακά είναι πάντα πολύ όμορφο να βλέπεις κόσμο μεγαλύτερης ηλικίας από ότι συνήθως σε συναυλιακούς χώρους, γιατί αυτοί οι άνθρωποι έρχονται με ένα βλέμμα ευγνωμοσύνης να ακούσουν αυτό που προφανώς τους καθόρισε.

Η εκτέλεση του Pan Within με τον Mike Scott στην ακουστική του κιθάρα και τον Steve Wickham στο ηλεκτρικό του βιολί να μένουν μόνοι τους στη σκηνή, ήταν ανατριχιαστική στιγμή, όπως και τα υπέροχα The Whole Of The Moon, Fisherman's Blues και We Will Not Be Lovers. Για φινάλε μας επιφύλαξαν μια ευχάριστη έκπληξη, αντί για το Purple Rain που έπαιξαν την πρώτη μέρα μας χάρισαν το Jumpin’ Jack Flash Rolling Stones.

Η επταμελής ομάδα, ένα καλοκουρδισμένο σύνολο. Ο Mike Scott αναμφισβήτητα ο ηγέτης, ο Steve Wickham η ψυχή των Waterboys, o "Brother" Paul Brown ένας μικρός Πάνας στα πλήκτρα που τα έδωσε όλα στο τραγούδι του «Nashville, Tennessee», ενώ ο Ralph Salmins στα ντραμς επιδόθηκε σε ένα μοναδικό σόλο αλλά whiplash προς τιμή του θανόντα Ginger Baker που η μπάντα αγαπά πολύ. Η παρουσία των δύο γυναικών (Jess Kav και Zeenie Summers) η χρωματιστή πινελιά τόσο στα φωνητικά όσο και με τα ξεσηκωτικά χορευτικά τους.

Το πόσο αρμονική είναι η σύνδεση των επιρροών της μουσικής των Waterboys και πόσο μεταφορικά αντιστοιχεί στην σύνδεση των μελών της μπάντας επί σκηνής το ζήσαμε ως εμπειρία την Παρασκευή. Αυτή είναι η μέθεξη των Waterboys, γι’αυτό τους αγαπάμε, γι’αυτό συνδεόμαστε μαζί τους με ένα παγανιστικό τρόπο κάθε φορά που ακούμε τα τραγούδια τους.

Setlist