από Katerina Stamatopoulou
Πως θα μπορούσα άραγε να ξεκινήσω αυτή την ανταπόκριση, όταν ο λόγος για τον οποίο γράφεται είναι οι The Stranglers; Εύλογο ερώτημα και μπαίνω απευθείας στο θέμα. Όλα ξεκινούν με το "Toiler in the Sea", επιλογή εξαιρετική για να καταλάβουμε που είμαστε και ποιους θα δούμε. Σολαρίσματα και τα πρώτα χειροκροτήματα ξεκινούν, χαλάρα και υποτονικά (μην νομίζετε!). Σχετικές καλησπέρες στα ελληνικά και αμέσως τα χέρια να παίρνουν φωτιά. Η παρέα των Jean-Jaques Burnel, Dave Greenfield, Baz Warne και του νεοσύλλεκτου (στη θέση του Jack Black) Jim MacAulay έκανε τα πάντα για να ανάψει τα αίματα. Αλλά που τέτοια τύχη;
Και δεν υπονοώ το μεγάλο ηλικιακό εύρος των παρισταμένων, αντιθέτως μόνο αυτοί και αυτές έδιναν τον σχετικό πόνο, ήξεραν τα κομμάτια απέξω και χειροκροτούσαν με την καρδιά τους. Whatever, συνεχίζω.
Baz Warne: τι να πω για αυτόν τον άνθρωπο; Νευρώδης και εξαιρετικός μουσικός, επικοινωνιακός και χαμογελαστός, σίγουρος για την κίνηση των χεριών και για την ένταση της φωνής του. Παραστατικός σε επίπεδο θεατρικότητας. Όσο για τον Jean-Jaques Burnel, ε εντάξει... Εμφανώς κουρασμένος αλλά με αντοχές, όχι με τόσο ταμπεραμέντο και λιγότερο επικοινωνιακός. Τα παιδιά στο πίσω μέρος της σκηνής (Greenfield & MacAulay) έκαναν τη δουλειά τους απτόητοι και πολύ συγκεντρωμένοι.
[caption id="attachment_4474" align="aligncenter" width="690"]
The Stranglers - Fuzz Live Music Club[/caption]
[caption id="attachment_4475" align="aligncenter" width="690"]
The Stranglers - Fuzz Live Music Club[/caption]
Στις επιτυχίες ο κόσμος εμφανίστηκε (περίεργο!) βλ. "Golden Brown"και "Always the Sun". Σε άλλα νέα, μας χάρισαν δύο encores (έφυγαν την πρώτη φορά από τη σκηνή περίπου στις 12). Βγήκαν λοιπόν χαμογελαστοί για τα "Walk On By" και "All Day and All of the Night" και π ρ ο φ α ν ώ ς έκλεισαν με το "No More Heroes", το οποίο κατάφερε να ξεσηκώσει ελαφρώς (!) μικρούς και μεγάλους.
Τι κρατάω; (1) Ένα μπράβο στη διοργάνωση του Θωμά Μαχαίρα για τις ώρες των εμφανίσεων. (2) Ένα ευχαριστώ που άφησε τους/τις φωτογράφους να αποθανατίσουν τα encores. (3) Το νεύρο του Baz Warne και τον επαγγελματισμό που δείχνουν μετά από τόσα χρόνια καριέρας. Εξαιρετικός ήχος, φοβερός συγχρονισμός και επαληθεύονται: παίζουν live και τους γουστάρουμε για αυτό! Viva post-punk! Viva new wave!
[caption id="attachment_4476" align="aligncenter" width="690"]
The Stranglers - Fuzz Live Music Club[/caption]
Και πιο πριν... οι ΜΟΑΝ (3 φωνές, μία από αυτές γυναικεία, πενταμελής μπάντα) μας κράτησαν συντροφιά για περίπου ένα μισάωρο (ξεκίνησαν την εμφάνισή τους στις 21.20 περίπου). Πρώτη φορά τους είδα και τολμώ να πω ότι αποτέλεσαν έκπληξη! Το κοινό φάνηκε να τους γνώριζε καλά και χειροκρότησε ιδιαιτέρως τα "Lost and Found" και "Grim Reaper". Προσωπικά αναγνώρισα μία μίξη στοιχείων από Franz Ferdinand, Bjork και blues. Στο επίπεδο των υποθέσεων, θαρρώ πως τους αρέσει η pop διάθεση και πως δεν έχουν σκοπό να υποκύψουν σε πιο dark μονοπάτια. Επίσης πρέπει να έχουν τις καλύτερες σχέσεις με τον Bruce Springsteen. Έκλεισαν με το famous "Breaking Bad".
Καλή επιτυχία στο album που ετοιμάζουν και μία παρατήρηση: Μπράβο στην μικροκαμωμένη πλην όμως εκρηκτική παρουσία της Μαρίας Όλγας που μοιράστηκε μαζί μας την ενέργειά της για χορό και καλοπέραση βλέποντας τους Stranglers. Ειλικρινή και αυθόρμητη στάση, καταγράφεται.
[caption id="attachment_4471" align="aligncenter" width="690"]
MOAN - Fuzz Live Music Club[/caption]
[caption id="attachment_4472" align="aligncenter" width="690"]
MOAN - Fuzz Live Music Club[/caption]
