by Maria Lezgi
Μια από τις πολυαναμενόμενες συναυλίες του καλοκαιριού, εκπλήρωσε πλήρως τις προσδοκίες του κοινού που απόλαυσε μεγάλους μουσικούς, σε μια άρτια από όλες τις απόψεις διοργάνωση, σε μια δύσκολη μέρα του χρόνου.
Όταν το όνομα των Smashing pumpkins ανακοινώθηκε το περασμένο φθινόπωρο, ο ενθουσιασμός γεννήθηκε τόσο για όσους δεν τους είχαν δει ποτέ, όσο και για όσους ήταν σαν να μην τους έχουν δει, σε εκείνη τη συναυλία φιάσκο πριν 26 χρόνια στο Λυκαβηττό. Βεβαίως οι Smashing Pumpkins έχουν μια ταραχώδη πορεία στο ενεργητικό τους που συνολικά τους κατέταξε στα αζήτητα τα χρόνια τις νέας χιλιετίας και έπειτα. Το ζήτημα λοιπόν για την πλειοψηφία του κοινού ήταν η αναβίωση της δεκαετίας των 90ς, η νοσταλγία των εφηβικών μας στιγμών και η ικανοποίηση του απωθημένου να τους δούμε. Με το πέρας της συναυλίας όμως φάνηκε πόσο μεγάλο συγκρότημα εξακολουθούν να είναι, με σπουδαίους μουσικούς όπως τον Chamberlin, που ας είμαστε ειλικρινής, δεν υπάρχουν στις μέρες μας εύκολα στο είδος τους.
Το ίδιο ισχύει και για τον Tom Morello, που άνοιξε τη συναυλία στις 8 το απόγευμα ακριβώς. Εξακολουθεί να είναι ένας από τους σπουδαιότερους και επιδραστικότερους κιθαρίστες, με ένα μοναδικό στυλ και αυτό είχαμε τη τύχη να δούμε την Τρίτη. Ο συνιδρυτής των Rage Against The Machine, Audioslave και Prophets Of Rage, που έχει κάνει το όνομά του συνώνυμο της βιρτουοζικής κιθάρας αλλά και της μάχης για δικαιοσύνη (σημείωση, κατέχει πτυχίο πολιτικών επιστημών από το Harvard University), ανέβηκε στη σκηνή με τον 13 χρονο γιο του Ρομάν στα χρέη της τρίτης κιθάρας. Ο τρισχαριτωμένος έφηβος με κινήσεις σχεδόν φωτοτυπία του πατέρα του, ξεκίνησε μαζί του με το Soldier of Army of Love, τραγούδι που κυκλοφόρησε μόλις το τέλος του Ιουνίου με Funky και βαριά riff. Ο Τομ Μορέλο επηρέασε τους απανταχού κιθαρίστες τα τελευταία 30 χρόνια λογικό να έχει επηρεάσει και το γιο του. Όλη η δημιουργική δύναμη του Μορέλο ξεδιπλώθηκε στην περίπου μία ώρα που έπαιξε. Ενσωμάτωση εφέ κιθάρας, heavy metal/punk υβριδικά riff και ήχους εμπνευσμένους από το hip hop. Το κοινό ενθουσιασμένο συμμετείχε στα μηνύματα του Tom Morello για αλληλεγγύη σε συνδικαλιστές και εργαζόμενους.
Η κορυφαία συγκινησιακά στιγμή ήταν η αφιέρωση του Like A Stone στον Chris Cornell, με το φωτισμό να πέφτει στο άδειο μικρόφωνο της σκηνής, το The Ghost Of Tom Joad του Bruce Springsteen και φυσικά το Killing In The Name στο οποίο έγινε ο αναμενόμενος χαμός. Κάπου εκεί η τάση του ρεύματος έπεσε για λίγο, παραδόξως φάνηκε απολύτως ταιριαστό με το κομμάτι και την ηλεκτρική του ενέργεια που «έκαψε» τα πάντα. Το τέλος της εμφάνισης του Tom Morello έγινε με το Power of the People του John Lennon και η ικανοποίηση της αρχής έδωσε τη θέση της στην ανυπομονησία για τη συνέχεια.
Setlist
Κάπου εδώ να σημειώσω πως πολλοί παραπονέθηκαν για τον ήχο ήδη από την εκκίνηση του Tom Morello, ειδικά στην αρένα. Προσπάθησα να κατέβω για λίγο στην αρένα να το διαπιστώσω αλλά δεν κατέστη δυνατόν, κάτι που μετέπειτα κατάλαβα πως προφανώς δεν γινόταν λόγω διαφοράς αντιτίμου τηςθέσης, βεβαίως με δημοσιογραφικό πάσο δεν μου έχει ξανατύχει. Όμως για να είμαι ειλικρινής, καθόλη τη διάρκεια της συναυλίας δεν υπήρξε κανένα θέμα πάνω και δεξιά στις κερκίδες όπου ήμουν ούτε με τον εξαερισμό, και αυτό το διαπιστώσαμε όταν βγήκαμε από το στάδιο και οι θερμοκρασία έξω ήταν αισθητά υψηλότερη από μέσα.
Μετά από χρόνια εξαρτήσεων, καταθλίψεων και αλληλοκατηγοριών, τα τρία ιδρυτικά μέλη αποφάσισαν το 2018 να ενωθούν. Βεβαίως λείπει η Wertsky που οι τελευταίες ειδήσεις τη θέλουν να εμπλέκεται σε δικαστικές διαμάχες (σχετικά με τα άλογα που διατηρεί στη φάρμα της), αλλά αυτό έχει γίνει εδώ και χρόνια κατανοητό πως δεν θα γίνει καθώς ο Billy Corgan μάλλον δεν θέλει να την ξαναδεί ποτέ στη ζωή του. Έτσι λοιπόν, Billy Corgan, James Iha και Jimmy Chamberlin ξεκινήσαν τις περιοδείες και το 2023 την περιοδεία Vampire Tour της οποίας ο τελικός ευρωπαϊκός σταθμός ήταν την Τρίτη στη χώρα μας.
Το πρόγραμμα τηρήθηκε στο ακέραιο και η μεγαλειώδης εισαγωγή για τους Smashing Pumpkins ακούστηκε ακριβώς στις 21.30. Καθώς το συγκρότημα είχε ζητήσει οι φωτογράφοι να μην είναι στο photo pit, γι’αυτό και όλοι οι φωτογράφοι έχουν παρόμοιες λήψεις και από μακριά, ήταν αναμενόμενο πως δεν θα έχουν ούτε οθόνες. Τα εξαιρετικά φώτα όμως έκαναν όλη τη καλή δουλειά του σόου καθόλη τη διάρκεια της συναυλίας. Το Everlasting Gaze από το άλμπουμ Machina/The Machines of God βρίσκεται περίπου στα μισά του δρόμου μεταξύ της 36χρονης ζωής του συγκροτήματος, ένα ταιριαστό πρώτο κομμάτι που υποδηλώνει το τεράστιο εύρος της καριέρας τους. Εξαρχής κλέβει την παράσταση η Kiki Wong, η κιθαρίστρια που επιλέχθηκε για την περιοδεία μετά από οντισιόν 10.000 χιλιάδων ατόμων, τόσο για τη σκηνική της παρουσία όσο και για το ιδιαίτερο παίξιμό της που προσδίδει μέταλ ποιότητα. 
Ακολουθούν το Doomsday Clock και στη συνέχεια Zoo Station των U2. Δεν μου άρεσε ποτέ αυτό το κομμάτι ιδιαίτερα και θα μπορούσε να λείπει από το σετλιστ της περιοδείας αλλά στο τέλος του κομματιού ο Chamberlin κάνει ένα εκπληκτικό σόλο και καταλαβαίνεις πόσο σπουδαίος ντράμερ είναι. Όλη η μπάντα είναι δεμένη πάνω στον σκληρό και δυναμικό ήχο του. Σπουδαίος επίσης και ο Corgan στην ηγετική κιθάρα και ίσως υποτιμημένος ως κιθαρίστας. Το ότι διαθέτει μία σπάνια μοναδική φωνή που έως σήμερα τη διατηρεί είναι ξεκάθαρο. Το ταλέντο του όμως ως κιθαρίστας μου έγινε προχθές αντιληπτό.
Το Today, ως αναμενόμενο, ήταν η πρώτη ενθουσιώδης στιγμή για την οποία ανυπομονούσαν οι φανς και έπειτα ο Corgan απευθύνεται ευχαριστώντας στα ελληνικά. Το Thru the Eyes of Ruby ευτυχώς δεν έλειπε, καθώς είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει. Αλλά η ανατριχίλα ήρθε με το Tonight και την προτροπή του Corgan παραφράζοντας το στίχο «believe in YOU». Συγκινούμαι απίστευτα με καλλιτεχνικές φιγούρες σαν τον Corgan, που στέκουν σήμερα πάνω από τις δυσκολίες και την ταλαιπωρία του παρελθόντος, που κοπιάσανε και κατόρθωσαν να μοιάζουν πιο ήρεμοι και σίγουροι για τον εαυτό τους. Αν κάποιος μπορεί να συμβουλεύει, είναι σίγουρα αυτοί.
Το πιο ηλεκτρονικό Ava Adore που ακολουθεί, από τις εποχές που ο Corgan έκανε παρέα με τον Marilyn Manson και τον Trent Reznor, είναι ένα από τα αγαπημένα μου και δεν ντρέπομαι γι΄αυτό αλλά η δεύτερη ανατριχίλα ήρθε στο Disarm, ένα τραγούδι ύμνος στα δύσκολα παιδικά χρόνια των 90ς. Η Katie Cole στην ακουστική κιθάρα και τα δεύτερα φωνητικά, συνόδευσε τον Corgan στο Springtimes από τον πρόσφατο δίκο Atum και σκέφτομαι πως οι Smashing Pumpkins έχουν κάνουν σοφή επιλογή μουσικών, πράγμα που δείχνει πως δεν πρόκειται εδώ για μια μπάντα που είπε να βγει στην περιοδεία για να ενισχύσει το εισόδημα της αλλά πραγματικά έχουν κάτι να πουν στο σήμερα. Ο Jack Bates στο μπάσο, γιος του Peter Hook (πρώην μπασίστας και συνιδρυτής των Joy Division και New Order), είναι επίσης πολύ καλός.
Ακολουθούν το Mayonaise από το Siamese Dream και το εμπρηστικό Bullet With Butterfly Wings. To Empires από το νεότερου ATUM ακούγεται βαρύ και σκοτεινό, αλλά χαρακτηριστικό των συναισθηματικών περιοχών που νιώθουν άνετα οι Smashing Pumpkins. Μετά το 1979 ο Corgan ευχαριστεί το κοινό και αφού το Iha χαριτολογεί παραπονούμενος για τη ζέστη και ειδικά στην Ακρόπολη που ανέβηκε και ο Corgan για το χειρότερο βηγκαν μπιφτέκι που έφαγε, μας προετοιμάζουν για ένα τραγούδι που τους διαφεύγει η λέξη στα ελληνικά..Και κάπως έτσι ακούγεται ο Rhinoceros, το μοναδικό κομμάτι από το πρώτο άλμπουμ του Gish, το μακρινό 1991, αλλά έτσι και αλλιώς εάν έπρεπε να διαλέξουμε ένα κομμάτι από το άλμπουμ θα ήταν σίγουρα αυτό.
Μια στιγμή πραγματικής απόλαυσης έρχεται προς το τέλος κατά τη διάρκεια μιας επικής εκδοχής του Gossamer. Αν και δεν κυκλοφόρησε ποτέ ως ηχογράφηση στο στούντιο, είναι ένα τραγούδι που υπήρξε εδώ και καιρό βασικός πυλώνας του ζωντανού σετ των The Smashing Pumpkins. Το Cherub Rock ήταν μια ένδοξη στιγμή της χαρακτηριστικής πορείας τους, αλλά και μια πολύ κρύα εκδίκηση αν σκεφτεί κανείς πως στη συναυλία στο Λυκαβηττό ο κόσμος φώναζε για να το ακούσει και ο Corgan ξεκίνησε την εισαγωγή αλλά δεν το έπαιξε ποτέ. Κλείσιμο με τα θανατηφόρα riffs του Zero, και το σετ ολοκληρώνεται απλά χωρίς encore. Ένα τόσο απλό τέλος αντικατοπτρίζει τη συνολική αίσθηση για τους Smashing Pumpkins. Είτε σου αρέσουν είτε όχι.
Στο τέλος ο Corgan ευχαριστεί κάθιδρος και πετάει τον ιδρώτα από πάνω του, την μαύρη κάπα δεν την πέταξε ποτέ. Ήταν βασικό στοιχείο της θεατρικότητας με την οποία διεύθυνε το περίπου δίωρο σετλιστ. Πολλοί δεν ικανοποιήθηκαν από το σετλιστ γιατί θεώρησαν πως εστίαζε στο νεότερο υλικό τους. Για εμένα, το σετλιστ δεν ήταν best of αλλά υπήρξε ικανοποιητικότατο και είχε επιδέξια ισορροπία μεταξύ κλασικών κομματιών και νεότερων με highlight την εξαιρετική τους απόδοση στο Gossamer. Και προσωπικά δεν καταλαβαίνω καθόλου την γκρίνια και την αδιαφορία στο καινούργιο υλικό συγκροτημάτων που μεσουράνησαν το 90. Σε μια πορεία δεκαετιών δεν μπορεί παρά να υπάρχει και καμπή, και αναβίωση και νοσταλγία.
Αλλά την Τρίτη πέρα από τα αγαπημένα τραγούδια που στέκουν ως φίλοι της εφηβείας μας ακόμα και σήμερα, ακούσαμε σπουδαία μουσική στο σήμερα. Ήταν μια απολαυστικά συγκινητική και μουσικά πολύτιμη συναυλία, με τον Chamberlin να βρίσκεται σε φανταστική φόρμα και τον Corgan να έχει κέφια και άριστη φωνή.
Setlist
Το ίδιο ισχύει και για τον Tom Morello, που άνοιξε τη συναυλία στις 8 το απόγευμα ακριβώς. Εξακολουθεί να είναι ένας από τους σπουδαιότερους και επιδραστικότερους κιθαρίστες, με ένα μοναδικό στυλ και αυτό είχαμε τη τύχη να δούμε την Τρίτη. Ο συνιδρυτής των Rage Against The Machine, Audioslave και Prophets Of Rage, που έχει κάνει το όνομά του συνώνυμο της βιρτουοζικής κιθάρας αλλά και της μάχης για δικαιοσύνη (σημείωση, κατέχει πτυχίο πολιτικών επιστημών από το Harvard University), ανέβηκε στη σκηνή με τον 13 χρονο γιο του Ρομάν στα χρέη της τρίτης κιθάρας. Ο τρισχαριτωμένος έφηβος με κινήσεις σχεδόν φωτοτυπία του πατέρα του, ξεκίνησε μαζί του με το Soldier of Army of Love, τραγούδι που κυκλοφόρησε μόλις το τέλος του Ιουνίου με Funky και βαριά riff. Ο Τομ Μορέλο επηρέασε τους απανταχού κιθαρίστες τα τελευταία 30 χρόνια λογικό να έχει επηρεάσει και το γιο του. Όλη η δημιουργική δύναμη του Μορέλο ξεδιπλώθηκε στην περίπου μία ώρα που έπαιξε. Ενσωμάτωση εφέ κιθάρας, heavy metal/punk υβριδικά riff και ήχους εμπνευσμένους από το hip hop. Το κοινό ενθουσιασμένο συμμετείχε στα μηνύματα του Tom Morello για αλληλεγγύη σε συνδικαλιστές και εργαζόμενους.
Η κορυφαία συγκινησιακά στιγμή ήταν η αφιέρωση του Like A Stone στον Chris Cornell, με το φωτισμό να πέφτει στο άδειο μικρόφωνο της σκηνής, το The Ghost Of Tom Joad του Bruce Springsteen και φυσικά το Killing In The Name στο οποίο έγινε ο αναμενόμενος χαμός. Κάπου εκεί η τάση του ρεύματος έπεσε για λίγο, παραδόξως φάνηκε απολύτως ταιριαστό με το κομμάτι και την ηλεκτρική του ενέργεια που «έκαψε» τα πάντα. Το τέλος της εμφάνισης του Tom Morello έγινε με το Power of the People του John Lennon και η ικανοποίηση της αρχής έδωσε τη θέση της στην ανυπομονησία για τη συνέχεια.
Setlist
- Soldier of Army of Love
- Vigilante Nocturno
- Testify/take the Power Back/ Freedom (Rage Against the Machine)
- GOSSIP (Maneskin)
- Lets get the Party Started
- Hold the Line
- Kick out the Jams (MC5)
- Bomtrack/Know yor Enemy/Bulls on Parade/Guerilla Radio/Sleep Now in the Fire/ Bullet in the Head/Cochise
- Like a stone (Audioslave)
- The Ghost of Tom Joad (Bruce Springsteen)
- Killing in the Name ( Rage Againste the Machine)
- Power of the People (John Lennon)
Κάπου εδώ να σημειώσω πως πολλοί παραπονέθηκαν για τον ήχο ήδη από την εκκίνηση του Tom Morello, ειδικά στην αρένα. Προσπάθησα να κατέβω για λίγο στην αρένα να το διαπιστώσω αλλά δεν κατέστη δυνατόν, κάτι που μετέπειτα κατάλαβα πως προφανώς δεν γινόταν λόγω διαφοράς αντιτίμου τηςθέσης, βεβαίως με δημοσιογραφικό πάσο δεν μου έχει ξανατύχει. Όμως για να είμαι ειλικρινής, καθόλη τη διάρκεια της συναυλίας δεν υπήρξε κανένα θέμα πάνω και δεξιά στις κερκίδες όπου ήμουν ούτε με τον εξαερισμό, και αυτό το διαπιστώσαμε όταν βγήκαμε από το στάδιο και οι θερμοκρασία έξω ήταν αισθητά υψηλότερη από μέσα.
Μετά από χρόνια εξαρτήσεων, καταθλίψεων και αλληλοκατηγοριών, τα τρία ιδρυτικά μέλη αποφάσισαν το 2018 να ενωθούν. Βεβαίως λείπει η Wertsky που οι τελευταίες ειδήσεις τη θέλουν να εμπλέκεται σε δικαστικές διαμάχες (σχετικά με τα άλογα που διατηρεί στη φάρμα της), αλλά αυτό έχει γίνει εδώ και χρόνια κατανοητό πως δεν θα γίνει καθώς ο Billy Corgan μάλλον δεν θέλει να την ξαναδεί ποτέ στη ζωή του. Έτσι λοιπόν, Billy Corgan, James Iha και Jimmy Chamberlin ξεκινήσαν τις περιοδείες και το 2023 την περιοδεία Vampire Tour της οποίας ο τελικός ευρωπαϊκός σταθμός ήταν την Τρίτη στη χώρα μας.
Το πρόγραμμα τηρήθηκε στο ακέραιο και η μεγαλειώδης εισαγωγή για τους Smashing Pumpkins ακούστηκε ακριβώς στις 21.30. Καθώς το συγκρότημα είχε ζητήσει οι φωτογράφοι να μην είναι στο photo pit, γι’αυτό και όλοι οι φωτογράφοι έχουν παρόμοιες λήψεις και από μακριά, ήταν αναμενόμενο πως δεν θα έχουν ούτε οθόνες. Τα εξαιρετικά φώτα όμως έκαναν όλη τη καλή δουλειά του σόου καθόλη τη διάρκεια της συναυλίας. Το Everlasting Gaze από το άλμπουμ Machina/The Machines of God βρίσκεται περίπου στα μισά του δρόμου μεταξύ της 36χρονης ζωής του συγκροτήματος, ένα ταιριαστό πρώτο κομμάτι που υποδηλώνει το τεράστιο εύρος της καριέρας τους. Εξαρχής κλέβει την παράσταση η Kiki Wong, η κιθαρίστρια που επιλέχθηκε για την περιοδεία μετά από οντισιόν 10.000 χιλιάδων ατόμων, τόσο για τη σκηνική της παρουσία όσο και για το ιδιαίτερο παίξιμό της που προσδίδει μέταλ ποιότητα.
Ακολουθούν το Doomsday Clock και στη συνέχεια Zoo Station των U2. Δεν μου άρεσε ποτέ αυτό το κομμάτι ιδιαίτερα και θα μπορούσε να λείπει από το σετλιστ της περιοδείας αλλά στο τέλος του κομματιού ο Chamberlin κάνει ένα εκπληκτικό σόλο και καταλαβαίνεις πόσο σπουδαίος ντράμερ είναι. Όλη η μπάντα είναι δεμένη πάνω στον σκληρό και δυναμικό ήχο του. Σπουδαίος επίσης και ο Corgan στην ηγετική κιθάρα και ίσως υποτιμημένος ως κιθαρίστας. Το ότι διαθέτει μία σπάνια μοναδική φωνή που έως σήμερα τη διατηρεί είναι ξεκάθαρο. Το ταλέντο του όμως ως κιθαρίστας μου έγινε προχθές αντιληπτό.
Το Today, ως αναμενόμενο, ήταν η πρώτη ενθουσιώδης στιγμή για την οποία ανυπομονούσαν οι φανς και έπειτα ο Corgan απευθύνεται ευχαριστώντας στα ελληνικά. Το Thru the Eyes of Ruby ευτυχώς δεν έλειπε, καθώς είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει. Αλλά η ανατριχίλα ήρθε με το Tonight και την προτροπή του Corgan παραφράζοντας το στίχο «believe in YOU». Συγκινούμαι απίστευτα με καλλιτεχνικές φιγούρες σαν τον Corgan, που στέκουν σήμερα πάνω από τις δυσκολίες και την ταλαιπωρία του παρελθόντος, που κοπιάσανε και κατόρθωσαν να μοιάζουν πιο ήρεμοι και σίγουροι για τον εαυτό τους. Αν κάποιος μπορεί να συμβουλεύει, είναι σίγουρα αυτοί.
Το πιο ηλεκτρονικό Ava Adore που ακολουθεί, από τις εποχές που ο Corgan έκανε παρέα με τον Marilyn Manson και τον Trent Reznor, είναι ένα από τα αγαπημένα μου και δεν ντρέπομαι γι΄αυτό αλλά η δεύτερη ανατριχίλα ήρθε στο Disarm, ένα τραγούδι ύμνος στα δύσκολα παιδικά χρόνια των 90ς. Η Katie Cole στην ακουστική κιθάρα και τα δεύτερα φωνητικά, συνόδευσε τον Corgan στο Springtimes από τον πρόσφατο δίκο Atum και σκέφτομαι πως οι Smashing Pumpkins έχουν κάνουν σοφή επιλογή μουσικών, πράγμα που δείχνει πως δεν πρόκειται εδώ για μια μπάντα που είπε να βγει στην περιοδεία για να ενισχύσει το εισόδημα της αλλά πραγματικά έχουν κάτι να πουν στο σήμερα. Ο Jack Bates στο μπάσο, γιος του Peter Hook (πρώην μπασίστας και συνιδρυτής των Joy Division και New Order), είναι επίσης πολύ καλός.
Ακολουθούν το Mayonaise από το Siamese Dream και το εμπρηστικό Bullet With Butterfly Wings. To Empires από το νεότερου ATUM ακούγεται βαρύ και σκοτεινό, αλλά χαρακτηριστικό των συναισθηματικών περιοχών που νιώθουν άνετα οι Smashing Pumpkins. Μετά το 1979 ο Corgan ευχαριστεί το κοινό και αφού το Iha χαριτολογεί παραπονούμενος για τη ζέστη και ειδικά στην Ακρόπολη που ανέβηκε και ο Corgan για το χειρότερο βηγκαν μπιφτέκι που έφαγε, μας προετοιμάζουν για ένα τραγούδι που τους διαφεύγει η λέξη στα ελληνικά..Και κάπως έτσι ακούγεται ο Rhinoceros, το μοναδικό κομμάτι από το πρώτο άλμπουμ του Gish, το μακρινό 1991, αλλά έτσι και αλλιώς εάν έπρεπε να διαλέξουμε ένα κομμάτι από το άλμπουμ θα ήταν σίγουρα αυτό.
Μια στιγμή πραγματικής απόλαυσης έρχεται προς το τέλος κατά τη διάρκεια μιας επικής εκδοχής του Gossamer. Αν και δεν κυκλοφόρησε ποτέ ως ηχογράφηση στο στούντιο, είναι ένα τραγούδι που υπήρξε εδώ και καιρό βασικός πυλώνας του ζωντανού σετ των The Smashing Pumpkins. Το Cherub Rock ήταν μια ένδοξη στιγμή της χαρακτηριστικής πορείας τους, αλλά και μια πολύ κρύα εκδίκηση αν σκεφτεί κανείς πως στη συναυλία στο Λυκαβηττό ο κόσμος φώναζε για να το ακούσει και ο Corgan ξεκίνησε την εισαγωγή αλλά δεν το έπαιξε ποτέ. Κλείσιμο με τα θανατηφόρα riffs του Zero, και το σετ ολοκληρώνεται απλά χωρίς encore. Ένα τόσο απλό τέλος αντικατοπτρίζει τη συνολική αίσθηση για τους Smashing Pumpkins. Είτε σου αρέσουν είτε όχι.
Στο τέλος ο Corgan ευχαριστεί κάθιδρος και πετάει τον ιδρώτα από πάνω του, την μαύρη κάπα δεν την πέταξε ποτέ. Ήταν βασικό στοιχείο της θεατρικότητας με την οποία διεύθυνε το περίπου δίωρο σετλιστ. Πολλοί δεν ικανοποιήθηκαν από το σετλιστ γιατί θεώρησαν πως εστίαζε στο νεότερο υλικό τους. Για εμένα, το σετλιστ δεν ήταν best of αλλά υπήρξε ικανοποιητικότατο και είχε επιδέξια ισορροπία μεταξύ κλασικών κομματιών και νεότερων με highlight την εξαιρετική τους απόδοση στο Gossamer. Και προσωπικά δεν καταλαβαίνω καθόλου την γκρίνια και την αδιαφορία στο καινούργιο υλικό συγκροτημάτων που μεσουράνησαν το 90. Σε μια πορεία δεκαετιών δεν μπορεί παρά να υπάρχει και καμπή, και αναβίωση και νοσταλγία.
Αλλά την Τρίτη πέρα από τα αγαπημένα τραγούδια που στέκουν ως φίλοι της εφηβείας μας ακόμα και σήμερα, ακούσαμε σπουδαία μουσική στο σήμερα. Ήταν μια απολαυστικά συγκινητική και μουσικά πολύτιμη συναυλία, με τον Chamberlin να βρίσκεται σε φανταστική φόρμα και τον Corgan να έχει κέφια και άριστη φωνή.
Setlist
- The Everalasting Gaze (Machina/The Machines of God, 2000)
- Doomsday Clock (Zeitgeist, 2007)
- Zoo Station (U2, Achtung Baby, 1991)
- Today (Siamese Dream, 1993)
- Thru the Eyes of Ruby (Mellon Collie and the Infinite Sadness, 1995)
- Spellbinding (Atum: A Rock Opera in Three Acts, 2022-23)
- Tonight, tonight (Mellon Collie and the Infinite Sadness, 1995)
- That Which Animates the Spirit (Atum: A Rock Opera in Three Acts, 2022-23)
- Ava Adore (Adore, 1998)
- Disarm (Siamese Dream, 1993)
- Springtimes (Atum: A Rock Opera in Three Acts, 2022-23)
- Mayonaise (Siamese Dream, 1993)
- Bullet With Butterfly Wings (Mellon Collie and the Infinite Sadness, 1995)
- Empires (Atum: A Rock Opera in Three Acts, 2022-23)
- Beguiled( Atum: A Rock Opera in Three Acts, 2022-23)
- 1979 (Mellon Collie and the Infinite Sadness, 1995)
- Rhinoceros (Gish, 1991)
- Jellybelly (Mellon Collie and the Infinite Sadness, 1995)
- Gossamer (an outtake of Zeitgeist. No studio recording has been made available)
- Cherub Rock (Siamese Dream, 1993)
- Zero (Mellon Collie and the Infinite Sadness, 1995)
