The Offspring, Bad Religion & High Vis στην Πλατεία Νερού: η βραδιά που το punk απέδειξε ότι είναι πιο ζωντανό από ποτέ

Τρίτη 7 Ιουλίου 2026. Η Πλατεία Νερού ασφυκτικά γεμάτη, μια θάλασσα από ανθρώπους που γεννήθηκαν κυρίως τα '70s και τα '80s, και τρεις μπάντες που απέδειξαν ότι τρεις δεκαετίες μετά τα τραγούδια αυτά χτυπάνε ακόμα σαν πρώτη μέρα. Ήμασταν εκεί.

Υπάρχει κάτι περίεργο στο να κατεβαίνεις προς την Πλατεία Νερού ξέροντας ότι είναι η τελευταία φορά. Όχι για σένα — για το φεστιβάλ. Το Release Athens κλείνει φέτος δέκα χρόνια, και από το 2027 μετακομίζει σε νέο, μεγαλύτερο χώρο. Οι φήμες για το πού οργιάζουν εδώ και μήνες. Δεν έχει σημασία απόψε. Απόψε έχει σημασία ότι εδώ, σε αυτό το χώμα δίπλα στη θάλασσα, θα παίξουν οι Offspring και οι Bad Religion, και ότι αυτό το τσιμέντο δεν θα ξαναπατηθεί από φεστιβαλικό κοινό.

Το 2016, στην πρώτη μέρα του πρώτου Release, ήταν εκεί περίπου 7.000 άνθρωποι για τους Beirut. Δέκα χρόνια μετά, η Πλατεία Νερού ήταν γεμάτη μέχρι τα μπαρ. Κάτι πήγε πολύ καλά σε αυτή τη δεκαετία.

High Vis: το μέλλον άνοιξε τη βραδιά

Ομολογία: δεν τους πρόλαβα. Η κίνηση, η ουρά, τα συνηθισμένα. Για την ιστορία, όμως, και επειδή αξίζουν την αναφορά — οι High Vis ήρθαν από το Λονδίνο για την πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα. Από το 2018 χτίζουν έναν ήχο που δεν χωράει εύκολα σε κουτάκι: hardcore ένταση, post-punk σκοτάδι, ακόμα και Madchester groove στη μέση. Το ντεμπούτο τους No Sense No Feeling (2019) το βάφτισαν οι ίδιοι «post-industrial Britain misery punk», και το Blending (2022) τους έβγαλε οριστικά έξω από τα στενά όρια της hardcore σκηνής. Το τελευταίο τους, το Guided Tour (2024), είναι η στιγμή που η μπάντα φαίνεται να στοχεύει ψηλότερα. Όποιος τους πρόλαβε, από ό,τι άκουσα, δεν το μετάνιωσε.

Bad Religion: 45 λεπτά ιστορίας και ένα μάθημα ταπεινότητας

Στις οκτώ ακριβώς, με το φως ακόμα να χτυπάει τη σκηνή, βγήκαν οι Bad Religion. Και εδώ πρέπει να είμαι ειλικρινής: δεν είμαι punk. Ποτέ δεν ήμουν. Δεν είχα ακούσει ποτέ ολόκληρο δίσκο τους. Ήξερα το όνομα, ήξερα το logo με τον σταυρό, ήξερα ότι είναι θεσμός. Τίποτα άλλο.

Και μετά ήρθε το Recipe for Hate και μετά το Them and Us, και μέσα σε πέντε λεπτά κατάλαβα γιατί αυτή η μπάντα υπάρχει σαράντα χρόνια.

Είναι αστείο, γιατί όταν τους κοιτάς είναι σαν να βλέπεις τον πατέρα σου να παίζει μουσική για σένα και τους φίλους σου. Γκρίζα μαλλιά, χαλαρές στάσεις, καμία προσπάθεια να δείξουν κάτι που δεν είναι. Και όμως. Η ενέργεια δεν έλειψε ούτε δευτερόλεπτο. Ο Graffin μιλούσε στον κόσμο συνέχεια, με έναν τρόπο που δεν ήταν stage banter αλλά συζήτηση. Είκοσι τέσσερα τραγούδια σε εβδομήντα πέντε λεπτά — κάν' τε τη διαίρεση, βγαίνει λιγότερο από τρία λεπτά το κομμάτι. Έτσι παίζεται το punk.

Το 21st Century (Digital Boy) έβαλε φωτιά στη μεσαία ζώνη. Το Sorrow ήταν το σημείο που άρχισε να τραγουδάει και όποιος δεν ήξερε τα λόγια. Και το American Jesus στο κλείσιμο, με ολόκληρη την Πλατεία Νερού να φωνάζει το ρεφρέν, ήταν το είδος στιγμής που δεν σε νοιάζει αν είσαι fan ή όχι.

Δεν έγινα punk εκείνο το βράδυ. Αλλά θα τους ξανακούσω. Ευχαρίστως.

The Offspring: μικρά παιδιά σε γερασμένα σώματα

Στις δέκα, με το σκοτάδι πια πλήρες, η Πλατεία Νερού ήταν ένα πράγμα: γεμάτη. Και το κοινό είχε ένα χαρακτηριστικό που δεν μπορούσες να αγνοήσεις — ήταν άντρες γύρω στα πενήντα. Παιδιά των '70s και των '80s, με τα καλοκαίρια τους σφραγισμένα από αυτή τη μπάντα. Ανάμεσά τους, όμως, και millennials, και Gen Z, και γονείς με τα παιδιά τους στους ώμους. Νέοι άνθρωποι που ήρθαν να ακούσουν τη μουσική που άκουγαν οι πατεράδες τους.

Δεύτερη φορά που τους βλέπω. Και τις δύο φορές η ίδια εντύπωση: αυτοί οι τύποι είναι μικρά παιδιά κλεισμένα σε σώματα εξηντάρηδων. Και το ίδιο ρεύμα, την ίδια ηλεκτρική εκκένωση, τη μεταφέρουν αυτούσια σε ένα κοινό που, ας το πούμε ευγενικά, δεν είναι πια στα καλύτερά του σωματικά.

Το Come Out and Play άνοιξε τη βραδιά. Από εκεί και πέρα δεν υπήρξε ανάσα. All I Want, Want You Bad, Looking Out for #1 από το πρόσφατο Supercharged, και μετά μια έκπληξη που ελάχιστοι κατάλαβαν εκείνη τη στιγμή: το Burn It Up, από το Ignition του 1992. Σύμφωνα με τα αρχεία του setlist.fm, ήταν η πρώτη φορά που το έπαιξαν ζωντανά από το 2018. Οκτώ χρόνια. Και το κράτησαν για την Αθήνα.

Κάπου εκεί στη μέση με πήρε το μοσάκι. Δεν το είχα σχεδιάσει — απλώς άνοιξε ο κύκλος και βρέθηκα μέσα. Βγήκα αλώβητος, με τα γυαλιά στη θέση τους και την καρδιά στα 160. Αποφεύγω τα μοσάκια σαν τον διάολο εδώ και χρόνια. Αυτό ήταν το καλύτερο πράγμα που μου συνέβη όλο το καλοκαίρι. Ένιωσα ζωντανός.

Η στιγμή που ανατρίχιασε η Πλατεία Νερού

Και μετά, στη δέκατη θέση του setlist, έγινε το εξής: οι Offspring σταμάτησαν το δικό τους ρεπερτόριο και έπαιξαν Paranoid. Και αμέσως μετά, Crazy Train.

Black Sabbath. Και Ozzy Osbourne — με το riff και το σόλο που έγραψε ο Randy Rhoads, ένα από τα ιερότερα κείμενα της ηλεκτρικής κιθάρας. Μια αμερικανική punk μπάντα στάθηκε σε μια ελληνική σκηνή και υποκλίθηκε στο metal και στον Πρίγκιπα του Σκότους. Δεν το εξήγησαν. Δεν χρειάστηκε.

Είκοσι χιλιάδες άνθρωποι τραγούδησαν το «All aboard» και ανατρίχιασαν. Γράφω αυτές τις γραμμές δύο μέρες μετά και ακόμα ανατριχιάζω.

Ο ήχος: ο πραγματικός πρωταγωνιστής

Θα το πω χωρίς περιστροφές: ήταν ο καλύτερος ήχος που άκουσα στο φετινό Release Athens. Και μιλάμε για φεστιβάλ που φιλοξένησε Megadeth και Sepultura λίγες μέρες νωρίτερα.

Κάθε νότα στη θέση της. Κάθε όργανο ξεχωριστά. Καταλάβαινες τι έλεγε ο Dexter Holland — καταλάβαινες τα λόγια, σε ένα punk rock live, σε ανοιχτό χώρο, με είκοσι χιλιάδες κόσμο. Δεν είναι αυτονόητο. Είναι δουλειά.

Στη σκηνή, τα απαραίτητα και τίποτα παραπάνω: υπέροχα φώτα, κομφετί, τεράστιες μπάλες που πέταξαν στο κοινό και ταξίδεψαν πάνω από τα κεφάλια μας μισή ώρα. Ο πρωταγωνιστής ήταν η μουσική — και της έφτανε.

Ο Noodles χώρισε το κοινό στα δύο για να δει ποιο μισό φωνάζει πιο δυνατά. Παιδικό; Ναι. Λειτούργησε; Απόλυτα. Γιατί αυτό είναι το μυστικό αυτής της μπάντας — δεν παριστάνουν τους σοβαρούς. Παίζουν.

Το In the Hall of the Mountain King του Γκριγκ, μια σύντομη μπηχτή στο Love Story της Taylor Swift, το Pretty Fly (for a White Guy), το The Kids Aren't Alright. Στο encore, You're Gonna Go Far, Kid, ένα κομμάτι Seven Nation Army με ελληνικό σύνθημα από πάνω, και τέλος το Self Esteem. Ενενήντα λεπτά. Ούτε ένα χαμένο.

Oι Offspring δήλωσαν δύο ή τρεις φορές από σκηνής ότι ήταν η καλύτερη συναυλία της ζωής τους. Συνήθως το λένε παντού. Εκείνο το βράδυ, δύσκολα τους αδικείς.

Το setlist των The Offspring — Πλατεία Νερού, 7 Ιουλίου 2026

Πηγή setlist: setlist.fm. Ώρες εμφάνισης: 22:00–23:30.

Το setlist των Bad Religion

Recipe for Hate, Them and Us, Los Angeles Is Burning, Do What You Want, 21st Century (Digital Boy), The Streets of America, Fuck You, I Want to Conquer the World, Come Join Us, End of History, True North, Atomic Garden, We're Only Gonna Die, No Control, Struck a Nerve, Suffer, Punk Rock Song, Infected, A Walk, You, Anesthesia, Fuck Armageddon... This Is Hell, Sorrow, American Jesus.

Ώρες εμφάνισης: 20:00–21:15. Πηγή: setlist.fm.

Τιελντιάρ :)

Η μουσική μας ήταν καλύτερη. Το ξέρω ότι ακούγεται σαν κάτι που λέει ένας πενηντάρης σε γάμο, αλλά κοιτάξτε τα γεγονότα: τριάντα χρόνια μετά, είκοσι χιλιάδες άνθρωποι χορεύουν, πηδάνε και χαμογελάνε σε τραγούδια που γράφτηκαν πριν γεννηθούν τα μισά παιδιά που ήταν εκεί. Αυτή η μουσική είχε ενέργεια. Είχε ρυθμό. Είχε στίχο. Και όπως αποδεικνύεται κάθε καλοκαίρι, δεν πάλιωσε ποτέ — απλώς μεγάλωσε την παρέα της.

Οι Offspring μιλούσαν πάντα για επανάσταση, για έρωτα, για μια Αμερική που εμείς εδώ κάτω τη γνωρίζαμε μόνο από την τηλεόραση. Κάθε φορά που ακούω αυτά τα τραγούδια, βλέπω αμερικανικά καλοκαίρια που δεν έζησα ποτέ — και ταυτόχρονα τα δικά μου. Παράξενο πράγμα η μουσική.

Αν το live σάς άφησε με φαγούρα στα δάχτυλα, δεν είστε οι μόνοι. Ο ήχος του Come Out and Play βγαίνει από πολύ πιο απλά πράγματα απ' όσο νομίζετε — μια αξιοπρεπής ηλεκτρική και ένας μικρός ενισχυτής αρκούν για να ξεκινήσετε. Αν ψάχνετε από πού, οι επιλογές του Thomann είναι το πιο λογικό πρώτο βήμα.

Δέκα χρόνια Release Athens, τελευταία βραδιά punk στην Πλατεία Νερού. Αν είναι έτσι να αποχαιρετάς έναν χώρο, τότε ας μετακομίσουμε.

Διαβάστε επίσης την ανταπόκρισή μας από τη βραδιά των Megadeth και Sepultura στο Release Athens 2026, καθώς και την ανταπόκριση απο τη βραδιά των Pantera. Για όσα ακολουθούν, δείτε το ημερολόγιο συναυλιών του sinavlia.gr.