by Maria Lezgi
Μια νύχτα βγαλμένη από τα σκοτάδια του post-goth ονείρου.
Ένα πλήθος από μαυροντυμένες φιγούρες, έτοιμες να αφεθούν στη μελαγχολία και το μυστήριο που υπόσχονταν οι Grey Gallows και οι θρυλικοί The Nosferatu, γέμισε το Temple με τη ρομαντική ατμόσφαιρα του πιο σκοτεινού είδους μουσικής. Στη βραδιά προηγήθηκαν οι DJs George P και Malice F, που δυστυχώς όμως δεν προλάβαμε να δούμε.
Οι Grey Gallows άνοιξαν τη live βραδιά με την χαρακτηριστική τους σκοτεινή ευαισθησία. Το ντουέτο από την Πάτρα απέδειξε για ακόμη μια φορά πως ανήκει επάξια στην ευρωπαϊκή darkwave σκηνή. Συνδυάζοντας ρυθμούς coldwave με βαριά synths και φωνητικά που έσταζαν νοσταλγία, παρουσίασαν ένα σετ που κινήθηκε ανάμεσα στο «Garden of Lies» και στο πιο πρόσφατο υλικό τους. Το κοινό ανταποκρίθηκε θερμά, δημιουργώντας μια υποβλητική αλληλεπίδραση μεταξύ σκηνής και αίθουσας — σαν ένας συλλογικός παλμός σκοτεινής ποίησης.
Λίγο αργότερα, οι The Nosferatu κατέλαβαν τη σκηνή — και το Temple μεταμορφώθηκε. Ημίφως των αναμμένων κεριών, ατμοφαιρικοί καπνοί και ανεμιστήρας. Με αρχοντική παρουσία, θεατρικότητα και ήχο που ισορροπούσε ανάμεσα στο gothic rock των 90s και στη βρετανική σκοτεινή παράδοση των Fields of the Nephilim, το συγκρότημα παρέδωσε ένα σετ γεμάτο πάθος και ενέργεια. Οι κιθάρες έκαιγαν σαν ιερή φωτιά μέσα στη νύχτα, ενώ η φωνή του Louis DeWray έσκιζε τον αέρα με μια μυστικιστική ένταση.
Η αποθέωση ήρθε στα γνωστά κομμάτια, με το κοινό να συμμετέχει σχεδόν τελετουργικά, αποδεικνύοντας ότι η gothic σκηνή στην Αθήνα παραμένει ζωντανή, συνεκτική και βαθιά συγκινητική. Για τις 2 ολόκληρες ώρες της εμφάνισής τους, κανένα τεχνικό εμπόδιο δεν στάθηκε ικανό να σταματήσει το ρυθμό της συναυλίας και τη λαχτάρα του κοινού που τους κατ’ευχαριστιόταν.
Η βραδιά έκλεισε όπως της άξιζε — με χαμόγελα, συγκίνηση και εκείνη τη γνώριμη αίσθηση ότι, έστω και για λίγες ώρες, όλοι είχαμε ταξιδέψει σε έναν παράλληλο, σκιώδη κόσμο όπου η σκοτεινή μουσική δεν είναι απλώς είδος, αλλά τρόπος ύπαρξης.
Λίγο αργότερα, οι The Nosferatu κατέλαβαν τη σκηνή — και το Temple μεταμορφώθηκε. Ημίφως των αναμμένων κεριών, ατμοφαιρικοί καπνοί και ανεμιστήρας. Με αρχοντική παρουσία, θεατρικότητα και ήχο που ισορροπούσε ανάμεσα στο gothic rock των 90s και στη βρετανική σκοτεινή παράδοση των Fields of the Nephilim, το συγκρότημα παρέδωσε ένα σετ γεμάτο πάθος και ενέργεια. Οι κιθάρες έκαιγαν σαν ιερή φωτιά μέσα στη νύχτα, ενώ η φωνή του Louis DeWray έσκιζε τον αέρα με μια μυστικιστική ένταση.
Η αποθέωση ήρθε στα γνωστά κομμάτια, με το κοινό να συμμετέχει σχεδόν τελετουργικά, αποδεικνύοντας ότι η gothic σκηνή στην Αθήνα παραμένει ζωντανή, συνεκτική και βαθιά συγκινητική. Για τις 2 ολόκληρες ώρες της εμφάνισής τους, κανένα τεχνικό εμπόδιο δεν στάθηκε ικανό να σταματήσει το ρυθμό της συναυλίας και τη λαχτάρα του κοινού που τους κατ’ευχαριστιόταν.
Η βραδιά έκλεισε όπως της άξιζε — με χαμόγελα, συγκίνηση και εκείνη τη γνώριμη αίσθηση ότι, έστω και για λίγες ώρες, όλοι είχαμε ταξιδέψει σε έναν παράλληλο, σκιώδη κόσμο όπου η σκοτεινή μουσική δεν είναι απλώς είδος, αλλά τρόπος ύπαρξης.
