by Θωμάς Σταματάκης
25 Ιουνίου
Η Αθήνα ψιλοβράζει στο ζουμί μας κι εμείς μπαίνουμε στο Gazarte Ground Stage. Έξω κόλαση, μέσα παράδεισος. Μετά τις πρώτες ανάσες, βγαίνουμε στον εξωτερικό χώρο του Gazarte για ένα γρήγορο τσιγάρο και μετά ξανά μέσα. Πολύ σούπερ το Ground Stage: δύο επίπεδα, εργοστασιακή αισθητική, μπαράκι στην αυλή – όλα σε ανθρώπινες διαστάσεις και όχι απρόσωπες, αχανείς αποθήκες. Η πλειοψηφία του κοινού κουβαλάει μία-δυο μπύρες και μια κάποια ηλικία.
Πρώτα δροσιά κι έπειτα, μετά από λίγο, οι Πάνος Γκλίνος, Δημήτρης Σακελλαρίου, Δημήτρης Γεωργόπουλος και Γιώργος Διαθεσόπουλος, οι γνωστοί Deaf Radio – ψυχή, καλή επαφή με το κοινό και, με περίπου δέκα χρόνια πια στην πλάτη και οκτώ μετά το πρώτο τους άλμπουμ Alarm, καλοδουλεμένη μουσική. Επιπρόσθετα, μάθαμε ότι δουλεύουν σε ένα καινούργιο άλμπουμ. Καλοτάξιδο να είναι, παιδιά. Το τέλος ήρθε όπως άρμοζε, με αφιέρωση στους μάρτυρες του καιρού μας: Λευτεριά στην Παλαιστίνη.
Μετά ήρθε η ώρα των αδερφών Reid και της συνάντησης με τη νοσταλγία της εφηβείας, που τελικά δεν ήρθε στο ραντεβού. Βετεράνοι βιρτουόζοι μουσικοί, με βοήθεια και από την εξαιρετική Lia Hide στα Sometimes Always και Just Like Honey, άψογη τεχνική στα Nine Million Rainy Days, Jamcod, Darklands και άλλα. Όμως μου φάνηκαν κουρασμένοι – από τη ζωή, τον καπιταλισμό, δεν ξέρω, αλλά κουρασμένοι. Τέλειοι, μα χωρίς την ψυχή του παρελθόντος. Στην γωνία μπορεί το οινόπνευμα να χαμογελούσε εκδικητικά στην έλλειψή του. Έκλεισαν με το Taste of Cindy.
Πηγαίνοντας στο μπαρ για μια μπύρα, κάποιος μου ψιθύρισε στο αυτί: «Ό,τι χάσαμε δεν θα το ξαναβρούμε». Μπορεί και να μου φάνηκε, μιας και η ηλικία σε κάνει βαρήκοο.
Πρώτα δροσιά κι έπειτα, μετά από λίγο, οι Πάνος Γκλίνος, Δημήτρης Σακελλαρίου, Δημήτρης Γεωργόπουλος και Γιώργος Διαθεσόπουλος, οι γνωστοί Deaf Radio – ψυχή, καλή επαφή με το κοινό και, με περίπου δέκα χρόνια πια στην πλάτη και οκτώ μετά το πρώτο τους άλμπουμ Alarm, καλοδουλεμένη μουσική. Επιπρόσθετα, μάθαμε ότι δουλεύουν σε ένα καινούργιο άλμπουμ. Καλοτάξιδο να είναι, παιδιά. Το τέλος ήρθε όπως άρμοζε, με αφιέρωση στους μάρτυρες του καιρού μας: Λευτεριά στην Παλαιστίνη.
Μετά ήρθε η ώρα των αδερφών Reid και της συνάντησης με τη νοσταλγία της εφηβείας, που τελικά δεν ήρθε στο ραντεβού. Βετεράνοι βιρτουόζοι μουσικοί, με βοήθεια και από την εξαιρετική Lia Hide στα Sometimes Always και Just Like Honey, άψογη τεχνική στα Nine Million Rainy Days, Jamcod, Darklands και άλλα. Όμως μου φάνηκαν κουρασμένοι – από τη ζωή, τον καπιταλισμό, δεν ξέρω, αλλά κουρασμένοι. Τέλειοι, μα χωρίς την ψυχή του παρελθόντος. Στην γωνία μπορεί το οινόπνευμα να χαμογελούσε εκδικητικά στην έλλειψή του. Έκλεισαν με το Taste of Cindy.
Πηγαίνοντας στο μπαρ για μια μπύρα, κάποιος μου ψιθύρισε στο αυτί: «Ό,τι χάσαμε δεν θα το ξαναβρούμε». Μπορεί και να μου φάνηκε, μιας και η ηλικία σε κάνει βαρήκοο.
