by Τάσος Αγαπηνός
Λίγα πράγματα μπορούν να προσελκύσουν ένα φίλο της indie μουσικής όπως μια πρωτοβουλία της ομάδας dj Fresh and Yellow (αν με ρωτάτε προσωπικά, τους γνώρισα -μουσικά- πριν από περίπου 20 χρόνια, φοιτητής ων σε ένα από τα πάρτι που διοργάνωναν στο θέατρο Φούρνος της Μαυρομιχάλη. Ε, από τότε, κάθε πρότασή τους αποτελούσε μια safe επιλογή για ακρόαση, σαν να ανακαλύπταμε μαζί τις μουσικές).
Μια συναυλία, λοιπόν, υπό τη διοργανωτική ευθύνη τους αποτελεί ένα σπουδαίο event για όλο το κομμάτι εκείνο της πόλης που κάνει tune in στα pop ακούσματα τους, όπως αυτή του ερχόμενου Σαββάτου 11/3 στη Death Disco στου Ψυρρή (εισιτήρια: εδώ).
Οι The Frank and Walters δημιουργήθηκαν από τους Paul Linehan (φωνή-μπάσο), Niall Linehan (κιθάρα), και Ashley Keating (drums) το 1989 στο Cork και ονοματίστηκαν έτσι από τις παρεΐστικες αναφορές της μπάντας σε δύο υπαρκτά (ή-και-όχι) πρόσωπα της περιοχής από όπου προέρχονται, συνώνυμων πάντως της εκκεντρικότητας για όσα έκαναν.
Δεκατρία χρόνια μετά την προηγούμενη επίσκεψή τους στα μέρη μας (και συγκεκριμένα, λίγα μέτρα πιο εκεί, στη «Μύγα» της Μίκωνος, ΚΑΙ πάλι χάρη στο οργανωτικό πείσμα και την αδιάκοπη υποστήριξη στο εγχείρημα του Χρήστου Μήλιου), οι Frank and Walters έρχονται να γιορτάσουμε τα 30 χρόνια από τον πλέον επιτυχημένο δίσκο τους: Trains, Boats and Planes (1992), που άγγιξε στο hiatus της φήμης τους, τη θέση 36 στα albums της χρονιάς. To album αποτελούσε μια συρραφή των singles & EPs που είχαν κυκλοφορήσει στη «δισκογραφική της γειτονιάς τους» Setanta Records (η οποία βέβαια είχε ως ναυαρχίδα της, τις κυκλοφορίες των Divine Comedy του Neil Hannon) και τα οποία συχνά, μεμονωμένα βέβαια, ανέβαιναν στο top-10 των singles στο Ην. Βασίλειο.
Ακολούθησε ένα πέρασμα (με τον δίσκο τους αγκαζέ) στη Go!Discs το 1992-1993, που δεν κράτησε πολύ (ως το 1996 που έκλεισε η εταιρεία δηλαδή) αναγκάζοντας την μπάντα να «συνθηκολογήσει» με την Setanta για τον δεύτερο δίσκο τους, το Grand Parade (1997), καθώς και τους επόμενους δύο (πολύ πιο ανοικτούς σε νέα ακούσματα, λούπες, κ.ο.κ.) Beauty Becomes More Than Life (1999) & Glass (October 2000).
Τη διετία 2004-2005 σημειώθηκαν κομβικές αλλαγές, όπως η αντικατάσταση του αδερφού του headliner, Niall Linehan από τον Kevin Pedreschi στη lead guitar και η είσοδος του keyboardίστα Cian Corbett. H ανανέωση στο line-up έφερε και το άνοιγμα της δικής τους DIY δισκογραφικής: FIFA (Fresh Indie Frontal Attack) Records από όπου κυκλοφόρησαν και κυκλοφορούν τις επόμενες δουλειές τους (Souvenirs -2005, A Renewed Interest in Happiness -2006, Greenwich Mean Time -2012 & Songs for the Walking Wounded -2016), όπως βέβαια και επιλεγμένων άλλων, μικρών ιρλανδικών συγκροτημάτων.
Η μπάντα λοιπόν που συχνά μνημονεύεται για τη χάρη που έκανε στους νεοσσούς τότε Radiohead να την supportάρουν στη συναυλία του Newcastle, έρχεται να μας χαρίσει τις μελωδίες της σε μια επανεμφάνιση γεμάτη pop ελαφρότητα & τις ρυθμικές γρατζουνιές της κιθάρας (από το 2010) του Rory Murphy σε μερικά εξαιρετικά τραγούδια, όπως το ή το λιγότερο μακρινό
.
Opening act: οι δικοί μας , μια μπάντα με άλλες καταβολές κι αναφορές, περισσότερο στην alternative μουσική σκηνή. Καλή αντάμωση το ερχόμενο Σάββατο στην Death Disco!
