Take Me to the Southern Shore…

Με το που άκουσα τη Φωνή του, ανατρίχιασα. Τέτοιο πάθος, τόσος πόνος, τέτοια αφηγηματική και δραματική χροιά… Και οι στίχοι του. Ενδοσκόπηση-ταξίδι στα μύχια της ψυχής του. Είχε πάρα πολλά πράγματα μέσα του που μέσω της μουσικής εξωτερίκευε με αυτόν τον ιδιαίτερό του τρόπο. Σε κάθε νότα αισθάνεσαι όπως ακριβώς ο ίδιος ένιωθε την στιγμή της σύνθεσης του υλικού.  Και είναι άδικο, ρε πούστη. Δεν θα δω ποτέ live τους Nevermore, δεν θα βιώσω ποτέ ζωντανά όσα βιώνω σε κάθε προσωπική μου ακρόαση, δεν θα τον βρω να του σφίξω το χέρι και να τον ευχαριστήσω που η μουσική του συντρόφευε και θα συντροφεύει εμένα, έναν άγνωστο, μέχρι να κλείσω και γω τα δικά μου μάτια.

Όσο και να είμαι συμφιλιωμένος με τον θάνατο, αυτό ήταν μαχαιριά. Ναι, κανείς δεν πεθαίνει όσο υπάρχει κόσμος που κρατά το έργο που αφήνει πίσω του ζωντανό. Αλλά, αυτήν τη φορά, δεν μου αρκεί κάτι τέτοιο. Αυτήν τη φορά είναι διαφορετικό.

Warrel Dane, μια μέρα θα συναντηθούμε. ‘Til then.

And I will say once more,
The world is still a spinning ball of confusion,
That no one understands!

περισσότερα από Theodore Kritikos

Manilla Road, Paladine, Murder Angels @Κύτταρο, Δευτέρα 01/05/17

Έφτασε η μέρα που θα παρακολουθήσω live για 1η φορά τους Manilla...
διαβάστε περισσότερα