by Evaggelia Stamatopoulou
Με ρυθμούς που μας καλούν να λικνιστούμε, με ήχους που μας ταξιδεύουν και με μια υπέροχη Storm Large επί σκηνής, μας υποδέχτηκαν την Τρίτη 5 Ιουλίου οι αγαπημένοι στο ελληνικό κοινό Pink Maritini. Στο πλαίσιο των μουσικών βραδιών που διοργανώνει η Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων, η αμερικάνικη μπάντα έδωσε για ακόμα μια φόρα τον καλύτερο της εαυτό.
Η ώρα περίπου 22.15 όταν η μαγευτική Storm μαζί με ένα σύνολο εξαιρετικών μουσικών απ' όλα τα σημεία του πλανήτη, μας χάρισαν το “Amado mio”, δίνοντας το σινιάλο για την έναρξη του μουσικού αυτού ταξιδιού. Ντυμένη με ένα μαύρο σούπερ «classy» φόρεμα, τα μαλλιά της πιασμένα κότσο και κινήσεις που θύμιζαν αερικό παρέσυρε το κοινό στους πανέμορφους ήχους του πάσο ντομπλε, του τάγκο, της ρούμπα και των παθιασμένων λατινογενών ακουσμάτων.
[caption id="attachment_8012" align="aligncenter" width="1024"]
Pink Martini[/caption]
Η φωνή της, όπως πάντα, κρυστάλλινη, μελωδική και καθαρή, να βγαίνει αβίαστα χωρίς προσπάθεια ή περιττές φασαρίες. Η χρειά της, όπως πάντα, απαλή, ζέστη και υπέροχη! Η κινησιολογία της, έντονα εκφραστική και πλαστική. Κινήσεις αέρινες με στοιχεία φλογερού δυτικού φλαμέγκο και ερωτικού ανατολίτικου οριένταλ υπό της μουσικές εντολές του πιανίστα-ιδρυτή του συγκροτήματος, Thomas Lauderdale. Ο τελευταίος δε, με ισχυρή θέληση και ελαφριά δόση χιούμορ μας μετέφρασε το “Hang on Little Tomato” στα ελληνκά. Η εξαιρετικά πετυχημένη προσπάθειά του καταχειροκροτήθηκε! Η αγάπη του συγκροτήματος προς την Ελλάδα επιβεβαιώθηκε για μία ακόμη φορά όταν κλήθηκε επί σκηνής η Μαρίζα Ρίζου, η οποία άνοιξε και τη συναυλία, προκειμένου να τραγουδήσουν όλοι παρέα «Τα παιδιά του Πειραιά» γυρνώντας μας πίσω στο χρόνο. Καθόλου τυχαία η επιλογή της καλλιτέχνιδας του openig act καθώς χαρακτηρίζεται ως «new entry παλαιάς κοπής» η οποία μας έχει ήδη συστηθεί με τη διασκευή του «Η μπόσα νόβα του Ησαΐα» ( Φοίβος Δεληβοριάς).
[caption id="attachment_8013" align="aligncenter" width="1024"]
Μαρίζα Ρίζου[/caption]
Γνωρίζοντας καλά την αδυναμία που τους έχει το κοινό και με στόχο πάντα να το μαγεύουν, άφησαν προς το τέλος το αγαπημένο σε όλους “Una notte a Napoli”, οπού όλοι σιγοτραγουδούσαν. Λίγο πριν τις 12.00 και μετά από μιάμιση ώρα περίπου όμορφων ακουσμάτων, , αποφάσισαν να μας αποχαιρετήσουν κλείνοντας με την υπέροχη διασκευή του “Brasil”. Ωστόσο, δεν μας τραγούδησαν “Je ne veux pas travailler”, και δε θέλαμε τόσο να πάμε στη δουλειά την επόμενη...
Στα θετικά της βραδιάς: Πέρα από τους ίδιους τους Pink Martini, ο έρωτας που πλημμύρισε κυριολεκτικά την Τεχνόπολή! Ζευγάρια παντού, όλων των ηλικιών,
αγκαλιασμένα και μάλλον ευτυχισμένα υπό το φως των αστεριών και των lounge ακουσμάτων.
Στα αρνητικά της βραδιάς: Η (καμία) μεταχείριση των όρθιων. Απαράδεκτο το στήσιμο του χώρου, με ανθρώπους που είχαν πληρώσει για εισιτήριο και αναγκάζονταν να κάθονται όρθιοι δίπλα από τη σκηνή, χάνοντας όχι μόνο την οπτική επαφή αλλά και την ακουστική αρτιότητα. Χρειαζόταν οπωσδήποτε μία διαφορετική διαμόρφωση του χώρου.
[metaslider id=8015]
