by Maria Sarantou
Στο αρχαίο στάδιο του Καλλιμάρμαρου πραγματοποιήθηκε η πολύ-αναμενόμενη συναυλία των Scorpions, στην οποία η άγρια ροκ συναντήθηκε για λίγο με την κλασική πλευρά της, με την διαμεσολάβηση της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών και έπειτα για πάνω από μιάμιση ώρα το συγκρότημα μας παρέσυρε με τον καταιγιστικό ρυθμό των τραγουδιών του.
Η συναυλία ξεκίνησε στις 21:00, αλλά δυστυχώς η είσοδος του κόσμου στο στάδιο δεν είχε τελειώσει μέχρι τις 21:30. Από την θέση μου που ήταν σχεδόν απέναντι από την σκηνή, έβλεπα την ροή των θεατών που γέμιζε τις σειρές γύρω γύρω και το συνεχές βουητό του κόσμου προσωπικά μου αποσπούσε την προσοχή από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών που όλο αυτό το διάστημα έπαιζε διασκευές τραγουδιών των Scorpions για Φιλαρμονική. Προς το τέλος της σαραντάλεπτης εμφάνισής τους, όταν έπαιξαν το Rock You Like a Hurricane μαζί με τον κιθαρίστα του συγκροτήματος Rudolf Schenker ένιωσα ότι εστίασε περισσότερο ο κόσμος – κι εγώ μαζί του, στην μουσική, χειροκροτώντας θερμά υπό τους ήχους της ηλεκτρικής κιθάρας.
Το κλείσιμο έγινε με τους μουσικούς να κάνουν ένα γύρω μέσα από τον κόσμο στο πάνω μέρος του σταδίου παίζοντας το Moments of Glory, που τους χειροκροτούσαν συνεχώς από όπου περνούσαν. Μου έμεινε ένα κενό όσον αφορά την σύνδεση της κλασικής προσέγγισης της ορχήστρας με το συγκρότημα των Scorpions: ίσως να οφείλεται που ξεκίνησε η συναυλία ενώ το στάδιο ακόμα γέμιζε, ίσως όμως να χρειαζόταν μια λίγη ακόμα πλέξη των δύο ειδών της μουσικής που τώρα έγινε μόνο με ένα τραγούδι.
Μισή ώρα περίπου κράτησε έπειτα το στήσιμο της σκηνής και η ώρα πέρασε ευχάριστα παρατηρώντας την χορογραφία του κόσμου που σήκωνε ψηλά τα χέρια κρατώντας τα φωτισμένα τους κινητά και κουνώντας τα στον ρυθμό των τραγουδιών που ακούγονταν από τα μεγάφωνα.
Από τις 22:10 που βγήκαν οι Scorpions στην σκηνή μέχρι το τέλος τους, λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, σύσσωμοι οι θεατές χειροκροτούσαν, τραγουδούσαν και χαίρονταν την συναυλιακή βραδιά. Το πρώτο τους τραγούδι μόνο, το Going Out With a Bang, ακούστηκε με αντίλαλο και μια μίνι τραγωδία παραλίγο να γραφτεί, όταν λίγες δεκάδες κόσμου άρχισαν να κατεβαίνουν προς την αρένα. Όμως το τεχνικό θέμα λύθηκε γρήγορα και αυτό φάνηκε άμεσα στην ακουστική του χώρου. Έπαιξαν τα τραγούδια που παίζουν στο παγκόσμιο tour τους, τα οποία είναι μια επιλεκτική διαλογή από την περισσότερη δισκογραφία τους, δίνοντας μια μικρή έμφαση στις αρχές της δεκαετίας του ’80: Make it Real, Is There Anybody There, The Zoo, Coast to Coast, Top of the Bill, Steamrock Fever, Speedy’s Coming, Catch Your Train, We Built This House, Delicate Dance, Follow Your Heart, Eye of the Storm.
Ιδιαίτερα στις μεγάλες επιτυχίες τους η τεράστια χορωδία του σταδίου που απαρτιζόταν από τις χιλιάδες μέλη – θεατές, τραγουδούσε τα τραγούδια είτε με νοσταλγία τα Send me an Angel και Wind of Change, είτε πιο θερμά το Still Loving You, είτε πιο άγρια το Tease me Please me και το Rock You Like a Hurricane – τραγούδι με το οποίο έκλεισαν. Δυνατή στιγμή της βραδιάς, λίγο πριν το encore, ήταν όταν τραγούδησαν το Overkill των Motorhead στην μνήμη του Lemmy, καθώς και το απερίγραπτο solo του ντραμίστα αμέσως μετά, που κράτησε πάνω από πέντε λεπτά, με ολόκληρο το στάδιο να σείετε μαζί του.
Ήταν μια πολύ δυνατή συναυλιακή βραδιά, που με την βοήθεια του χώρου και των μηχανημάτων, η μουσική που διαχεόταν σε όλο το στάδιο, έκανε τους ήχους της ηλεκτρικής κιθάρας και των ντραμς να πάλλονται μέσα μας, τόσο όσο χρειαζόταν για να γίνουμε όλοι ένα με ροκ τραγούδια που παίζονταν.
