by Maria Lezgi
Ο Νέος είναι ωραίος, αλλά ο παλιός είναι αλλιώς!
Δύο πρωτοκλασάτα ονόματα της μουσικής ροκ σκηνής, ο Iggy Pop με ενέργεια και πάθος μικρού παιδιού και ο Liam Gallagher με το τουπέ ντίβας που τόσο αγαπάμε, απογείωσαν την πλατεία Νερού. Release, να το ξέρεις, μας έχεις κακομάθει..
Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Κουκλάκης
Οι Noise Figures εμφανίστηκαν πρώτοι στη σκηνή νωρίς το απόγευμα. Το αθηναϊκό ντουέτο της Psych Rock, είναι πλέον καθιερωμένο και αγαπημένο, με μεγάλη εμπειρία σε live τόσο του εξωτερικού όσο και εντός της χώρας. Ο Γιώργος Νίκας (φωνή, τύμπανα) και Στάμο Μπάμπαρης (κιθάρες, φωνή) ξεκίνησαν με το “Black Caravan”, και για ακόμη μια φορά υπήρξαν άξιοι του κοινού που μαζεύτηκε για να τους δει.
Ακολούθησαν οι Άγγλοι, The K's, μια τετράδα συμμαθητών από το Earlestown. Το γεγονός πως δεν έχουν ολοκληρωμένη δουλειά παρά μόνο μερικά σινγκλ, δεν φαίνεται να στάθηκε εμπόδιο να αποδώσουν την πιο επίκαιρη indie rock που υπάρχει εκεί έξω.
Οι Sleaford Modspost, φαίνεται πως έχουν μεγάλο κοινό στη χώρα μας, πέρα από τον ίδιο τον Iggy Pop που έχει δηλώσει φαν. Το ντουέτο από το Νότινχαμ με την post/electro/rap punk δημιουργεί ένα ιδιαίτερο στυλ, που συμπορεύεται με την μουσική μόδα της εποχής μας της spoken word μουσικής αλλά τεχνηέντως το συνδυάζουν με punk αισθητική και την κουλτούρα της εργατικής τάξης, που βέβαια παραδοσιακά στην Αγγλία είναι τεράστιο κεφάλαιο. Παρόλο που δεν είμαι φαν του είδους, με εξέπληξε ευχάριστα η δυναμική του συγκροτήματος και ο δεμένος ρυθμός που κράτησε από την αρχή εώς το τέλος.
Eννέα και τέταρτο ακριβώς, και ο κόσμος που ήδη φωνάζει το όνομα του εδώ και ώρα, τον καλεί ανυπόμονα στη σκηνή. Και μας κάνει την τιμή. Yes Athens! Πέρασε πολύς καιρός είναι η αλήθεια από το καλοκαίρι του 2000, τότε που οι Oasis σε μια, για τους περισσότερους, απογοητευτική εμφάνιση, αναγκάστηκαν λόγω τεχνικών προβλημάτων να κλείσουν νωρίτερα το λάηβ. Δίψα μεγάλη για τους oasis, είναι η αλήθεια, για τα εφηβικά μας χρόνια μπροστά στο mtv, τις προσδοκίες για τους νέους beatles, το μπούλινγκ που φάγαμε εξαιτίας τους γιατί για μερικούς η brit pop ήταν λιγάκι «φλώρικη» και έχανε στη ζυγαριά του ροκ. Τι και αν τα χρόνια έχουν περάσει, τα αδέρφια είναι πιο «σκοτωμένα» από ποτέ αλλά οι μουσικές μας προτιμήσεις έχουν, ευτυχώς, αποενοχοποιηθεί πλήρως, υπήρχαν στιγμές που ανατριχιάσαμε στο άκουσμα της μουσικής που ένωσε μια ολόκληρη γενιά κάπου εκεί στα 90ς, και όπως πετυχημένα ειπώθηκε στο ντοκιμαντέρ για τους άλλους μεγάλους, τους Stones Roses, είναι ο λόγος που οι σημερινοί σαραντάρηδες δεν φοράμε γραβάτα (ή ταγιέρ βεβαίως). Με φλοράλ-στρατιωτικό τζάκετ και γυαλιά ηλίου, πιστός στο brit pop της Manchester, επέλεξε να ξεκινήσει με το ολοκαίνουργιο προσωπικό του δίσκο, το C’mon You Know, που τον επανέφερε στο προσκήνιο. Ύφος αλητήριας ντίβας έτοιμης για τσαμπουκά, βραχνή φωνή πεζοδρομίου, που όταν παίρνει τη σκυμμένη θέση πίσω στο μικρόφωνο με σηκωμένο κεφάλι και χέρια πίσω, μεταμορφώνεται σε χαριτωμένο αηδόνι. Μάλλον γι’αυτό το παράδοξο λατρέψαμε τους Oasis. Πολλά αγαπημένα που δεν ακούσαμε αλλά και πολλά που μας χάρισε όπως το “Live Forever”, “Rock'n'Roll Star”, “Cigarettes and Αlcohol”, “Roll With It” στα οποία σείστηκε η πλατεία νερού κάθε φορά που έξυπνα ρώταγε “Είναι κάποιος οπαδός των Oasis εκεί κάτω?....Thats nice..”. Στο δε “Wonderwall”, με βρετανικό φλέγμα μας ρώτησε αν μας αρέσουν οι Slipknot. Φωλιές από καπνογόνα, μπαμπάδες με παιδάκια στους ώμους, ζευγάρια πιασμένα στο wonderwall, θάλασσα κινητών για μια λήψη. Τα υπόλοιπα κομμάτια αντλήθηκαν από τα προσωπικά άλμπουμ, χωρίς καθόλου να υστερούν στην αξία σετλιστ. Η μπάντα και τα φωνητικά που τον συνόδευαν παρέα με τα μαρακές και το ντέφι, που στο τέλος πετάχτηκε, ολοκλήρωσαν την πλήρη εμφάνιση του Liam. Μια εξαιρετική εμφάνιση, και ας καρδιοχτυπήσαμε από αγωνία μια δυο φορές, που κάτι τον ενόχλησε. Μας χαιρέτησε χωρίς encore, στις 11 παρά είκοσι.
Setlist
Hello (Oasis)
Rock 'n' Roll Star (Oasis)
Morning Glory (Oasis)
Wall Of Glass
Everything's Electric
Better Days
Stand By Me (Oasis)
Roll It Over (Oasis)
Slide Away (Oasis)
Soul Love
More Power
Diamond In The Dark
Once
Cigarettes & Alcohol (Oasis)
Wonderwall (Oasis)
Champagne Supernova (Oasis)
Και στις 11.15 έρχεται ο παππούς της punk πια, ο ήρωας της απενεχοποίησης του φθαρμένου σώματος. Ξεκινά με το “TV Eye” και ξεμπερεδεύει με τα σουξέ από νωρίς, “I Wanna Be Your Dog”, “Lust For Life” και “The Passenger” η αγία τριάδα, ώστε να ξεδιπλωθεί το ταλέντο της φοβερής μπάντας που το συνοδεύει όσο προχωρά στο σετλιστ. Η φωνή τον έχει προδώσει, είναι η κούραση της περιοδείας είναι απλά κρυωμένος;, δεν μας ένοιαξε και ιδιαίτερα, ίσως μόνο αυτούς που παρατήρησαν το ρυτιδιασμένο δέρμα αυτού του αιώνιου παιδιού που πηδά σαν αγριοκάτσικο από τη μία άκρη της σκηνής στην άλλη, χαρίζει απλόχερα φιλιά και αγκαλιές και κοπανά στο στήθος του τα χέρια σαν γοριλάκι από ευχαρίστηση. “Search And Destroy”, “Nightclubbing”, “Sister Midnight” και το αγαπημένο του όπως εξομολογήθηκε “I'm Sick Of You”. Από τα χρόνια των stooges που ήταν νέος, φτωχός και βρώμικος…παραμένει βρώμικος, όπως εξομολογείται στα λίγα λεπτά που κάθισε. Σαν γνήσιος gentleman μας συστήνει έναν έναν τους μουσικούς του συγκροτήματός του και απολογείται για τη φωνή του (peter murphy ακούς;;).
Αν ο Liam Gallagher είναι ένα κεφάλαιο, ο Iggy Pop είναι η ζωντανή ιστορία της ροκ. Και εμείς τυχεροί που μπορεί να υπάρχει στη σκηνή και να ξορκίζουμε μαζί του τη φθορά του χρόνου.
Το να τους δούμε μαζί σε μια μέρα, ήταν ένα ανέλπιστο δώρο, και μας ξύπνησε χρονικούς και ηλικιακούς συνειρμούς. Τον Liam Gallagher από τα ένδοξα 90ς που πρωτογνώρισα, περάσαν αισίως κάποιες δεκαετίες ώστε να γνωριστούμε από κοντά. Στην εμφάνιση του Iggy Pop πριν τρία χρόνια, γιόρτασα τα γενέθλιά μου. Φέτος τον ξαναείδα ένα χρόνο μεγαλύτερη, και αυτός πιο μεγάλος από ποτέ. Και δεν μπορώ, παρά να νιώσω ευγνωμοσύνη για τα χρόνια που περνούν, τη μουσική που εξακολουθεί να συνοδεύει τη ζωή μας και τον χρόνο, που αν κατορθώσεις να τον αποδεχτείς, όπως αυτός ο απίθανος τύπος, μπορείς να αναφωνήσεις την ίσως πιο σοφή ρήση που ειπώθηκε ποτέ δια στόματος Picasso.
It takes a long time to become young!
Setlist
TV Eye (Τhe Stooges)
I Wanna Be Your Dog (The Stooges)
Lust For Life
Passenger
Five Foot One
Mass Production
Free
Run Like A Villain
I'm Sick Of You (The Stooges)
Death Trip (The Stooges)
Nightclubbing
Search And Destroy (The Stooges)
Encore
Gimme Danger (The Stooges)
Down On The Street (The Stooges)
Fun House (The Stooges cover)
Sister Midnight
Ακολούθησαν οι Άγγλοι, The K's, μια τετράδα συμμαθητών από το Earlestown. Το γεγονός πως δεν έχουν ολοκληρωμένη δουλειά παρά μόνο μερικά σινγκλ, δεν φαίνεται να στάθηκε εμπόδιο να αποδώσουν την πιο επίκαιρη indie rock που υπάρχει εκεί έξω.
Οι Sleaford Modspost, φαίνεται πως έχουν μεγάλο κοινό στη χώρα μας, πέρα από τον ίδιο τον Iggy Pop που έχει δηλώσει φαν. Το ντουέτο από το Νότινχαμ με την post/electro/rap punk δημιουργεί ένα ιδιαίτερο στυλ, που συμπορεύεται με την μουσική μόδα της εποχής μας της spoken word μουσικής αλλά τεχνηέντως το συνδυάζουν με punk αισθητική και την κουλτούρα της εργατικής τάξης, που βέβαια παραδοσιακά στην Αγγλία είναι τεράστιο κεφάλαιο. Παρόλο που δεν είμαι φαν του είδους, με εξέπληξε ευχάριστα η δυναμική του συγκροτήματος και ο δεμένος ρυθμός που κράτησε από την αρχή εώς το τέλος.
Eννέα και τέταρτο ακριβώς, και ο κόσμος που ήδη φωνάζει το όνομα του εδώ και ώρα, τον καλεί ανυπόμονα στη σκηνή. Και μας κάνει την τιμή. Yes Athens! Πέρασε πολύς καιρός είναι η αλήθεια από το καλοκαίρι του 2000, τότε που οι Oasis σε μια, για τους περισσότερους, απογοητευτική εμφάνιση, αναγκάστηκαν λόγω τεχνικών προβλημάτων να κλείσουν νωρίτερα το λάηβ. Δίψα μεγάλη για τους oasis, είναι η αλήθεια, για τα εφηβικά μας χρόνια μπροστά στο mtv, τις προσδοκίες για τους νέους beatles, το μπούλινγκ που φάγαμε εξαιτίας τους γιατί για μερικούς η brit pop ήταν λιγάκι «φλώρικη» και έχανε στη ζυγαριά του ροκ. Τι και αν τα χρόνια έχουν περάσει, τα αδέρφια είναι πιο «σκοτωμένα» από ποτέ αλλά οι μουσικές μας προτιμήσεις έχουν, ευτυχώς, αποενοχοποιηθεί πλήρως, υπήρχαν στιγμές που ανατριχιάσαμε στο άκουσμα της μουσικής που ένωσε μια ολόκληρη γενιά κάπου εκεί στα 90ς, και όπως πετυχημένα ειπώθηκε στο ντοκιμαντέρ για τους άλλους μεγάλους, τους Stones Roses, είναι ο λόγος που οι σημερινοί σαραντάρηδες δεν φοράμε γραβάτα (ή ταγιέρ βεβαίως). Με φλοράλ-στρατιωτικό τζάκετ και γυαλιά ηλίου, πιστός στο brit pop της Manchester, επέλεξε να ξεκινήσει με το ολοκαίνουργιο προσωπικό του δίσκο, το C’mon You Know, που τον επανέφερε στο προσκήνιο. Ύφος αλητήριας ντίβας έτοιμης για τσαμπουκά, βραχνή φωνή πεζοδρομίου, που όταν παίρνει τη σκυμμένη θέση πίσω στο μικρόφωνο με σηκωμένο κεφάλι και χέρια πίσω, μεταμορφώνεται σε χαριτωμένο αηδόνι. Μάλλον γι’αυτό το παράδοξο λατρέψαμε τους Oasis. Πολλά αγαπημένα που δεν ακούσαμε αλλά και πολλά που μας χάρισε όπως το “Live Forever”, “Rock'n'Roll Star”, “Cigarettes and Αlcohol”, “Roll With It” στα οποία σείστηκε η πλατεία νερού κάθε φορά που έξυπνα ρώταγε “Είναι κάποιος οπαδός των Oasis εκεί κάτω?....Thats nice..”. Στο δε “Wonderwall”, με βρετανικό φλέγμα μας ρώτησε αν μας αρέσουν οι Slipknot. Φωλιές από καπνογόνα, μπαμπάδες με παιδάκια στους ώμους, ζευγάρια πιασμένα στο wonderwall, θάλασσα κινητών για μια λήψη. Τα υπόλοιπα κομμάτια αντλήθηκαν από τα προσωπικά άλμπουμ, χωρίς καθόλου να υστερούν στην αξία σετλιστ. Η μπάντα και τα φωνητικά που τον συνόδευαν παρέα με τα μαρακές και το ντέφι, που στο τέλος πετάχτηκε, ολοκλήρωσαν την πλήρη εμφάνιση του Liam. Μια εξαιρετική εμφάνιση, και ας καρδιοχτυπήσαμε από αγωνία μια δυο φορές, που κάτι τον ενόχλησε. Μας χαιρέτησε χωρίς encore, στις 11 παρά είκοσι.
Setlist
Hello (Oasis)
Rock 'n' Roll Star (Oasis)
Morning Glory (Oasis)
Wall Of Glass
Everything's Electric
Better Days
Stand By Me (Oasis)
Roll It Over (Oasis)
Slide Away (Oasis)
Soul Love
More Power
Diamond In The Dark
Once
Cigarettes & Alcohol (Oasis)
Wonderwall (Oasis)
Champagne Supernova (Oasis)
Και στις 11.15 έρχεται ο παππούς της punk πια, ο ήρωας της απενεχοποίησης του φθαρμένου σώματος. Ξεκινά με το “TV Eye” και ξεμπερεδεύει με τα σουξέ από νωρίς, “I Wanna Be Your Dog”, “Lust For Life” και “The Passenger” η αγία τριάδα, ώστε να ξεδιπλωθεί το ταλέντο της φοβερής μπάντας που το συνοδεύει όσο προχωρά στο σετλιστ. Η φωνή τον έχει προδώσει, είναι η κούραση της περιοδείας είναι απλά κρυωμένος;, δεν μας ένοιαξε και ιδιαίτερα, ίσως μόνο αυτούς που παρατήρησαν το ρυτιδιασμένο δέρμα αυτού του αιώνιου παιδιού που πηδά σαν αγριοκάτσικο από τη μία άκρη της σκηνής στην άλλη, χαρίζει απλόχερα φιλιά και αγκαλιές και κοπανά στο στήθος του τα χέρια σαν γοριλάκι από ευχαρίστηση. “Search And Destroy”, “Nightclubbing”, “Sister Midnight” και το αγαπημένο του όπως εξομολογήθηκε “I'm Sick Of You”. Από τα χρόνια των stooges που ήταν νέος, φτωχός και βρώμικος…παραμένει βρώμικος, όπως εξομολογείται στα λίγα λεπτά που κάθισε. Σαν γνήσιος gentleman μας συστήνει έναν έναν τους μουσικούς του συγκροτήματός του και απολογείται για τη φωνή του (peter murphy ακούς;;).
Αν ο Liam Gallagher είναι ένα κεφάλαιο, ο Iggy Pop είναι η ζωντανή ιστορία της ροκ. Και εμείς τυχεροί που μπορεί να υπάρχει στη σκηνή και να ξορκίζουμε μαζί του τη φθορά του χρόνου.
Το να τους δούμε μαζί σε μια μέρα, ήταν ένα ανέλπιστο δώρο, και μας ξύπνησε χρονικούς και ηλικιακούς συνειρμούς. Τον Liam Gallagher από τα ένδοξα 90ς που πρωτογνώρισα, περάσαν αισίως κάποιες δεκαετίες ώστε να γνωριστούμε από κοντά. Στην εμφάνιση του Iggy Pop πριν τρία χρόνια, γιόρτασα τα γενέθλιά μου. Φέτος τον ξαναείδα ένα χρόνο μεγαλύτερη, και αυτός πιο μεγάλος από ποτέ. Και δεν μπορώ, παρά να νιώσω ευγνωμοσύνη για τα χρόνια που περνούν, τη μουσική που εξακολουθεί να συνοδεύει τη ζωή μας και τον χρόνο, που αν κατορθώσεις να τον αποδεχτείς, όπως αυτός ο απίθανος τύπος, μπορείς να αναφωνήσεις την ίσως πιο σοφή ρήση που ειπώθηκε ποτέ δια στόματος Picasso.
It takes a long time to become young!
Setlist
TV Eye (Τhe Stooges)
I Wanna Be Your Dog (The Stooges)
Lust For Life
Passenger
Five Foot One
Mass Production
Free
Run Like A Villain
I'm Sick Of You (The Stooges)
Death Trip (The Stooges)
Nightclubbing
Search And Destroy (The Stooges)
Encore
Gimme Danger (The Stooges)
Down On The Street (The Stooges)
Fun House (The Stooges cover)
Sister Midnight
