Release Athens_Day 2 - Nick Cave & The Bad Seeds, Mogwai, Fontaines D.C., Sugar For The Pill, Royal Arch @ Πλατεία Νερού, 15/06/22

Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Κουκλάκης Ένας συγκλονιστικός Nick Cave, χιλιάδες κόσμου σε πλήρη σύνδεση μαζί του, και μια φεστιβαλική μέρα που έμοιαζε διπλή και αποζημίωσε όλους τους θεατές στο έπακρο. Η δεύτερη ημέρα του Release Athens, έμοιαζε σαν δύο μέρες γεμάτες μουσική πιθανώς λόγω των δυνατών ονομάτων και των διαφορετικών ειδών που υπηρετούν. Η έναρξη νωρίς το απόγευμα από τους Royal Arch που έπαιξαν για περίπου μισή ώρα και έπειτα με τους Sugar For The Pill, με έκανε να σκεφτώ το δύσκολο έργο αυτών των παιδιών που παίζουν μέσα στη ζέστη και στον ήλιο προσπαθώντας να κρατήσουν το ενδιαφέρον του κοινού. Ενδιαφέροντα και τα δύο σχήματα με indie αποχρώσεις οι πρώτοι και γυναικείο δυναμισμό οι δεύτεροι, μακάρι να ήταν δυνατή η νωρίτερη άφιξη του κόσμου στα φεστιβάλ ώστε να στηρίζονται περισσότερο οι εγχώριοι μουσικοί. Και ακολούθησαν οι Fontaines D.C. που επίσης είχαμε δει πριν 3 χρόνια στο Release. Κόσμος σαφώς περισσότερος αφού αρκετοί περίμεναν να τους δουν μετά το τελευταίο άλμπουμ Skinty Fia που ομολογουμένως θα πάει προς την κορυφή για τους καλύτερους του έτους. Υπάρχει μια ολόκληρη συζήτηση για το αν είναι όντως σπουδαίοι οι Fontaines ή απλά μια μόδα, για το κατά πόσο τους έχουμε υπερτιμήσει επειδή κατάφεραν να αφομοιώσουν πετυχημένα τις επιρροές τους ή όντως αξίζουν δημιουργικά. Προς το παρόν δεν έχω πλήρη άποψη καθώς πέντε χρόνια είναι λίγα, θυμάμαι βέβαια μια φοβερή αλήθεια που λέει πως ο κακός συγγραφέας μιμείται, ο καλός κλέβει. Στα της εμφάνισής τους, ήταν καλοί, πολύ καλοί, δυναμικοί και με ενέργεια, χωρίς μεγάλη επικοινωνία με το κοινό (κανένα θέμα ως προς αυτό), με τις κορυφαίες στιγμές προς το τέλος του σετλιστ που αφιέρωσαν στο νέο δίσκο και εξαιρετικό κλείσιμο με το I Love You. Ίσως περίμενα περισσότερα, ίσως η έναρξη τους τη μέρα δεν βοήθησε. Το σίγουρο είναι πως θέλω να τους ξαναδώ, ίσως σε κλειστό χώρο, ίσως μόνο αυτούς.   Το δεύτερο μεγάλο όνομα της ημέρας, οι Mogwai, που είναι κοινώς αποδεκτό πως είναι πάντα καλοί στα live, έχω την αίσθηση πως την Τετάρτη πραγματοποίησαν μια εξαιρετική εμφάνιση. Αφενός, το τελευταίο άλμπουμ As the love continues έχει πάρει διθυραμβικά σχόλια, ο λύκος κυριαρχούσε στο background, αφετέρου το σετλιστ τους που ποτέ δεν είναι το ίδιο, έκανε ένα μεγάλο κύκλο για να καταλήξει στα  Mogwai Fear Satan και We’re No Here, κλείνοντας την εμφάνισή τους δυναμικά και πιο ταιριαστά με αυτό που θα ακολουθούσε. Η αίσθησή μου είναι πως το ορχηστρικό post rock των Mogwai, που είναι κορυφαία στο είδος, εκτιμάται καλύτερα σε κλειστό χώρο και σε πιστούς του είδους που έχουν την ευκαιρία να απομονωθούν από τους υπόλοιπους που απλά πήγαν να τους δουν.   Αν έπρεπε να πω μια λέξη για τον Nick Cave, αυτή θα ήταν ιεροκύρηκας. Στις πολλές φορές που έχει εμφανιστεί μπροστά μας είναι εγγύηση η απόλαυση της μουσικής καταδρομής, όμως αυτό νομίζω που κατάφερε τη Τετάρτη δεν το περίμενε κανείς. Για περίπου δύο ώρες διέσχιζε τη σκηνή με ενέργεια εφήβου, την εμπειρία ενός μαθουσάλα και το συναίσθημα ενός αισθαντικού πλάνητα. Η σύνδεση που δημιουργείται με τον Nick Cave στις συναυλίες δεν περιγράφεται εύκολα και δεν μπορεί να την κάνει ο καθένας. Ίσως γιαυτό τον τίμησαν καμιά δεκαριά χιλιάδες κόσμου όλων των ηλικιών. Από όσους ως νιάτα τον είδαν στο Σπόρτινγκ το 80  έως νεαρά παιδιά που πήγαν πρώτη φορά να τον γνωρίσουν από κοντά. Και ήταν για όλους παρόν, από την πρώτη στιγμή με το Get Ready For Love έως το τελευταίο ευχαριστώ για όλα αυτά τα χρόνια. Πότε παίζοντας στο πιάνο το From Her To Eternity, πότε πετώντας τη βάση του μικροφώνου στο Jubilee Street, δακρύζοντας από την επαφή με ένα άγνωστο κορίτσι που δίψαγε να τον αγγίξει και μοιράστηκαν μαζί το O Children. Πότε πατώντας στους ώμους του μπροστινού κοινού που κράταγε το βάρος του και το μικρόφωνό του ώστε να κηρύξει. Just Breath …Γιατί αν κάποιος ξέρει, είναι αυτός. Από τα βαθιά σκοτάδια της ύπαρξης, αναδυόμενος μέσα στα χρόνια, επιζήσαντας όχι απλά αλλά ωριμάζοντας καλλιτεχνικά και μετουσιώνοντας το πόνο και το μαύρο σε τέχνη, σε ενέργεια σε θέληση για ζωή και σύνδεση. Αν κάποιος τα κατάφερε να σπάσει το στερεότυπο του καταραμένου καλλιτέχνη είναι αυτός, και ο Bowie. Καλύτερος από ποτέ, έφτυνε συνέχεια την πίκρα από το στόμα. Αυτό που θρέφει τους καλλιτέχνες, είναι η δημιουργία. Και αυτό μόνο κρατά ζωντανούς. Δεν έχουν ανάγκη τίποτα άλλο. Αυτό μας κήρυξε την Τετάρτη, Just Breath.. Setlist Get Ready for Love There She Goes, My Beautiful World From Her to Eternity O Children Jubilee Street Bright Horses I Need You Waiting for You Carnage (διασκευή Nick Cave & Warren Ellis) Tupelo Red Right Hand The Ship Song The Mercy Seat Higgs Boson Blues City of Refuge White Elephant (διασκευή Nick Cave & Warren Ellis) Encore Into My Arms Vortex Ghosteen Speaks