Release Athens Festival : Disturbed, Anthrax, SixForNine, Need, Breath After Coma – Πλατεία Νερού, 30/06/19

By Nikos Korakianitis

Photos by Tilemachos Kouklakis

Στις 30 Ιουνίου, στην Πλατεία Νερού, θα έπεφτε η αυλαία του κατά γενική ομολογία καλύτερου festival του φετινού συναυλιακού καλοκαιριού μέχρι στιγμής. To Release ,αφού μας ταξίδεψε σε ένα πραγματικά ευρύ μουσικό φάσμα, θα έκλεινε με την εμφάνιση ενός από τα πιο εμπορικά mainstream metal σχήματα αυτή τη στιγμή, το οποίο θα προλόγιζαν οι «παλιοσειρές» του thrash metal καθώς επίσης και τρία αξιόλογα σχήματα του ευρύτερου rock/metal εγχώριου τοπίου. Αν και εξ αρχής ο συνδυασμός των (ας μου επιτραπεί η έκφραση)  δύο headliners ίσως ξένισε αρκετούς, το αποτέλεσμα αποδείχτηκε εξαιρετικά επιτυχημένο, χαρίζοντας μας μια από τις πιο επιτυχημένες ημέρες του 8ήμερου , τόσο από άποψη αριθμού επισκεπτών, όσο και από τον γενικότερο παλμό της ημέρας.

Breath after Coma

Την δύσκολη αποστολή της έναρξης της ημέρας κλήθηκαν να φέρουν εις πέρας οι Breath After Coma. Ανεβαίνοντας στη σκηνή στις 17:30 περίπου, οι Αθηναίοι rockers επιχείρησαν να ζεστάνουν τον κόσμο που είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται στο χώρο της Πλατείας Νερού.

Αν και το αεράκι που φύσαγε, δημιουργούσε από άποψης θερμοκρασίας τις καλύτερες συνθήκες από όλες τις προηγούμενες ημέρες του festival,  η μπάντα παρουσίασε 5 τραγούδια της αρχικά στους 300 περίπου που είχαν πλησιάσει στην σκηνή. Το στακάτο rock τους αποδείχτηκε παραπάνω από αρκετό για να πείσουν ακόμη περισσότερους να «μετακομίσουν» από τις σκιερές οάσεις πέριξ του ηχολήπτη, και ο ήχος που κινήθηκε σε αρκετά ικανοποιητικά επίπεδα για opening act, βοήθησε στον να αποδοθούν καλά τόσο τα μελωδικά , όσο και τα πιο δυνατά κιθαριστικά σημεία. Με το «Fool» να κλείνει το set τους, οι Breath after Coma ολοκλήρωσαν μια αρκετά μεστή αν και σύντομη εμφάνιση.

 Need

Rise.Evolve

Είναι δεδομένη η αγάπη του ελληνικού κοινού για το progressive metal, και οι Need, εδώ και αρκετά χρόνια, έχουν αποδείξει ότι αποτελούν πρώτης τάξεως εκπροσώπους της εγχώριας (και όχι μόνο) progressive σκηνής. Έχονταs πλέον 4 δίσκους στις αποσκευές τους (και προετοιμάζοντας τον πέμπτο) και με την εμπειρία που τους έχει χαρίσει η συμμετοχή σε ευρωπαϊκές περιοδείες με μεγάλα ονόματα του prog χώρου, οι Need ανέβηκαν στην σκηνή στις 18:25 περίπου. Στις οθόνες εμφανίστηκε το πρόσωπο του πρόωρα χαμένου Μάκη Τσαμκόσογλου, στον οποίο αφιέρωσε η μπάντα και την εμφάνισή της. Με την γλυκόπικρη γεύση που μας άφησε η μορφή του κιμπορντίστα των Mother of Millions, το πενταμελές σχήμα ξεκίνησε την εμφάνισή του, και δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να ξεσηκώσει τον αρκετά περισσότερο πλέον κόσμο.

Η over the top περσόνα του κιθαρίστα, σε συνδυασμό με το πάθος του frontman αλλά και την άρτια τεχνική των υπολοίπων μελών του σχήματος, δεν άφησαν σε κανέναν από τους παρευρισκόμενους την παραμικρή απορία γιατί η εν λόγω μπάντα έχει επιλεγεί στο παρελθόν από πολύ δυνατά ονόματα του εν λόγω ήχου όπως οι Evergrey αλλά και οι Jon Olivas Pain για να τους συνοδεύσουν σε περιοδείες στην Ευρώπη. Ο πολύ καλός ήχος βοήθησε σημαντικά στο να αποδοθούν άρτια τα εναρκτήρια Rememory, Alltribe και Tilikum από το album  τους Hegaimas: A Song For Freedom

Στη συνέχεια σειρά είχαν κομμάτια από τον προηγούμενο δίσκο του σχήματος , Orvam: A Song For Home , από το οποίο απολαύσαμε το Mother Madness, αλλά και το  ομώνυμο track.

Ο Γιάννης δεν παρέλειψε να μας υπενθυμίσει πόση σημασία έχει να προσέχουμε τους δικούς μας ανθρώπους, και φυσικά , αφιέρωσε το τελευταίο κομμάτι στο Μάκη. Με τις λέξεις «Rise. Evolve» να δεσπόζουν στο background ,τα 15λεπτά του «Orvam» (ένα πραγματικό tour de force της μπάντας με τις μελωδίες να διαδέχονται τα ξεσπάσματα και τούμπαλιν) αποτέλεσαν ιδανικό επίλογο για μια πραγματικά άρτια εμφάνιση, που σίγουρα γνώρισε τους Need σε ακόμα περισσότερους μελλοντικούς οπαδούς τους.

Setlist:

Rememory
Alltribe
Tilikum
Mother Madness
Orvam

SixForNine

Το ρολόι έδειχνε 19:45 όταν οι SixForNine έκαναν την εμφάνισή τους επί σκηνής , και ο σημαντικά πλέον περισσότερος κόσμος, είχε την ευκαιρία να απολαύσει το heavy rock κουαρτέτο που πλέον μετρά αρκετούς οπαδούς. Ο Fotis Benardo , με αέρα έμπειρου frontman ,έδωσε το έναυσμα.

Το heavy groove της μπάντας ήταν αρκετό για να πείσει όσους είχαν μείνει στα μετόπισθεν να μετακινηθούν πλησιέστερα της σκηνής , και με μια άκρως αρμόζουσα στο πάρτυ που θα ακολουθούσε ατμόσφαιρα , το σχήμα μας παρουσίασε 5 tracks από το σύνολο της δισκογραφίας του. Τα Every Cloud Has A Silver Lining, Life Devouring Demons, και Bullet Off Its Course έδωσαν το έναυσμα για ρυθμικό headbanging , ενώ ο πραγματικά πολύ καλός drummer , συνοδευόμενος φυσικά άψογα από την κιθάρα και το μπάσο, δημιουργούσαν ένα ικανοποιητικό σύνολο το οποίο , παρά τα όποια αρχικά θέματα παρουσιάστηκαν στον ήχο, προετοίμασε κατάλληλα το κλίμα για τους εκρηκτικούς Anthrax.

Ο Fotis με τη σειρά του, φυσικά και δεν παρέλειψε να αναφερθεί και αυτός στον Μάκη, και  να αποσπάσει το παρατεταμένο χειροκρότημα του κόσμου ,και οι SFN έκλεισαν ιδανικά το set τους με τα Sound Of Perfection και Sea Of Lies, σε μια απολύτως επαγγελματική με την καλή έννοια εμφάνιση.

Anthrax

Indians!

Στις 21:00 και με μια Πλατεία Νερού γεμάτη κόσμο πλέον , είχε έρθει η ώρα για την επιστροφή των αμερικανών thrashers και επάξιου μέλος του Big 4 στην Ελλάδα. Τα φώτα έπεσαν και οι πρώτες νότες του Number of The Beast των Iron Maiden ήταν αρκετές για να παρασύρουν τον κόσμο στο πρώτο «άτυπο» sing along και να σκορπίσουν ρίγη ενθουσιασμού σε όσους είχαν απολαύσει τους βετεράνους του thrash σε κάποια από τις προηγούμενες επισκέψεις τους στη χώρα μας, αλλά και σε όσους τους έβλεπαν ζωντανά για πρώτη φορά.

Και σαν το εμβληματικό κομμάτι των Maiden να μην ήταν αρκετό, με το logo της μπάντας να εμφανίζεται στο background , o  «αιώνιος έφηβος» Scott Ian έκανε την εμφάνισή του επί σκηνής παίζοντας το εναρκτήριο riff από το Cowboys From Hell των Pantera , σε ένα άτυπο homage στον Dime ,αλλά και τον Vinnie Paul Abbott, ο οποίος μας άφησε τέτοιες ημέρες ένα χρόνο πριν. Αυτό ήταν! Το thrash party είχε ξεκινήσει για τα καλά , και ο αειθαλής Joey Belladonna έδωσε το έναυσμα για τον κακό χαμό που θα επικρατούσε. Με τη larger than life φιγούρα του να αλωνίζει κυριολεκτικά επί σκηνής, σε συνεχή επαφή με τον κόσμο (χαρακτηριστικές οι χειρονομίες που έκανε σε όποιον εντόπιζε στο κοινό να επιδίδεται σε πιο «αρωματικά» hobby) και με τα υπόλοιπα ¾ της μπάντας να αποτελούνται από το original line up, οι γερόλυκοι του thrash, απέδειξαν για μια ακόμη φορά ότι μπορούν να αποδώσουν εκρηκτικά σε κάθε live τους εμφάνιση.

Τι να πει κανείς για το riffing του Scott Ian ή για το drumming του Charlie Benante? Με το setlist να ξεκινά ιδανικά με τα Caught In A Mosh και Got the Time , τα hits εξακολούθησαν να διαδέχονται το ένα το άλλο, με μια best of πραγματικά επιλογή από την τεράστια και ιδιαίτερα σημαντική για το thrash και όχι μόνο δισκογραφία του σχήματος.  Η ανταπόκριση του κόσμου φυσικά δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική , μιας και , όταν έχεις στο οπλοστάσιο σου iconic tracks όπως Be All, End All, I Am The Law και Efilnikufesin (N.F.L) μπορείς να παρασύρεις και τον τελευταίο ανυποψίαστο σε mosh pit.

Φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείψει και το αφιερωμένο στους Ronnie James Dio και Dimebag In The End  , και , μετά το A.I.R , ο αγαπημένος μας baldie/goat tee guitar god πήρε το λόγο για να ευχαριστήσει τον κόσμο, να αποδώσει τα εύσημα στους «crazy motherfuckers with the flares» και να μας διαβεβαιώσει ότι αυτή μάλλον είναι η καλύτερη εμφάνισή τους στη χώρα μας μέχρι στιγμής. Είχε έρθει η ώρα για ένα μικρό (και απαραίτητο ) διάλειμμα πριν το encore , το οποίο κάλλιστα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί με το κλισέ calm before the storm.

Οι Anthrax επανεμφανίστηκαν στη σκηνή και εξαπολύοντας τα Antisocial και Indians , οδήγησαν τους fans σε ένα κανονικό παραλήρημα. Τα mosh pits έκαναν την εμφάνιση τους ως συνήθως από το πουθενά και με τους Ian και Belladonna να ζητούν ακόμη μεγαλύτερη συμμετοχή από τον κόσμο στο War Dance τμήμα του Indians, μια από τις καλύτερες εμφανίσεις στο σύνολο όλων των ημερών του festival, έφτασε αισίως στο τέλος της. O Scott Ian , φυσικά δεν θα μπορούσε να μην κλείσει την συναυλία με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που (πραγματικά ιδανικά) την άρχισε, παίζοντας υποδειγματικά το εμβληματικό outro του φίλου του Dime από το  CFH . Με τη συνολική διάρκεια του set να πλησιάζει την μιάμιση ώρα, οι τρελο-Anthrax μας αποχαιρέτησαν έχοντας σίγουρα αποκτήσει νέους οπαδούς από τις τάξεις των νεότερων ηλικιακά «Disturbed Ones» , έχοντας παράλληλα ικανοποιήσει στο έπακρο και όλους τους παλαιότερους fans τους.

Setlist

Caught in A Mosh
Got The Time
Madhouse
Be All, End All 
Breathing Lightning 
I Am The Law
Medusa
Now It’s Dark
Efilnikufesin (N.F.L.)
In The End
A.I.R.

Encore:

Antisocial
Indians

Disturbed

My brothers. My sisters. My blood.

Η ώρα είχε φτάσει αισίως στις 23:00 , και ο κόσμος τις 10000 όταν έφτασε η ώρα των Αμερικανών Disturbed να κλείσουν το φετινό Release ,έχοντας  το παράσημο ενός από τα μεγαλύτερα και πιο εμπορικά σχήματα που θα βλέπαμε στη φετινή διοργάνωση.  Και , αν το μεγαλύτερο ηλικιακά μέρος του κοινού είχε την τιμητική του στους thrashers που προηγηθήκαν, το ίδιο και ακόμα περισσότερο συνέβη με τους νεότερους που είχαν έρθει για τους nu metal ήρωες τους. Τα t shirts Disturbed είχαν κατακλείσει κυριολεκτικά τις πρώτες σειρές, όταν τα φώτα χαμήλωσαν και ένα μικρό εισαγωγικό video με την έως τώρα πορεία του συγκροτήματος άρχισε να παίζει από τις οθόνες.

Με το logo του Evolution Tour να παραμένει στα video walls , το κουαρτέτο από το Chicago εμφανίστηκε επί σκηνής μέσα σε πανικό επευφημιών ,  για να ξεκινήσει το set του με το single Are you ready από τον τελευταίο του δίσκο. Τα φώτα ήταν εντυπωσιακά, το «στήσιμο» του έτσι και αλλιώς χαρισματικού frontman David Draiman σχεδόν χορογραφημένο μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας , και γενικότερα, τα πάντα σου έδιναν αμέσως την εντύπωση ότι παρακολουθείς ένας άκρως δουλεμένο και επαγγελματικό show διεθνών προδιαγραφών. Σε αυτό το σημείο δεν πρέπει να παραλείψουμε όμως και τα θέματα που υπήρχαν στον ήχο, και συγκεκριμένα τις αυξομειώσεις που υπήρχαν στις εντάσεις με αποτέλεσμα συνήθως τα drums να επικαλύπτουν τα όργανα και, σε σημεία , και τα φωνητικά. Αυτό βέβαια δεν πτόησε σε καμία περίπτωση τον κόσμο ο οποίος κυριολεκτικά τραγουδούσε κάθε στίχο συμμετέχοντας ενεργά στο συνολικό αποτέλεσμα.

Με τα Prayer και Liberate να ακολουθούν, και τον ήχο να βελτιώνεται σταδιακά , φτάσαμε αισίως στην πρώτη πραγματικά πολύ δυνατή στιγμή του live με το The Vengeful One να ξεσηκώνει τον κόσμο , ενώ το χαρακτηριστικό  clip με την mascot του group συνόδευε ιδανικά το πολύ δυνατό αυτό track. O David Draiman , αφού νωρίτερα είχε προσφωνήσει το κοινό με το χαρακτηριστικό «My Brothers, My Sisters, My Blood» έκανε μια μικρή εισαγωγή για το επόμενο Stupify, το οποίο σε σημεία δημιούργησε παροξυσμό στους fans που συνέχιζαν το σχεδόν γηπεδικό sing along.

Τα hits συνεχίστηκαν με τα Voices, Land Of Confusion και Ten Thousand Fists . O Draiman απευθυνόταν στο κοινό μετά από κάθε κομμάτι, άλλοτε προλογίζοντας το επόμενο , άλλοτε δίνοντας οδηγίες στον κόσμο για την ενεργή συμμετοχή του , άλλοτε μιλώντας για θέματα που απασχολούν τον ίδιο και λίγο έως πολύ όλους μας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο συγκεκριμένος frontman, διατηρεί πολύ ενεργή δραστηριότητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μη διστάζοντας ποτέ να κοινοποιεί τις απόψεις του για θέματα πολίτικης , κοινωνικής δικαιοσύνης και όχι μόνο, και δεν θα μπορούσε να κάνει φυσικά διαφορετικά στην πρώτη του επίσκεψη επί ελληνικού εδάφους.

Ακολούθησαν κατά σειρά τα The Game και No More , και, έχοντας φτάσει πλέον σε ένα σημείο που ένα διάλειμμα από τα δυνατά κομμάτια ήταν απαραίτητο,  ο Draiman μίλησε στον κόσμο για το ιδιαίτερα σημαντικό θέμα της κατάθλιψης και τον καταχρήσεων. Παρακινώντας όσους είχαν βιώσει κάτι από τα παραπάνω στην προσωπική τους ζωή να σηκώσουν το χέρι τους, υπενθύμισε σε όλους ότι τα εν λόγω προβλήματα κάθε άλλο παρά σπάνια είναι στην σύγχρονη κοινωνία, και αφιέρωσε το  A Reason to Fight στους πρόωρα χαμμένους Chester Bennington, Chris Cornell και Scott Weiland. Η συναισθηματικά φορτισμένη ατμόσφαιρα συνεχίστηκε και στο επόμενο Hold On To Memories, με το πάρα πολύ ωραίο συνοδευτικό video με στιγμές από την προσωπική και οικογενειακή ζωή των μελών του group να συνδυάζονται με φωτογραφίες των Bennington, Cornell, Weiland, Dimebag Darrell και Vinnie Paul Abott , Jim Sullivan και άλλων από την κοινή τους πορείας, προκαλώντας διαρκώς τις επευφημίες του κοινού.

Το σύντομο ακουστικό set διαδέχτηκαν τα αρκετά δυνατά Indestructible και Inside The Fire , τα οποία διαδέχτηκε μια σύντομη εκ νέου διακοπή. Πιάνο, τυμπάνια, έγχορδα έκαναν την εμφάνιση τους επί σκηνής και όλοι κατάλαβαν ότι είχε έρθει η ώρα να απολαύσουμε την πραγματικά εξαιρετική διασκευή στο Sound of Silence των Simon & Garfunkel . Στην πιο δυνατή εκτελεστικά του στιγμή , ο Draiman έδωσε κυριολεκτικά ρέστα, για να εισπράξει με τη σειρά του τις επευφημίες του κόσμου σε μια από τις κορυφαίες στιγμές της  βραδιάς. Στο The Light που ακολούθησε, ο frontman ζήτησε από τον κόσμο να υψώνει τα κινητά του στο τέλος κάθε ρεφραίν , δημιουργώντας μια πολύ εντυπωσιακή εμπειρία , ενώ το αμέσως επόμενο The Stricken , προετοίμασε το έδαφος για το iconic κλείσιμο της βραδιάς, Είχε έρθει η ώρα του Down With The Sickness!!! Το εντυπωσιακό light show κορυφώθηκε, ενώ ο κόσμος πραγματικά ξέφυγε , με την άψογη εκτέλεση του breakthrough hit των Disturbed να αποτελεί τον ιδανικό επίλογο της πρώτης τους εμφάνισης στη χώρα μας.

Setlist

Are You Ready?
Prayer
Liberate
The Vengeful One
Stupify
Voices
Land Of Confusion (Genesis cover)
Ten Thousand Fists
The Game
No More
A Reason To Fight
Hold On To Memories
Indestructible
Inside The Fire
The Sound Of Silence
The Light
Stricken
Down With The Sickness

More from Nikos Korakianitis

Prophets of Rage, Taburo Bota – 27/8/2019 @ Γήπεδο Tae Kwon Do

By Nikos Korakianitis Photos by Athanasios Maikousis “United Like A Fist In...
Read More