Prophets of Rage, Taburo Bota – 27/8/2019 @ Γήπεδο Tae Kwon Do

By Nikos Korakianitis

Photos by Athanasios Maikousis

“United Like A Fist In The Air”

Πολλές φορές λένε, πως αν δεις από κοντά τους παιδικούς (ή έστω εφηβικούς) σου ήρωες ,μοιραία, έρχεται η απομυθοποίηση. Ειδικά όταν αυτοί είναι υπεύθυνοι όχι μόνο για τις γενικότερες καλλιτεχνικές σου επιρροές , αλλά και σε μικρότερο ή  μεγαλύτερο βαθμό και στη διαμόρφωση της πολιτικής σου αντίληψης και σκέψης ,  η απογοήτευση μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερη. Αυτό όμως , απέχει παρασάγγας από τα όσα έζησαν και βίωσαν όσοι βρέθηκαν στο κλειστό του Φλοίσβου το βράδυ της Τρίτης. Και αυτό γιατί το supergroup των Prophets of Rage όχι μόνο ανταπεξήλθε στις «ρομαντικές» προσδοκίες του γράφοντος, αλλά με την ενέργεια, την εκρηκτικότητα και κυρίως την αυθεντικότητα που εξέπεμπε , παρέσυρε ακόμα και τους πιο κυνικούς από τους παρευρισκόμενους να πιστέψουν για μιάμιση περίπου ώρα ότι ένας καλύτερος κόσμος ίσως είναι εφικτός. Αρκεί να είμαστε ενωμένοι σαν γροθιά.

Taburo Bota

Φτάσαμε σχετικά νωρίς στο γήπεδο Tae Kwon Do ( κατά τις 20:00) και ανήκαμε στους τυχερούς που μπόρεσαν να δουν από την αρχή το set των Taburo Bota .Το hip hop σχήμα από τα Ιωάννινα είχε αναλάβει τον άχαρο ρόλο να προλογίσει τους Prophets, ρόλος άχαρος αφενός γιατί η πλειονότητα των παρευρισκόμενων ήταν φανερό ότι είχε έρθει για τους headliners και αφετέρου γιατί με τα όποια προβλήματα παρουσιάστηκαν στην είσοδο των θεατών στο χώρο (με ουρά να σχηματίζεται έξω από το γήπεδο) , λίγοι ήταν αυτοί που πρόλαβαν το set τους.

Κατά τις 20:30 , οι Taburo Bota έκαναν την εμφάνισή τους. Με ένα πανό “Antifaschistische Aktion” να κοσμεί τα dexx του dj, το σχήμα που «παίζει rap για ανθρώπους που μπορούν και θέλουν να σκεφτούν» όπως δηλώνουν στην σελίδα τους , επιχείρησε να ζεστάνει τον κόσμο παίζοντας κυρίως κομμάτια από τον δίσκο τους «Σπίρτα σε Πυρομανή» του 2018  . Οι 3 MCs, παρέα με τον κιθαρίστα και τον DJ, αναφέρθηκαν σε κοινωνικά και όχι μόνο ζητήματα, καθώς η μεστή ρίμα τους δεν διστάζει να θίξει διαχρονικά αλλά και πιο πρόσφατα κακώς κείμενα.

Αφιερώνοντας το ομότιτλο «Γυναικάρες» σε όλες τις παρευρισκόμενες, μας θύμισαν πώς είναι να ζεις στη σύγχρονη «Ζούγκλα» αλλά επιπλέον φρόντισαν να αναφερθούν και στο παρελθόν του rap στην Ελλάδα, με στίχους των TXC και των Active Member . Οι Γιαννιώτες , είχαν όλη την καλή διάθεση να προλογίσουν όσο καλύτερα μπορούσαν το τεράστιο όνομα που ακολουθούσε, αλλά , ο περιορισμένος έως εκείνη τη στιγμή κόσμος δεν τους το επέτρεψε στο βαθμό που θα το ήθελαν. Κατά τις 21:00 το set τους έφτασε στο τέλος του, με το Tae Kwon Do να έχει αρχίσει (αργά αλλά σταθερά) να γεμίζει.

Prophets of Rage

 Κατά τις 21:40,  τα φώτα χαμήλωσαν και, με το πανό με τη σφιγμένη γροθιά να δεσπόζει στο background, o DJ Lord έκανε την εμφάνιση του. Οι πρώτες νότες του ύμνου της Αμερικής ακούστηκαν από τα ηχεία και ο turntablist από τη Georgia ξεκίνησε το απίστευτο και διεστραμμένα ξεσηκωτικό medley του. Λες και βάλθηκε να υπενθυμίσει σε όλους τα ετερόκλητα συστατικά που μπορεί κάποιος να βρει στις μουσικές των Prophets, ο Αμερικανός κατάφερε μέσα σε περίπου ένα τέταρτο να χωρέσει Sabbath, Linkin Park, Snoop Dog, Led Zeppelin , Nirvana, Metallica, White Stripes και πολλούς άλλους. Σκρατσάρωντας από το ένα θέμα στο άλλο, λουπάρωντας εδώ, πειράζοντας εκεί , το mix του κατόρθωσε να ξεσηκώσει τον κόσμο που πολλές φορές δεν δίστασε να συμμετέχει ενεργά τραγουδώντας αλλά και χορεύοντας.

 Η ανυπομονησία για τη συνέχεια είχε φτάσει πλέον στο αποκορύφωμά της όταν στις 22:00 η ώρα περίπου τα υπόλοιπα μέλη των Prophets εμφανίστηκαν με τις γροθιές υψωμένες στον αέρα. Οι Chuck D και B-Real φώναξαν τις πρώτες σχεδόν πολεμικές ιαχές και το κύμα της «οργής» σχεδόν εξερράγη στη σκηνή με τη διασκευή στο «Prophets of Rage» των Public Enemy να αποτελεί την ιδανική εισαγωγή.

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, ομολογώ πως η ορμή με την οποία το συγκρότημα ξεκίνησε να παίζει ήταν τέτοια που , όπως και το υπόλοιπο κοινό, αρχικά δεν ήξερα τι να πρωτοπροσέξω και που να πρωτοκοιτάξω. Τον εμβληματικό Chuck D? Τον αιώνια cool B-Real με την παλαιστίνα του να αλωνίζει στη σκηνή? Τον αεικίνητο Tim Crommerford να γκρουβάρει δίχως αύριο παρέα με τον αγέραστο Brad Wilk? Ή μήπως το ιερό τέρας Tom Morello , έναν από τους πιο επιδραστικούς κιθαρίστες των τελευταίων δεκαετιών και το σύνθημα “Arm The Homeless” να κοσμεί την κιθάρα  του ? Ο ιθύνων νους της μουσικής των Rage Against the Machine, έδινε διαρκώς τον παλμό με τα riffs του και σταματούσε να κινείται μόνο για να υψώσει την γροθιά του στον αέρα.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι πρώτες νότες από το “Testify” ακούστηκαν από τα ηχεία , και το απόλυτο χάος που θα επικρατούσε στην αρένα έως το τέλος του live ξεκίνησε. Η σχεδόν συγκινητική ανταπόκριση του κόσμου, ξύπνησε μνήμες από τη θρυλική εκείνη συναυλία του 2000 και , κυρίως, επιβεβαίωσε το πόσο επίκαιρο είναι ακόμη δυστυχώς το μήνυμα του κομματιού αυτού (χαρακτηριστικό το στιγμιότυπο  που ο Morello αποκάλυψε το πίσω μέρος της κιθάρας του , στο οποίο ήταν γραμμένο το σύνθημα «Αδέρφια θα νικήσουμε» στα ελληνικά). Η πρώτη μεγάλη αδιαμφισβήτητα στιγμή της βραδιάς, και η πρώτη φορά που οι παλαιότεροι θυμήθηκαν το περιβόητο “all sounds made with guitar, bass ,drums and vocals” που έγραφαν στα CD τους οι RATM , με τον Morello να σολάρει απλά ακουμπώντας το βύσμα της κιθάρας του στην παλάμη του.

Η συνέχεια ήταν εξίσου καταιγιστική με τα τραγούδια των Prophets να εναλλάσσονται με διασκευές σε κομμάτια των RATM. To “Unfuck the World” και την προτροπή του Morello να σηκωθεί όρθιος ο κόσμος στις κερκίδες διαδέχτηκαν τα “Guerilla Radio”, “Made with Hate” και “Know your Enemy”. Ακολούθησαν τα πολιτικά φορτισμένα “Hail to the Chief” και “Heart Afire” από το ντεμπούτο άλμπουμ του σχήματος για να φτάσουμε στο “Take the Power Back” και τον Morello να αποκαλύπτει αυτή τη φορά μια διεγραμμένη σβάστικα στο πίσω μέρος της κιθάρας του. Ο «επαναστατικός» παλμός έμενε αμείωτος , και , μπορεί ο De la Rocha και η χαρακτηριστική του χροιά να ήταν απόντες , αλλά οι «ζωντανοί θρύλοι» Chuck d και B-Real ήταν παραπάνω από αρκετοί για να μας υπενθυμίζουν διαρκώς ότι ο «εχθρός» είναι ακόμα εδώ, ίσως ισχυρότερος από ποτέ, και πως μόνο ενωμένοι μπορούμε να αντισταθούμε.

Στη συνέχεια, και με τους πρώην RATM να αποχωρούν για λίγο από τη σκηνή, τη σκυτάλη πήραν οι δύο MCs και o DJ Lord για το old school hip hop κομμάτι του set. Το medley που ακολούθησε περιελάμβανε τα “Night of the living Baseheads”, “Hand on the Pump”, “Shut’ Em Down”, “Can’t Truss It”, “Insane In The Brain”, “Bring The Noise”, “I Ain’t Goin’ Out Like That” και τη διασκευή στο “Jump Around” των House Of Pain με τον B-Real να καλεί όλους στην αρένα να γονατίσουν για να πηδήξουν όλοι μαζί στο ρεφραίν. Είναι μεγάλη η κληρονομιά των Public Enemy και των Cypress Hill , και,  όσο και αν η έμφαση στα live των Prophets είναι εκ των πραγμάτων καταδικασμένη να πέφτει στους RATM, o κόσμος ανταποκρίθηκε στο έπακρο απολαμβάνοντας τους δύο εμβληματικούς rappers να αποδίδουν τέλεια.

Κάπου εκεί , έφτασε η στιγμή για τη δεύτερη μεγάλη «έκρηξη» της βραδιάς, με τους μουσικούς να επανεμφανίζονται και το “Sleep Now In The Fire” να πυροδοτεί εκ νέου την ατμόσφαιρα.  Ο Morello εκστασιασμένος μετά το πέρας του τραγουδιού, δηλώνει πως θυμόταν πάντα το πιο επεισοδιακό ίσως live των RATM 19 χρόνια πριν στη Αθήνα , και πως το μόνο κοινό που θα μπορούσε να ξεπεράσει εκείνο της θρυλικής βραδιάς είναι το σημερινό. Στη συνέχεια μας υπενθυμίζει πως υπάρχει και άλλος ένας bandmate του που αγαπούσε πολύ την Ελλάδα, αλλά δεν είναι πια μαζί μας. Τα φώτα χαμηλώνουν, το μικρόφωνο μένει κενό με έναν προβολέα να το φωτίζει, και ο Tom μας καλεί να τραγουδήσουμε το “Cochise” των Audioslave , και τους στίχους του Chris Cornell. Σίγουρα η πιο συγκινητική στιγμή της βραδιάς και ένα εξαιρετικό homage στον πρόωρα χαμένο εμβληματικό frontman.

Μετά την συναισθηματικά φορτισμένη αυτή στιγμή, σειρά είχε το “Bullet in The Head” . Η ατμόσφαιρα πλέον δεν θυμίζει συναυλία , αλλά διαδήλωση: ο B-Real ουρλιάζει κυριολεκτικά στο χαρακτηριστικό break down του outro του κομματιού, ενώ ένας σεληνιασμένος Morello σολάρει με τα δόντια αυτή τη φορά. Σειρά είχαν τα “Living on the  110” και η διασκευή στο “How I Could Just Kill A Man” των Cypress Hill , με τον ενθουσιασμό του κοινού να παραμένει αμείωτος , για να ακολουθήσει το “Bulls On Parade” και να κάνει την εμφάνισή του το πρώτο καπνογόνο (παρά τον εξονυχιστικό και …εξαιρετικά χρονοβόρο έλεγχο). Το “ξύλο” πλέον συνεχίζεται ακατάπαυστα και οι ιαχές του κοινού σε όλη τη διάρκεια του κομματιού αφήνουν εν μέρει εμβρόντητους και τους ίδιους τους Prophets. Ενδεικτικά να αναφέρουμε πως μέχρι και ο θηριώδης security των Prophets με το κόκκινο full face που έκοβε διαρκώς βόλτες στo φωτογραφικό pit , έδειξε να το απολαμβάνει ιδιαίτερα τραγουδώντας τους στίχους και κάνοντας fist bump με όσους βρίσκονταν στα κάγκελα.

Κάπου εκεί, και μετά από ένα σύντομο λόγο του B-Real σχετικά με τους πολιτικούς και τα ψέματά τους , ο Chuck D ύψωσε τη ντουντούκα του για να δώσει το έναυσμα για τη διασκευή στο θρυλικό “Fight The Power” των Public Enemy. Ποιος να του το έλεγε και να το πίστευε όταν έγραφε αυτές τις ρίμες , ότι κάποτε θα τις τραγουδούσε με τον Trump Πρόεδρο της Αμερικής? Οδυνηρά επίκαιρο, το track αυτό αποτέλεσε τον ιδανικότερο προπομπό για το τελευταίο κομμάτι του κανονικού set των Prophets of Rage. Και αυτό δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το “Killing In The Name Of”.

Δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψουν το τι συνέβαινε στο Tae Kwon Do τη δεδομένη στιγμή. Καπνογόνα , υψωμένα μεσαία δάχτυλα , άνθρωποι κάθε ηλικίας να χορεύουν , να ουρλιάζουν, να ανοίγουν mosh pits, νερά να εκσφενδονίζονται από κάθε πλευρά και ΟΛΗ μα ΟΛΗ η αρένα να χοροπηδάει στο ρυθμό του ύμνου αυτού. Αν δεν ήταν πρόσφατες οι μνήμες του live των Slayer, ίσως να μιλάγαμε για την πιο δυνατή συναυλιακή στιγμή της χρονιάς και όχι μόνο. Το δεδομένο είναι πως όλη η συσσωρευμένη ενέργεια διοχετεύτηκε στη συγκινητική τελευταία κραυγή του B-Real που εξελίχθηκε σε συντονισμένη κραυγή που δόνησε στην κυριολεξία το κλειστό του Φλοίσβου. Φυσικά , μετά τη μεγαλειώδη αυτή στιγμή, οι Prophets δεν θα μπορούσαν παρά να μας αποχαιρετίσουν με ένα τελευταίο τραγούδι. Και αυτό έμελε να είναι το “Bombtrack” , το πρώτο track από το πρώτο album των RATM , η πρώτη «σφαλιάρα» που φάγαμε όταν πρωτοακούσαμε εκείνο το album στις αρχές των  90’s. Μετά το συμβολικό αυτό encore, η μπάντα μας αποχαιρέτισε υποσχόμενη φυσικά πως θα μας ξαναεπισκεφθεί σύντομα. Πριν αποχωρήσουν όμως , ζήτησαν από όλο τον κόσμο να υψώσει τις γροθιές τους για μια τελευταία αναμνηστική φωτογραφία. Μια τελευταία υπενθύμιση πως μόνο ενωμένοι έχουμε ελπίδα.

Υπό τους ήχους του “Black Hole Sun” των Soundgarden , το συγκινημένο κοινό άρχισε  σταδιακά να προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τι μόλις έζησε. Ήταν πολλοί αυτοί που διατηρούσαν τις αμφιβολίες τους για την εν λόγω μπάντα και την εν λόγω συναυλία. Δεν υπάρχει περίπτωση όμως ούτε ένας από όσους βρέθηκαν στο Φλοίσβο την Τρίτη, να έχει ακόμα έστω και την παραμικρή ένσταση. Παρά την ταλαιπωρία στην είσοδο, παρά τα όποια θεματάκια υπήρχαν σε στιγμές στον ήχο, παρά ακόμα και το δύσκολο της ημερομηνίας εν μέσω καλοκαιρινών αδειών , το  εν λόγω live κάθε άλλο παρά διεκπεραιωτικό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Ήταν τέτοια η ορμή και η ενέργεια των Prophets, και τόσο επίκαιρο το μήνυμά τους που θα χρειαστεί αρκετός καιρός για να ζήσει το αθηναϊκό κοινό κάτι ανάλογο. Έως τότε όμως, για ένα πράγμα μπορούμε να είμαστε σίγουροι: οι Prophets of Rage δεν είναι απλά ένα tribute band στους RATM. Είναι μια ξεχωριστή μουσική οντότητα, με λόγο ύπαρξης ειδικά στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε. Και αν οι στίχοι του De la Rocha είναι αρκούντως διαχρονικοί από μόνοι τους, δεν υπάρχουν καλύτεροι «κοινωνοί» του πολιτικού τους μηνύματος από τους Prophets of Rage. Public Enemy & Cypress Hill & RATM. Ενωμένοι σαν γροθιά, υψωμένη στον αέρα.          

Setlist:

Prophets Of Rage (διασκευή Public Enemy)
Testify (διασκευή Rage Against the Machine)
Unfuck The World

Guerrilla Radio (διασκευή Rage Against the Machine)
Made With Hate
Know Your Enemy (διασκευή Rage Against the Machine)
Hail To The Chief
Heart Afire
Take The Power Back (διασκευή Rage Against the Machine)
Hip Hop Medley: Night Of The Living Baseheads/ Hand On The Pump/ Shut ‘Em Down/Can’t Truss It/Insane In The Brain/Bring The Noise/ I Ain’t Going Out Like That
Jump Around (διασκευή House of Pain)
Sleep Now In The Fire (διασκευή Rage Against the Machine)
Cochise (διασκευή Audioslave)
Bullet In The Head (διασκευή Rage Against the Machine)
Living On The 110
How I Could Just Kill A Man (διασκευή Cypress Hill)
Bulls On Parade (διασκευή Rage Against the Machine)
Killing In The Name (διασκευή Rage Against The Machine – εισαγωγή Fight The Power από Public Enemy)
Bombtrack (διασκευή Rage Against the Machine)

More from Nikos Korakianitis

Dropkick Murphys – The boys are back

“Yeah we’re touchy, feely, sensitive guys I ain’t ashamed I cried when...
Read More