by Veevee Gotsopoulos
Swans στην Αθήνα, τέσσερις Δεκέμβρη. Ο Δεκέμβρης φαντάζει τόσο μακριά. Ακόμα προσπαθείς να μαυρίσεις. Αλλά, Swans. Στην πόλη σου. And then it hits you. Swans στα πλαίσια του χειμερινού Plisskën. Ανακοινώθηκε το line up, αποτελούμενο από πέντε ονόματα συνολικά, που κάλυπταν ικανοποιητικά για τον αριθμό τους το ευρύ φάσμα των μουσικών ειδών. Το περιμέναμε και μάλιστα με χαρά.
Ο καιρός κύλησε ανεπαισθήτως, ως συνήθως κι έφτασε η μέρα. Φτάσαμε κι εμείς στην Ιερά Οδό. Τα κόκκινα neon φωτάκια στην είσοδο που σχημάτιζαν τη λέξη «Plisskën» ήταν αστεία. «Δεύτερα». Δεν πτοηθήκαμε ωστόσο. Οι πόρτες άνοιξαν λίγο μετά τις οκτώ, με συνέπεια και περάσαμε μέσα. Ήμασταν λίγοι. Στις οκτώμιση παραδόξως και άσχετα από την προσέλευση, καλωσορίσαμε στο stage τον Αμερικανό Son Lux (Ryan Lott). Τον εν λόγω κύριο, ο οποίος ειδικεύεται στην εναλλακτική hip-hop και trip-hop, τον είχαμε δει και τον Ιούνιο, επίσης στο Plisskën. Ξέραμε τι περιμέναμε λοιπόν. Σε αξιοθαύμαστα καλό συγχρονισμό με τον drummer και τον κιθαρίστα του, έμειναν μαζί μας ως τις εννέα και τέταρτο, παίζοντας γνωστά κι αγαπημένα κομμάτια του, όπως το «Easy» που ήρθε δεύτερο και σταδιακά εισήγαγε τον κόσμο στο κλίμα του φεστιβάλ. Σε έκανε να πεις: «Κάτι γίνεται εδώ» και κυρίως να φανταστείς αυτό που θα γίνει στη συνέχεια. Ήταν μια καλή επιλογή για αρχή, για το «ζέσταμα». Μας ευχαρίστησε, μας είπε πόσο χαίρεται που βρέθηκε ξανά στην Ελλάδα και πόσο φοβερή πόλη είναι η Αθήνα, τον χειροκροτήσαμε κι εμείς θερμά και κατέβηκε. Οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε το πόσο πωρωμένος είναι τόσο με, όσο και κατά το παίξιμό του. Keep it up, κύριος.
Για το δεύτερο act, τον εβδομηνταοκτάχρονο Lee “Scratch” Perry, τον Τζαμαϊκανό παραγωγό reggae και dub μουσικής, έπρεπε να περιμένουμε περίπου εικοσιπέντε λεπτά. Είπαμε να πιούμε και μια μπύρα για να κάνουμε κέφι, βρε αδερφέ. Σωστή κίνηση, λάθος λόγος. Το act του κυρίου Perry, ήταν η κακή στιγμή της βραδιάς. Αποκαρδιώθηκα, αλήθεια. Φοβήθηκα πως η βραδιά θα έπαιρνε την κατιούσα, πριν καν προλάβει να ανέβει. Δεν μου αρέσει να μιλάω άσχημα, ειδικά για πράγματα που δεν γνωρίζω. Με όλο όμως το σεβασμό, ο Lee “Scratch” Perry, τουλάχιστον εκείνη την ατυχή νύχτα της τετάρτης Δεκεμβρίου, ήταν κάτι χειρότερο από αδιάφορος. Ήταν βαρετός. Διαγραφόταν μια δόση υπερβολής στα πάντα. Παρ’ ότι δεν είμαστε φίλοι του είδους, περιμέναμε να μας ανεβάσει, αλλά μάταια. Ο λίγος, μεν, κόσμος αλλά αισθητά περισσότερος από πριν, μιλούσε μεταξύ του. Προσωπικά, τον άκουγα εντονότερα από τη μουσική. Ξαφνικά, άρχισαν να πέφτουν από ψηλά, κομφετί και μπαλόνια, που μάλλον είχαν καλό σκοπό κι αγαθό, αλλά κατάφεραν να συμπληρώσουν την κωμικότητα της όλης κατάστασης, καθώς ήρθαν σε λάθος στιγμή. Φανταχτερή πολύ, εντός κι εκτός εισαγωγικών η δεύτερη εμφάνιση, η οποία διήρκεσε πενήντα λεπτά.
Εμφανώς απογοητευμένοι, αναμείναμε το στήσιμο των συμπράγκαλων του The Bug. Το σκηνικό ήρθε να αλλάξει μέσα στα πρώτα κιόλας λεπτά, προς έκπληξή μας. Ο The Bug, του οποίου το πραγματικό όνομα είναι Kevin Martin, είναι Βρετανός μουσικός, με πολλές συνεργασίες στο ιστορικό του, με ακόμα περισσότερες επιρροές και μ’ ένα αποτέλεσμα μουσικό που κυμαίνεται ανάμεσα σε electronic, dub, και hip-hop. Δεν σημείωσα την ακριβή ώρα έναρξης του act, καθώς το βαθμιαία αυξανόμενο κοινό, χορεύαμε και πηδούσαμε από το πρώτο κιόλας κομμάτι! Ο The Bug, μπορούσε το –λιγότερο, να σε συνεπάρει εκείνη τη νύχτα. Εκεί λοιπόν υπάρχει το κενό, θυμάμαι μόνο με σιγουριά ότι η μία ώρα και κάτι που έμεινε κοντά μας κύλησε εύκολα και γρήγορα κι ότι αν μας χάριζε άλλο τόσο, διόλου δεν θα μας ενοχλούσε. Τελειώνοντας η εμφάνιση, σου άφηνε μια αίσθηση πληρότητας. Εξαιρετικό act.
Κάτι όμως σε τρώει. Ακολουθούν οι Swans. Ακολουθεί η «καλύτερη ροκ μπάντα του πλανήτη». Η αμερικανική μπάντα του ιδιοφυούς Michael Gira, ιδρυθείσα το 1982, είχε αρχικά τόσο έντονο και δυνατό ήχο, «επώδυνο» κυριολεκτικά, που οδηγούσε στη ματαίωση των εμφανίσεων της μπάντας από την αστυνομία. Μέχρι το 1997 που διαλύθηκαν, κυκλοφόρησαν δέκα albums, ανάμεσα στα οποία βρίσκεται το «Greed», το «Holy Money», το «White Light From The Mouth Of Infinity» και το «The Great Annihilator» με τον ήχο τους να έχει στα πρώτα τους βήματα συσχετιστεί με τη no wave σκηνή κι αργότερα να εντάσσεται στην post-rock, noise rock, death rock και neofolk. Οι στίχοι τους αποτελούν γροθιά στο στομάχι, ειδικά όταν σε πιάνουν εξαπίνης, φανερώνοντας ενίοτε αλήθειες, σχετικά με τα αγαπημένα θέματα του Gira, το θάνατο, την κατάθλιψη, την απληστία, την καταστροφή.
Ανενεργοί λοιπόν παρέμειναν οι αγαπημένοι μας Swans από το 1997, όπως προαναφέρθηκε, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2010 που κυκλοφόρησε το άλμπουμ τους «My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky» και ήρθε να τους θέσει σε ανοδική πορεία ξανά. Ακολούθησε το άλμπουμ «The Seer» το 2012 και φυσικά, το «To Be Kind» της φετινής χρονιάς που διόλου αδικαιολόγητα έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως η καλύτερη δισκογραφική δουλειά του συγκροτήματος.
Στις δώδεκα ακριβώς, είδαμε τους κατασταλαγμένους πια όσον αφορά τον ήχο τους, Swans, να ανεβαίνουν στη σκηνή και παρά τα κάποια τεχνικά προβλήματα στην αρχή, να ξεκινούν τo act τους. Οι Swans δεν έπαιξαν όπως είχαμε συνηθίσει να τους ακούμε στις ηχογραφήσεις τους. Με έντονο το στοιχείο του μινιμαλισμού, την επανάληψη συγκεκριμένων μοτίβων, δηλαδή, και τη δημιουργία μιας αίσθησης στασιμότητας, μας παρουσίασαν κομμάτια τους τόσο από τον πρόσφατο δίσκο τους, όπως το «Α Little God In My Hands», όσο κι από παλιότερους δίσκους όπως το «The Apostate/ The Cloud Of Unknowing» καθώς και το «Frankie M», κομμάτι που δεν έχει ακόμα κυκλοφορήσει. Έπαιξαν με έναν τρόπο ξεχωριστό, ο οποίος ανέδειξε το ταλέντο και τις φοβερές δυνατότητες των μελών τις μπάντας. Ένας προς ένας, φαίνονται και είναι φυσιογνωμίες αμφιλεγόμενες, ιδιαίτερες. Η επικοινωνία μεταξύ τους ήταν άψογη, όπως και η διάρκειας δύο ωρών εν συνόλω εμφάνισή τους.
Το κοινό, κατά την τελευταία, ήταν σε αριθμό περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή της βραδιάς, καθώς ο χώρος είχε πλέον γεμίσει ασφυκτικά και παρακολουθούσε εκστασιασμένο. Με το πέρας, ωστόσο, του act, απήλθε σωρηδόν κατά ένα μεγάλο μέρος του. Η αλήθεια είναι πως μετά από μια τέτοια εμφάνιση σου περνά στιγμιαία από το μυαλό πως ό, τι και να δεις από δω και στο εξής θα φαντάζει λίγο, όμως το φεστιβάλ, η γιορτή, δεν είχε ακόμα τελειώσει.
Στις δύο και δέκα, χωρίς καμιά καθυστέρηση δηλαδή, καλωσορίσαμε στο stage τους Simian Mobile Disco, το electronic duo, το εκ Μ. Βρετανίας ορμώμενο και πολυαγαπημένο. Μετά το ηχηρό, στην κυριολεξία, act των Swans, η μουσική των Simian Mobile Disco, φάνταζε σαν χάδι στα αυτιά μας. Η τελευταία αυτή εμφάνιση του φεστιβάλ, διάρκειας πενήντα λεπτών, αποτέλεσε ιδανικό «σβήσιμο» και κλείσιμο της βραδιάς. Οι αισθητά λιγότεροι από νωρίτερα παρευρισκόμενοι στο χώρο, συμμετείχαμε σ’ ένα πάρτι με τρελό, ασταμάτητο χορό και το διασκεδάζαμε. Αξίζει να αντέχεις ως το τέλος, το οποίο τέλος κι έφτασε στον ιδανικό χρόνο της μιας ώρας αργότερα. Ούτε κούρασε, μα ούτε και άφησε κανέναν ανικανοποίητο.
Οφείλουμε, ακόμη, να προσθέσουμε ότι η επιλογή του συγκεκριμένου χώρου ώστε να διεξαχθεί το φεστιβάλ, ήταν εξαιρετική. Ο εξαερισμός λειτουργούσε ορθώς καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς και ήταν η πρώτη φορά ίσως που φεύγοντας από κάποιο εσωτερικό συναυλιακό χώρο, δεν μύριζε μέχρι και η πέτσα μας καπνό.
Κάτι που επίσης σχολιάστηκε ήταν η ποιότητα του ήχου. Πολλοί παρευρισκόμενοι στο πίσω μέρος και όχι αρκετά κοντά στο stage, δυσανασχετούσαν καθώς με δυσκολία άκουγαν τη μουσική.
Εν πάση περιπτώσει, επρόκειτο για μια βραδιά ξεχωριστή. Καλή οργάνωση, όμορφες μουσικές και άνθρωποι που περάσαμε εξίσου όμορφα. Ευχαριστούμε!
Swans στην Αθήνα, τέσσερις Δεκέμβρη. Ο Δεκέμβρης φαντάζει τόσο μακριά. Ακόμα προσπαθείς να μαυρίσεις. Αλλά, Swans. Στην πόλη σου. And then it hits you. Swans στα πλαίσια του χειμερινού Plisskën. Ανακοινώθηκε το line up, αποτελούμενο από πέντε ονόματα συνολικά, που κάλυπταν ικανοποιητικά για τον αριθμό τους το ευρύ φάσμα των μουσικών ειδών. Το περιμέναμε και μάλιστα με χαρά.
Ο καιρός κύλησε ανεπαισθήτως, ως συνήθως κι έφτασε η μέρα. Φτάσαμε κι εμείς στην Ιερά Οδό. Τα κόκκινα neon φωτάκια στην είσοδο που σχημάτιζαν τη λέξη «Plisskën» ήταν αστεία. «Δεύτερα». Δεν πτοηθήκαμε ωστόσο. Οι πόρτες άνοιξαν λίγο μετά τις οκτώ, με συνέπεια και περάσαμε μέσα. Ήμασταν λίγοι. Στις οκτώμιση παραδόξως και άσχετα από την προσέλευση, καλωσορίσαμε στο stage τον Αμερικανό Son Lux (Ryan Lott). Τον εν λόγω κύριο, ο οποίος ειδικεύεται στην εναλλακτική hip-hop και trip-hop, τον είχαμε δει και τον Ιούνιο, επίσης στο Plisskën. Ξέραμε τι περιμέναμε λοιπόν. Σε αξιοθαύμαστα καλό συγχρονισμό με τον drummer και τον κιθαρίστα του, έμειναν μαζί μας ως τις εννέα και τέταρτο, παίζοντας γνωστά κι αγαπημένα κομμάτια του, όπως το «Easy» που ήρθε δεύτερο και σταδιακά εισήγαγε τον κόσμο στο κλίμα του φεστιβάλ. Σε έκανε να πεις: «Κάτι γίνεται εδώ» και κυρίως να φανταστείς αυτό που θα γίνει στη συνέχεια. Ήταν μια καλή επιλογή για αρχή, για το «ζέσταμα». Μας ευχαρίστησε, μας είπε πόσο χαίρεται που βρέθηκε ξανά στην Ελλάδα και πόσο φοβερή πόλη είναι η Αθήνα, τον χειροκροτήσαμε κι εμείς θερμά και κατέβηκε. Οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε το πόσο πωρωμένος είναι τόσο με, όσο και κατά το παίξιμό του. Keep it up, κύριος.
Για το δεύτερο act, τον εβδομηνταοκτάχρονο Lee “Scratch” Perry, τον Τζαμαϊκανό παραγωγό reggae και dub μουσικής, έπρεπε να περιμένουμε περίπου εικοσιπέντε λεπτά. Είπαμε να πιούμε και μια μπύρα για να κάνουμε κέφι, βρε αδερφέ. Σωστή κίνηση, λάθος λόγος. Το act του κυρίου Perry, ήταν η κακή στιγμή της βραδιάς. Αποκαρδιώθηκα, αλήθεια. Φοβήθηκα πως η βραδιά θα έπαιρνε την κατιούσα, πριν καν προλάβει να ανέβει. Δεν μου αρέσει να μιλάω άσχημα, ειδικά για πράγματα που δεν γνωρίζω. Με όλο όμως το σεβασμό, ο Lee “Scratch” Perry, τουλάχιστον εκείνη την ατυχή νύχτα της τετάρτης Δεκεμβρίου, ήταν κάτι χειρότερο από αδιάφορος. Ήταν βαρετός. Διαγραφόταν μια δόση υπερβολής στα πάντα. Παρ’ ότι δεν είμαστε φίλοι του είδους, περιμέναμε να μας ανεβάσει, αλλά μάταια. Ο λίγος, μεν, κόσμος αλλά αισθητά περισσότερος από πριν, μιλούσε μεταξύ του. Προσωπικά, τον άκουγα εντονότερα από τη μουσική. Ξαφνικά, άρχισαν να πέφτουν από ψηλά, κομφετί και μπαλόνια, που μάλλον είχαν καλό σκοπό κι αγαθό, αλλά κατάφεραν να συμπληρώσουν την κωμικότητα της όλης κατάστασης, καθώς ήρθαν σε λάθος στιγμή. Φανταχτερή πολύ, εντός κι εκτός εισαγωγικών η δεύτερη εμφάνιση, η οποία διήρκεσε πενήντα λεπτά.
Εμφανώς απογοητευμένοι, αναμείναμε το στήσιμο των συμπράγκαλων του The Bug. Το σκηνικό ήρθε να αλλάξει μέσα στα πρώτα κιόλας λεπτά, προς έκπληξή μας. Ο The Bug, του οποίου το πραγματικό όνομα είναι Kevin Martin, είναι Βρετανός μουσικός, με πολλές συνεργασίες στο ιστορικό του, με ακόμα περισσότερες επιρροές και μ’ ένα αποτέλεσμα μουσικό που κυμαίνεται ανάμεσα σε electronic, dub, και hip-hop. Δεν σημείωσα την ακριβή ώρα έναρξης του act, καθώς το βαθμιαία αυξανόμενο κοινό, χορεύαμε και πηδούσαμε από το πρώτο κιόλας κομμάτι! Ο The Bug, μπορούσε το –λιγότερο, να σε συνεπάρει εκείνη τη νύχτα. Εκεί λοιπόν υπάρχει το κενό, θυμάμαι μόνο με σιγουριά ότι η μία ώρα και κάτι που έμεινε κοντά μας κύλησε εύκολα και γρήγορα κι ότι αν μας χάριζε άλλο τόσο, διόλου δεν θα μας ενοχλούσε. Τελειώνοντας η εμφάνιση, σου άφηνε μια αίσθηση πληρότητας. Εξαιρετικό act.
Κάτι όμως σε τρώει. Ακολουθούν οι Swans. Ακολουθεί η «καλύτερη ροκ μπάντα του πλανήτη». Η αμερικανική μπάντα του ιδιοφυούς Michael Gira, ιδρυθείσα το 1982, είχε αρχικά τόσο έντονο και δυνατό ήχο, «επώδυνο» κυριολεκτικά, που οδηγούσε στη ματαίωση των εμφανίσεων της μπάντας από την αστυνομία. Μέχρι το 1997 που διαλύθηκαν, κυκλοφόρησαν δέκα albums, ανάμεσα στα οποία βρίσκεται το «Greed», το «Holy Money», το «White Light From The Mouth Of Infinity» και το «The Great Annihilator» με τον ήχο τους να έχει στα πρώτα τους βήματα συσχετιστεί με τη no wave σκηνή κι αργότερα να εντάσσεται στην post-rock, noise rock, death rock και neofolk. Οι στίχοι τους αποτελούν γροθιά στο στομάχι, ειδικά όταν σε πιάνουν εξαπίνης, φανερώνοντας ενίοτε αλήθειες, σχετικά με τα αγαπημένα θέματα του Gira, το θάνατο, την κατάθλιψη, την απληστία, την καταστροφή.
Ανενεργοί λοιπόν παρέμειναν οι αγαπημένοι μας Swans από το 1997, όπως προαναφέρθηκε, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2010 που κυκλοφόρησε το άλμπουμ τους «My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky» και ήρθε να τους θέσει σε ανοδική πορεία ξανά. Ακολούθησε το άλμπουμ «The Seer» το 2012 και φυσικά, το «To Be Kind» της φετινής χρονιάς που διόλου αδικαιολόγητα έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως η καλύτερη δισκογραφική δουλειά του συγκροτήματος.
Στις δώδεκα ακριβώς, είδαμε τους κατασταλαγμένους πια όσον αφορά τον ήχο τους, Swans, να ανεβαίνουν στη σκηνή και παρά τα κάποια τεχνικά προβλήματα στην αρχή, να ξεκινούν τo act τους. Οι Swans δεν έπαιξαν όπως είχαμε συνηθίσει να τους ακούμε στις ηχογραφήσεις τους. Με έντονο το στοιχείο του μινιμαλισμού, την επανάληψη συγκεκριμένων μοτίβων, δηλαδή, και τη δημιουργία μιας αίσθησης στασιμότητας, μας παρουσίασαν κομμάτια τους τόσο από τον πρόσφατο δίσκο τους, όπως το «Α Little God In My Hands», όσο κι από παλιότερους δίσκους όπως το «The Apostate/ The Cloud Of Unknowing» καθώς και το «Frankie M», κομμάτι που δεν έχει ακόμα κυκλοφορήσει. Έπαιξαν με έναν τρόπο ξεχωριστό, ο οποίος ανέδειξε το ταλέντο και τις φοβερές δυνατότητες των μελών τις μπάντας. Ένας προς ένας, φαίνονται και είναι φυσιογνωμίες αμφιλεγόμενες, ιδιαίτερες. Η επικοινωνία μεταξύ τους ήταν άψογη, όπως και η διάρκειας δύο ωρών εν συνόλω εμφάνισή τους.
Το κοινό, κατά την τελευταία, ήταν σε αριθμό περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή της βραδιάς, καθώς ο χώρος είχε πλέον γεμίσει ασφυκτικά και παρακολουθούσε εκστασιασμένο. Με το πέρας, ωστόσο, του act, απήλθε σωρηδόν κατά ένα μεγάλο μέρος του. Η αλήθεια είναι πως μετά από μια τέτοια εμφάνιση σου περνά στιγμιαία από το μυαλό πως ό, τι και να δεις από δω και στο εξής θα φαντάζει λίγο, όμως το φεστιβάλ, η γιορτή, δεν είχε ακόμα τελειώσει.
Στις δύο και δέκα, χωρίς καμιά καθυστέρηση δηλαδή, καλωσορίσαμε στο stage τους Simian Mobile Disco, το electronic duo, το εκ Μ. Βρετανίας ορμώμενο και πολυαγαπημένο. Μετά το ηχηρό, στην κυριολεξία, act των Swans, η μουσική των Simian Mobile Disco, φάνταζε σαν χάδι στα αυτιά μας. Η τελευταία αυτή εμφάνιση του φεστιβάλ, διάρκειας πενήντα λεπτών, αποτέλεσε ιδανικό «σβήσιμο» και κλείσιμο της βραδιάς. Οι αισθητά λιγότεροι από νωρίτερα παρευρισκόμενοι στο χώρο, συμμετείχαμε σ’ ένα πάρτι με τρελό, ασταμάτητο χορό και το διασκεδάζαμε. Αξίζει να αντέχεις ως το τέλος, το οποίο τέλος κι έφτασε στον ιδανικό χρόνο της μιας ώρας αργότερα. Ούτε κούρασε, μα ούτε και άφησε κανέναν ανικανοποίητο.
Οφείλουμε, ακόμη, να προσθέσουμε ότι η επιλογή του συγκεκριμένου χώρου ώστε να διεξαχθεί το φεστιβάλ, ήταν εξαιρετική. Ο εξαερισμός λειτουργούσε ορθώς καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς και ήταν η πρώτη φορά ίσως που φεύγοντας από κάποιο εσωτερικό συναυλιακό χώρο, δεν μύριζε μέχρι και η πέτσα μας καπνό.
Κάτι που επίσης σχολιάστηκε ήταν η ποιότητα του ήχου. Πολλοί παρευρισκόμενοι στο πίσω μέρος και όχι αρκετά κοντά στο stage, δυσανασχετούσαν καθώς με δυσκολία άκουγαν τη μουσική.
Εν πάση περιπτώσει, επρόκειτο για μια βραδιά ξεχωριστή. Καλή οργάνωση, όμορφες μουσικές και άνθρωποι που περάσαμε εξίσου όμορφα. Ευχαριστούμε!
