Operation: Livecrime

Η μέρα έφτασε. Ξυπνάς, προετοιμάζεσαι, πας, τα δίνεις όλα, γυρνάς. Έχεις αποκτήσει μια εμπειρία ζωής. Έκατσες, όμως, ποτέ να σκεφτείς πώς κατέστη δυνατό όλο αυτό; Τι συμβαίνει στο παρασκήνιο, που να διαμορφώνει ένα τόσο εξαίσιο προσκήνιο; Εγώ το έκανα. Αποφάσισα, λοιπόν, να απευθυνθώ στους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από την σκηνή, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αυτούς που είναι υπεύθυνοι για την Metal συναυλιακή δραστηριότητα στην Αθήνα, ζητώντας τους να μου δώσουν απαντήσεις στις απορίες που με απασχολούσαν. Αυτές είναι οι ιστορίες τους.

Archangel:

Η διοργανώτρια εταιρία διαθέτει έναν, ποιοτικά και ποσοτικά, πλούσιο συναυλιακό κατάλογο. Δυστυχώς, η επικοινωνία μαζί της ήταν ανέφικτη.

CTS Productions (Kontan):

  • Πότε ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τη διοργάνωση συναυλιών; Πώς σας γεννήθηκε αυτή η επιθυμία;
    Η πρώτη τριβή είχε ξεκινήσει από το 2006-2007, με το στήσιμο συναυλιών για συγκροτήματα που οι ίδιοι συμμετείχαμε, σε συνεργασία με φιλικές εγχώριες μπάντες, αλλά και με άλλες από το εξωτερικό (Far From The Madding Crowd στο Μικρό Μουσικό Θέατρο, Kehlvin στο An). Υπήρξε απόλυτη ανάγκη, ώστε να μην κυνηγάμε αγνώστους για να αναλάβουν αυτή τη διαδικασία και αποδείχθηκε η καλύτερη δυνατή στάση. Αργότερα είδαμε πως υπήρχε η δυναμική να καλέσουμε underground σχήματα που θαυμάζαμε (Amenra, Giardini Di Miro, My Sleeping Karma, Rosetta το πρώτο μισό το 2009) και είχαμε κάποια επαφή και με το καιρό αυτό μετασχηματίστηκε σε full time απασχόληση.
  • Τι είναι αυτό που πρέπει να λάβει υπόψη του ένας διοργανωτής συναυλιών; Πώς κυλάει η όλη διαδικασία από το κλείσιμο μιας συναυλίας, μέχρι και την πραγματοποίησή της;
    Τα κίνητρα του εκάστοτε διοργανωτή διαφέρουν. Καλώς ή κακώς, δε κάνουν όλοι συναυλίες για να βγάλουν χρήματα, οπότε το τι λαμβάνει κανείς υπόψη του κατά την επιλογή των σχημάτων που θέλει να καλέσει, είναι καθαρά υποκειμενικό. Πέρα από το κομμάτι της επιλογής, όμως, το πρώτο που πρέπει να κοιτάει ένας διοργανωτής, είναι πως όλες οι οικονομικές απαιτήσεις του συγκροτήματος και των λοιπών εμπλεκόμενων συνεργατών (ενοικιάσεις χώρου, εξοπλισμού κλπ) μπορούν να καλυφθούν ακόμα και στη περίπτωση του worst case scenario. Δηλαδή του να πληρώσουν μηδέν (0) άτομα για να δουν τη συναυλία. Όσο κοινή λογική και εάν φαίνεται αυτό, δυστυχώς δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις. Αφού έχουν συμφωνηθεί όλες οι λεπτομέρειες σχετικά με την αμοιβή, μετακινήσεις, διαμονή και τεχνικό εξοπλισμό με το συγκρότημα ή το πρακτορείο του, ο εκάστοτε διοργανωτής θα πρέπει να φροντίσει για τον κατάλληλο χώρο που θα φιλοξενήσει τη συναυλία (τις περισσότερες φορές σε συνεννόηση με τους καλλιτέχνες) και έπειτα να ανακοινωθεί στον Τύπο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς και να διατεθούν εισιτήρια προς πώληση. Την ημέρα της συναυλίας ο διοργανωτής, ή σε κάποιες περιπτώσεις ο υπεύθυνος παραγωγής, θα πρέπει να φροντίσει να τηρηθεί το πρόγραμμα των soundchecks και των stage times και να κυλήσουν τα πάντα όσο το δυνατόν πιο ομαλά και ευχάριστα για το κοινό και τους καλλιτέχνες.
  • Ποια είναι η αγαπημένης σας συναυλιακή ανάμνηση, μέχρι στιγμής; Ποια η χειρότερη, αν υπάρχει τέτοια;
    Είναι τόσες πολλές, που όσες και να αναφερθούν, πάντα θα υπάρχουν κάποιες που θα αδικούνται. Σίγουρα ανεξίτηλη θα μείνει η εμφάνιση των Γερμανών θρύλων της kraut μουσικής, Faust, στο Κύτταρο τον Νοέμβριο του 2009, όπου μας είχε ζητηθεί να τους παρέχουμε ένα σορό πράγματα για το show, που δε ζητάνε συνήθως καλλιτέχνες (μπετονιέρες, τηλεοράσεις για σπάσιμο, αλυσοπρίονο, ραπτομηχανές, τρυπάνια, βαρέλια, βαριοπούλες, έναν τεράστιο καμβά που ζωγράφισαν κατά τη διάρκεια του show, αλλά και έναν ξυλογλύπτη που δούλευε σε έργο του όσο έπαιζαν, κι άλλα πολλά). Η πρώτη επίσκεψη των Amenra τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς, επίσης δε θα βγει ποτέ από το top 10, όπως και αυτή των The Dillinger Escape Plan στο Gagarin 205, η ακουστική secret gig των Colour Haze το 2010 μια μέρα πριν τη συναυλία τους στο An, η απίστευτη, αλλά πέρα για πέρα αδικημένη λόγω χαμηλής προσέλευσης, συναυλία των Grails, η κατάνυξη στους Bohren & der Club of Gore, κάθε επίσκεψη των Wovenhand, το party στους Beastmilk στο An και η λίστα μπορεί να συνεχίζεται επ’άπειρον.
  • Εξηγήστε μου το ακόλουθο παράδοξο: υπάρχει κόσμος που φωνάζει στα social media πως στη χώρα μας <<βλέπουμε όλο τα ίδια και τα ίδια>>. Παρ’όλα αυτά, τα ίδια αυτά άτομα, όταν ανακοινώνεται κάτι ”διαφορετικό”, προτιμούν τον καναπέ του σπιτιού τους. Τι συμβαίνει; 
    Νομίζω πως είναι το ίδιο με τις περιπτώσεις γκρίνιας για τα πολιτικά θέματα. Η γκρίνια είναι εύκολη, αλλά η αλλαγή είναι δύσκολη. Πόσο μάλλον όταν απαιτείται να βάλει κάποιος το χέρι και να δώσει ένα 20ρικο για να δει μια συναυλία. Δε μπορεί κανείς να απαιτήσει από το κοινό να “στηρίζει”, ειδικά σε μια εποχή που η οικονομική κατάσταση όλων μας δεν είναι σε καλή κατάσταση. Από την άλλη, περιπτώσεις πικροχολίασης, ειδικά πίσω από οθόνες και ανωνυμίες, είναι αναπόφευκτες.
  • Τι λείπει από την Ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Χρήματα για ξόδεμα, haha! Από συναυλίες είμαστε πλήρεις. Ειδικά εάν αναλογιστούμε πως διανύουμε περίοδο οικονομικής ύφεσης, μάλλον βρισκόμαστε σε συναυλιακή αναγέννηση.
  • Ποια είναι τα πλάνα σας για το προσεχές και μη μέλλον;
    Συναυλίες και περισσότερες συναυλίες.

Detox:

Ο συναυλιακός κατάλογος της διοργανώτριας εταιρίας είναι ποιοτικά και ποσοτικά πλούσιος. Δυστυχώς, δεν ήταν εφικτή η επικοινωνία μαζί της.

Didi (Σπύρος Σμυρνής):

  • Πότε ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τη διοργάνωση συναυλιών; Πώς σας γεννήθηκε αυτή η επιθυμία;
    Toν Ιανουάριο του 2014, όταν και ανέλαβα το γραφείο τύπου της Didi. Σαν ένας άνθρωπος που πέρναγε πολύ από τον χρόνο του στις συναυλίες και λατρεύει την μουσική, το κομμάτι της διοργάνωσης συναυλιών μοιάζει με την dream job, σωστά;
  • Τι είναι αυτό που πρέπει να λάβει υπόψη του ένας διοργανωτής συναυλιών; Πώς κυλάει η όλη διαδικασία από το κλείσιμο μιας συναυλίας, μέχρι και την πραγματοποίησή της;
    Η διοργάνωση συναυλιών είναι μια δουλειά που απαιτεί αφοσίωση και πολλές, πολλές, πάρα πολλές ώρες δουλειά. Οφείλεις να σέβεσαι τόσο τον καλλιτέχνη με τον οποίο συνεργάζεσαι, όσο και το κοινό που πληρώνει για να τον δει επί σκηνής και να λειτουργείς με επαγγελματισμό, δίχως να ξεχνάς τον μουσικόφιλο μέσα σου που υπαγορεύει ότι πρέπει στο τέλος της συναυλίας να είμαστε όλοι ιδρωμένοι και χαρούμενοι.
  • Ποια είναι η αγαπημένης σας συναυλιακή ανάμνηση, μέχρι στιγμής; Ποια η χειρότερη, αν υπάρχει τέτοια;
    Είναι πολλές και αφαιρεί κάτι από τις όμορφες στιγμές και αναμνήσεις που έχω από τις συναυλίες το να ξεχωρίσω μία. Πάντα θα θυμάμαι το Rockwave του 2015. Όσο για τη ”χειρότερη”, σίγουρα θυμάμαι την ξενέρα μου όταν οι Eagles of Death Metal και ο John Carpenter παίξανε μπροστά σε 500 άτομα.
  • Εξηγήστε μου το ακόλουθο παράδοξο: υπάρχει κόσμος που φωνάζει στα social media πως στη χώρα μας <<βλέπουμε όλο τα ίδια και τα ίδια>>. Παρ’όλα αυτά, τα ίδια αυτά άτομα, όταν ανακοινώνεται κάτι ”διαφορετικό”, προτιμούν τον καναπέ του σπιτιού τους. Τι συμβαίνει;
    Δεν μπορείς να μπεις στην διαδικασία να εξηγήσεις με την λογική το παράλογο. Οι Έλληνες, ανάμεσα στα καλά μας και στα κακά μας, είμαστε και γκρινιάρηδες, επομένως τα social media υιοθετούν και αναπαράγουν την γκρίνια μας.
  • Τι λείπει από την Ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Νομίζω ότι τηρουμένων των αναλογίων (γεωγραφική θέση, οικονομική κρίση, νοοτροπία), υπάρχουν εξαιρετικές επιλογές για τους συναυλιόφιλους, ειδικά στην Αθήνα. Με χαρά βλέπω ότι και η αδικημένη επαρχία μας, μπαίνει πλέον στον συναυλιακό χάρτη. Όσα λείπουν, καλύπτονται από την καύλα των ανθρώπων που προσπαθούν να μοιραστούν μουσική και ιστορίες μπροστά από την σκηνή, πριν αυτή μας καταπιεί όταν το συγκρότημα που γουστάρουμε ανέβει σε αυτή και παίξει τις πρώτες chords.
  • Ποια είναι τα πλάνα σας για το προσεχές και μη μέλλον;
    Να μοιραζόμαστε ιστορίες που κάνουν θόρυβο!

Eat Metal Records (Greg Varsamis):

  • Πότε ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τη διοργάνωση συναυλιών; Πώς σας γεννήθηκε αυτή η επιθυμία;
    Το καλοκαίρι του 1999, και ενώ παραθέριζα στην Ίο, είχα μια κουβέντα με το Πέτρο Κουτσούμπα, υπεύθυνο τότε του An στα Εξάρχεια.
    Θυμάμαι ότι του τόνισα πόσο πολύ είχανε αραιώσει τα Metal lives στο μαγαζί, παίρνοντας την απάντηση ότι έχει ψιλοπεθάνει η φάση (και όντως κάπως έτσι ήτανε- άμα θυμηθεί κάποιος τις χρονιές 94-97, που συγκροτήματα όπως Marauder, Power Crue κτλ μαζεύανε περί τα 250-300 άτομα (!) και τα επόμενα λίγα χρόνια βλέπαμε βραδιές με 30-50 νοματαίους…).
    Και τότε είναι που του είπα ότι θα κανονίσω εγώ ένα live (επειδή ως μικρός και υπερβολικά ενθουσιώδης μεταλλάκος, θεωρούσα ότι για το γεγονός της σχετικής απάθειας του κόσμου την συγκεκριμένη εποχή έφταιγε μόνο η ελλιπής προώθηση των συναυλιών), το οποίο τελικά έγινε ένα χρόνο μετά, Νοέμβριο του 2000, με 3 αγαπημένα τότε groups- Airged L’amh, Dream Weaver και Raging Storm.
    Τελικά έκατσε και μια στραβή, και οι Dream Weaver ακυρώσανε για προσωπικούς λόγους μια-δυο μέρες πριν το live και, μετά από ένα τηλεφώνημα της τελευταίας στιγμής, τους αντικατέστησαν οι InnerWish  (ναι, τόσο αγνή ήτανε τότε η φάση ακόμη, μιλάμε για τελευταία μέρα πραγματικά!)!
    Η βραδιά εξελίχθηκε ομαλά και η προσέλευση τελικά αποδείχθηκε ικανοποιητική (150 εισιτήρια), και έτσι μιλάμε για το πρώτο live που διοργάνωσε η Eat Metal Records (αν και “αβάπτιστη” ακόμη τότε…).
    Όπως καταλαβαίνεις, τα κίνητρα για αυτά τα lives ήτανε καθαρά οπαδικά…
  • Τι είναι αυτό που πρέπει να λάβει υπόψη του ένας διοργανωτής συναυλιών; Πώς κυλάει η όλη διαδικασία από το κλείσιμο μιας συναυλίας, μέχρι και την πραγματοποίησή της;
    Κάθε συναυλία και κάθε διοργανωτής είναι διαφορετικός, οπότε δεν μπορώ να δώσω μια σαφή απάντηση σε αυτό το ερώτημα…
  • Ποια είναι η αγαπημένης σας συναυλιακή ανάμνηση, μέχρι στιγμής; Ποια η χειρότερη, αν υπάρχει τέτοια;
    Τα αγαπημένα lives είναι πραγματικά πάρα πολλά (εάν σκεφτείς ότι μιλάμε για περίπου 300 στον αριθμό!) και θα αδικήσω πολλά εάν αναφερθώ μόνο σε ένα, οπότε θα σου πω ότι το πιο σημαντικό είναι το live των Βrocas Ηelm στις 25/11/2001.
    Ειδικά εάν αναλογιστείς ότι το συγκεκριμένο υπήρξε η πρώτη συναυλία ξένης μπάντας που καλέσαμε, καθώς και το πρώτο live που έδωσε η μπάντα όχι απλά εκτός Αμερικής, αλλά και εκτός της ίδιας της πολιτείας της, τότε πιστεύω ότι καταλαβαίνεις…
    Επίσης θεωρώ ότι η συγκεκριμένη συναυλία αποτελεί σημαντικότατο γεγονός για όλο αυτό που ονομάζουμε underground Metal κίνημα στην Ελλάδα, και όχι μόνο!
  • Εξηγήστε μου το ακόλουθο παράδοξο: υπάρχει κόσμος που φωνάζει στα social media πως στη χώρα μας <<βλέπουμε όλο τα ίδια και τα ίδια>>. Παρ’όλα αυτά, τα ίδια αυτά άτομα, όταν ανακοινώνεται κάτι ”διαφορετικό”, προτιμούν τον καναπέ του σπιτιού τους. Τι συμβαίνει; 
    Δυστυχώς είναι λίγος ο κόσμος που θέλει πραγματικά να δει μπάντες καινούριες. Αλλά είναι απόλυτα λογικό, εφόσον πλέον ο κόσμος που παρευρίσκεται στα lives είναι κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας (κουρασμένος + κορεσμένος…)…
    Επίσης τα social media προσφέρουνε πραγματική στοργή και φιλόξενη στέγη για πουθενάδες παραπονιάρηδες, οπότε είναι ΑΠΟΛΥΤΑ λογικό να συμβαίνει αυτό που αναρωτιέσαι με τον λόγο.
  • Τι λείπει από την Ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Εύκολη απάντηση… Open air festival… Είναι απίστευτο ότι είμαστε ακόμη τόσο πίσω σε αυτό το θέμα… Ελπίζω ότι σύντομα θα έρθει η μέρα που θα προσθέσουμε και αυτήν την δραστηριότητα στο ενεργητικό μας!
  • Ποια είναι τα πλάνα σας για το προσεχές και μη μέλλον;
    Τον Αύγουστο διοργανώνουμε από κοινού με τη Krisis τα 2 shows των Sacred Reich στη Θεσσαλονίκη και Αθήνα και τον Σεπτέμβριο έχουμε ένα festival διήμερο στο Κύτταρο, με ΤΙΓΚΑ Metal μπαντάρες και διάθεση, καθώς θα γιορτάζουμε και τα 2 χρόνια του δισκοπωλείου στη νέα τοποθεσία του. Stay tuned- stay Metal!

Evolution:

Η συναυλιακή δραστηριότητα της διοργανώτριας εταιρείας είναι πλούσια, τόσο ποιοτικά, όσο και ποσοτικά. Δυστυχώς, η επικοινωνία μαζί της ήταν αδύνατη.

Fuzz (Θωμάς Μαχαίρας):

  • Πότε ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τη διοργάνωση συναυλιών; Πώς σας γεννήθηκε αυτή η επιθυμία;
    Ξεκίνησα να ασχολούμαι “επαγγελματικά” με τη μουσική από μικρή ηλικία. Ήμουν 19 ετών όταν έγραψα το πρώτο μου άρθρο στο ΠΟΠ & ΡΟΚ, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, υπό τη διεύθυνση του Γιάννη Πετρίδη και του Κώστα Ζουγρή. Συνέχισα να γράφω σε μουσικά περιοδικά και να εργάζομαι ως DJ (Decadence, Memphis, Next, Booze, Closer κ.α.) μέσα στα επόμενα χρόνια. Το 2004, ο Νίκος Τριανταφυλλίδης μου πρότεινε να δουλέψω στο γραφείο Τύπου του Gagarin 205. Ήταν μάλλον μία λογική συνέχεια μετά τη μέχρι τότε ενασχόλησή μου με τα μουσικά δρώμενα. Μετά τα πρώτα διστακτικά βήματα, πραγματικά ερωτεύτηκα την συγκεκριμένη δουλειά, παρότι ο χώρος της διοργάνωσης συναυλιών μόνο εύκολος και αγγελικά πλασμένος δεν είναι. Από το 2012 και μετά, βρίσκομαι στη Fuzz όπου ασχολούμαι με το booking, το promotion και την καλλιτεχνική διεύθυνση του Release Athens.
  • Τι είναι αυτό που πρέπει να λάβει υπόψη του ένας διοργανωτής συναυλιών; Πώς κυλάει η όλη διαδικασία από το κλείσιμο μιας συναυλίας, μέχρι και την πραγματοποίησή της;
    Ως επαγγελματίας, θα έλεγα πως είναι ιδανικό να κατορθώνει να συνδυάζει ένα συγκεκριμένο καλλιτεχνικό κριτήριο με μία σωστή οικονομική διαχείριση. Η επιλογή των συγκροτημάτων και καλλιτεχνών δεν πρέπει να γίνεται καθαρά συναισθηματικά, κάτι που συνήθως αποτελεί συνταγή καταστροφής. Είτε επιλέξεις να φέρεις κάτι που θεωρείς ποιοτικό και θέλεις να δώσεις την ευκαιρία στο κοινό να το απολαύσει από κοντά, είτε κάτι που είναι ξεκάθαρα εμπορικό, πρέπει να έχεις υπολογίσεις σωστά όλες τις παραμέτρους γύρω από το κλείσιμο της συναυλίας. Με λίγα λόγια, οφείλεις να έχεις ένα σωστό budget έτσι ώστε να εξασφαλίσεις πως το show θα βγάλει τουλάχιστον το κόστος του. Υπό τις παρούσες συνθήκες στην Ελλάδα, αυτή είναι η πρωταρχική επιδίωξη και από εκεί και πέρα αν προκύψει κάποιο κέρδος είναι καλοδεχούμενο, προφανώς.
    Όσον αφορά τη διαδικασία, δε νομίζω πως χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες. Από τη στιγμή που επιλέξεις ένα όνομα διότι πιστεύεις σε αυτό, με βάση τα όσα προανέφερα, ξεκινάς τις επαφές με το πρακτορείο που το εκπροσωπεί. Από τη στιγμή που οι διαπραγματεύσεις οδηγήσουν σε συμφωνία και στην πολυπόθητη confirmation, ο σκοπός είναι να κυλήσουν όλα ομαλά στον τομέα της παραγωγής. Πάντοτε θέλουμε καλλιτέχνες και κοινό να αποχωρούν με τις καλύτερες δυνατές εντυπώσεις από ένα show.
  • Ποια είναι η αγαπημένης σας συναυλιακή ανάμνηση, μέχρι στιγμής; Ποια η χειρότερη, αν υπάρχει τέτοια;
    Έχω παρακολουθήσει, στην κυριολεξία, χιλιάδες συναυλίες. Μοιραία, οι αναμνήσεις είναι πάρα πολλές. Σαν θεατής, θα θυμάμαι πάντα την συναυλία των Wipers στο Club 22 (Μάιος ’87), τους Chills, Robyn Hitchcock & the Egyptians (στον ίδιο χώρο), τους Dream Syndicate στο Πεδίον του Άρεως, τους Triffids, The Gun Club, The Go-Betweens, Ramones, House of Freaks στο Ρόδον, τους Residents, Tuxedomoon, Lou Reed, Dead Can Dance στο Παλλάς, τους Spiritualized (συνοδεία πνευστών!) στο Club 22.
    Σαν διοργανωτής, την εκπληκτική εμφάνιση των Αυστραλών Beasts of Bourbon (μπροστά σε 250 ανθρώπους, στο Gagarin 205), την επανεμφάνιση των Last Drive σε τρία ανεπανάληπτα sold out το 2007 (με το τελευταίο να γίνεται μέσα σε μία εβδομάδα από την ανακοίνωσή του), τους Kraftwerk (G-Fest, 2005), την πρώτη συναυλία των Black Angels στην Αθήνα (Fuzz), τους απίστευτους Brian Jonestown Massacre (επίσης στην πρώτη τους εμφάνιση στη χώρα μας, σε ένα σχεδόν sold out show μέσα στο καλοκαίρι, στο Fuzz), Thurston Moore Band, Low, Vapors of Morphine (όλοι στο Fuzz), Villagers of Ioannina City στην Τεχνόπολις (6.000 άνθρωποι για μία νέα ελληνική μπάντα), Γιάννης Αγγελάκας & 100°C (αδιανόητη εμφάνιση, πέρσι το καλοκαίρι στην Πλατεία Νερού) και, φυσικά, Sigur Rós στο Release Athens 2016 (εκείνο το βράδυ συνέβη κάτι μαγικό, μόνο όσοι ήταν εκεί μπορούν να καταλάβουν).
    Όσον αφορά τα αρνητικά- πέρα από τις δεδομένες δυσκολίες, το άγχος, τις ζημιές, ενίοτε την απομυθοποίηση, που συχνά αποτελούν μέρος αυτής της δουλειάς- σίγουρα θα θυμάμαι την εμφάνιση των White Stripes (στο G-Fest, το 2005) και όλα όσα ακολούθησαν. Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο για αυτή την υπόθεση. Ελπίζω να μπορέσουμε να ξαναδούμε τον Jack White στην Ελλάδα, κάποια στιγμή. Απίστευτα χαρισματικός μουσικός.
  • Εξηγήστε μου το ακόλουθο παράδοξο: υπάρχει κόσμος που φωνάζει στα social media πως στη χώρα μας <<βλέπουμε όλο τα ίδια και τα ίδια>>. Παρ’όλα αυτά, τα ίδια αυτά άτομα, όταν ανακοινώνεται κάτι ”διαφορετικό”, προτιμούν τον καναπέ του σπιτιού τους. Τι συμβαίνει;
    Δυστυχώς, στην Ελλάδα πέρα από την οικονομική υπάρχει και η κρίση που σχετίζεται με την αισθητική και την παιδεία. Για την ακρίβεια, προηγήθηκε των μνημονίων και άνοιξε τον δρόμο για την κατάσταση που ζούμε εδώ και πάνω από 7 χρόνια. Το δικό μας κοινό έχει συρρικνωθεί- σε μία πόλη 5 εκατομμυρίων θεωρείται μέγιστο πρόβλημα το να συμπέσουν δύο συναυλίες την ίδια ημέρα- και ακόμα και οι άνθρωποι που ασχολούνται συχνά, δεν δείχνουν το απαραίτητο πάθος για τη μουσική, υποστηρίζοντας συναυλίες νέων ελπιδοφόρων ονομάτων. Πολύς κόσμος έχει παρασυρθεί από τη μιζέρια της κρίσης και, δυστυχώς, από τη “δηθενιά” που προωθούν κάποια μέσα. Έτσι, την ίδια στιγμή που στην ίδια σου την πόλη παίζουν η PJ Harvey, οι Sigur Rós, οι Slowdive, οι DIIV, οι Daughter, postάρεις στα social media πως θα πας στο Primavera και αισθάνεσαι ωραίος. Και μετά αναρωτιέσαι γιατί δεν έρχονται οι Radiohead στην Ελλάδα…
  • Τι λείπει από την Ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Festivals και συναυλίες υπάρχουν πολλές, για κάθε γούστο και σε λογικές τιμές. Για την ουσία του πράγματος, σας παραπέμπω στην προηγούμενη απάντησή μου. Επιπροσθέτως, θα έλεγα πως λείπει η ηρεμία, η αίσθηση πως αν κάνεις σωστά τη δουλειά σου θα προσφέρεις κάτι καλό στον κόσμο και θα βγεις κι εσύ ωφελημένος. Ένα κορυφαίο πολιτιστικό προϊόν, όπως οι συναυλίες, φορολογείται παράλογα (24% μόνο ο Φ.Π.Α.), χωρίς καμία υποστήριξη από κανέναν αρμόδιο φορέα. Αν δείτε πως λειτουργεί η αντίστοιχη αγορά του εξωτερικού, ιδίως σε θέματα επιχορηγήσεων και ουσιαστικής προώθησης του πολιτισμού, θα σας πιάσει μελαγχολία.
  • Ποια είναι τα πλάνα σας για το προσεχές και μη μέλλον;
    Βρισκόμαστε πλέον στην τελική ευθεία για την πραγματοποίηση του Release Athens 2017,  στις 02-16-17 Ιουνίου στην Πλατεία Νερού. Οι προετοιμασίες είναι πυρετώδεις και πιστεύουμε πως η όλη διοργάνωση θα δικαιολογήσει απόλυτα τον χαρακτηρισμό του “μεγαλύτερου party του φετινού καλοκαιριού.” Τα ονόματα μιλούν από μόνα τους: Jamiroquai, Thievery Corporation, Royksopp, Michael Kiwanuka, Moderat, Archive, Kadebostany, Wax Tailor, Larry Gus και άλλοι.
    Πρόκειται για μία παραγωγή τεραστίων διαστάσεων. Για παράδειγμα, το light show (με lazer, strobo, καπνό) της πρώτης ημέρας θα είναι απίστευτο. Ολόκληρο το festival θα είναι μία εκπληκτική εμπειρία γενικά. Το ίδιο ισχύει και για την ενδιάμεση ημέρα με τα μεγαλύτερα ονόματα της εγχώριας σκηνής: Γιάννης Αγγελάκας & 100°C, Διάφανα Κρίνα, The Last Drive, The Big Nose Attack, Holy Monitor.
    Φυσικά, θα συνεχίσουμε τα shows το φθινόπωρο (ήδη κλείνουν τα πρώτα και επίκεινται κάποιες ανακοινώσεις), με μερικά πολύ καλά και δυνατά ονόματα.
    Σύντομα, θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε και για κάτι που θα αλλάξει τον συναυλιακό χάρτη της Αθήνας, γενικά.

Gagarin 205:

Η διοργανώτρια εταιρεία διαθέτει ποιοτικά και ποσοτικά πλούσια συναυλιακή δραστηριότητα. Δυστυχώς, δεν κατέστη δυνατή η επικοινωνία μαζί της.

Krisis (Θανάσης, Πάτροκλος):

  • Πότε ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τη διοργάνωση συναυλιών; Πώς σας γεννήθηκε αυτή η επιθυμία;
    Οι βάσεις μπήκανε το 2014, η αγάπη μας για τη μουσική που ακολουθούμε ανελλιπώς από μικρά παιδιά και η σκέψη του να φέρουμε μπάντες τις οποίες λατρεύουμε δημιούργησε την επιθυμία να ξεκινήσουμε την Krisis.
  • Τι είναι αυτό που πρέπει να λάβει υπόψη του ένας διοργανωτής συναυλιών; Πώς κυλάει η όλη διαδικασία από το κλείσιμο μιας συναυλίας, μέχρι και την πραγματοποίησή της;
    Ένα live είτε θα το κυνηγάς για μήνες, ίσως και παραπάνω από χρόνο, ώστε να κλείσει, είτε θα προκύψει από το πουθενά και μέσα σε λίγες μέρες θα κλείσει. Όταν υπάρχει θέληση και από τις 2 μεριές το live θα γίνει.
    Μέσω e-mail γίνονται πλέον όλα και απαιτεί πολύ χρόνο και μελέτη της κάθε λεπτομέρειας. Τα υψηλά ποσά που πρέπει να καταβληθούν σε αεροπορικά και τα υψηλά ενοίκια των συναυλιακών χώρων είναι τα κυριότερα
    θέματα που σε φρενάρουν από το να ”ανοιχτείς”, παράγοντες που στο εξωτερικό δεν υπάρχουν σε τέτοιο βαθμό ή και καθόλου. Είναι και η φορολογία, αλλά ας μην το θίξουμε το θέμα…
  • Ποια είναι η αγαπημένης σας συναυλιακή ανάμνηση, μέχρι στιγμής; Ποια η χειρότερη, αν υπάρχει τέτοια;
    Κάθε live ήταν ξεχωριστό και είχε τις ιδιαίτερες στιγμές του. Αλλά επειδή είμαστε γενικότερα μερακλήδες, τα περισσότερα ωραία σκηνικά συνέβησαν εκτός live, δηλαδή οι βόλτες στην πόλη με τις μπάντες, τα barbeque,
    τα ανεξέλεγκτα pre και after-show parties, τα επικά τσιμπούσια για τα οποία όλοι μας μνημονεύουν! Χειρότερη ανάμνηση είναι τα ελάχιστα εισιτήρια σε κάποια αξιολογότατα live, αυτό και μόνο.
  • Εξηγήστε μου το ακόλουθο παράδοξο: υπάρχει κόσμος που φωνάζει στα social media πως στη χώρα μας <<βλέπουμε όλο τα ίδια και τα ίδια>>. Παρ’όλα αυτά, τα ίδια αυτά άτομα, όταν ανακοινώνεται κάτι ”διαφορετικό”, προτιμούν τον καναπέ του σπιτιού τους. Τι συμβαίνει;
    Συμβαίνει το ότι είμαστε γενικότερα γκρινιάρηδες. Βασικά, πάντα υπήρχε αυτό το κράξιμο, απλά με τα social media είναι πιο εμφανές, διότι ο καθένας μπορεί με ένα απλό click να δημοσιεύσει την σκέψη του. Η ουσία είναι πως στις μέρες μας δεν είναι δυνατόν να γκρινιάζει κάποιος πως βλέπουμε τα ίδια και τα ίδια, δύσκολα πλέον βρίσκεις ονόματα τα οποία δεν έχουν επισκεφτεί τη χώρα μας.
  • Τι λείπει από την Ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Το σημαντικότερο, συναυλιακοί χώροι. Α, λείπει και κάτι αντίστοιχο του 70000 Tons of Metal ή του Ευρωπαϊκού Full Metal Cruise!
  • Ποια είναι τα πλάνα σας για το προσεχές και μη μέλλον;
    Προς το παρόν, ακολουθήστε τους Skyclad όπου σας βολέψει, γιατί περνάμε από 5 πόλεις! Ο χορός ξεκινάει (σ.σ.: η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε μέσα Απριλίου) στη Θεσσαλονίκη 17/4, συνεχίζεται σε Ξάνθη 18/4, Καστοριά 19/4, Λάρισα 20/4, Αγρίνιο 21/4 και τελειώνει στην Αθήνα 22/4! Μόλις έκλεισαν και οι θεοί Sacred Reich για τον Αύγουστο (21 Θεσσαλονίκη & 22 Αθήνα) και αναμείνατε για ακόμα περισσότερες ανακοινώσεις σύντομα.

Made of Stone:

  • Πότε ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τη διοργάνωση συναυλιών; Πώς σας γεννήθηκε αυτή η επιθυμία;
    Το 2013 ο αδερφικός μου φίλος John T., πλέον ηχολήπτης του An, κιθαρίστας και μουσικός συνοδοιπόρος μου στους Mahakala και Black Soul Horde, τότε ιδιοκτήτης της- προσωρινά ανενεργής- Trailblazer Records, μου ζήτησε με αφορμή το σχετικό ζιζάνιο που μου είχε μπει, να τον βοηθήσω στην προώθηση του Defcon, το οποίο σημείωνε την πέμπτη edition του (και το οποίο έπαψε να υπάρχει πέρυσι, όταν πραγματοποιήσαμε την όγδοη σε σειρά) και- χωρίς υπερβολή- σημάδεψε μια και καλή την επαγγελματική “καριέρα” (εντός πολλών εισαγωγικών, μιας που μόνο ως καριέρα δεν το βλέπω) που θα ακολουθούσα στο εξής. Τον ευχαριστώ για αυτό, όπως και άλλους φίλους και πλέον καλούς συνεργάτες που με εμπιστεύτηκαν στην πορεία.
  • Τι είναι αυτό που πρέπει να λάβει υπόψη του ένας διοργανωτής συναυλιών; Πώς κυλάει η όλη διαδικασία από το κλείσιμο μιας συναυλίας, μέχρι και την πραγματοποίησή της;
    Ένας διοργανωτής- όπως και κάθε επαγγελματίας- πρέπει να αποφασίσει κατ’ αρχάς γιατί κάνει αυτό που κάνει. Από hobby; Για να πληρώσει το ενοίκιο; Από ψώνιο; Από υπέρμετρη κοινωνικότητα; For the love of music? Μόλις αποσαφηνιστούν οι στόχοι και οι αυτοσκοποί, το πράγμα μπαίνει σε μία σειρά και αρχίζει και παίρνει την τελική του μορφή. Υπάρχουν εταιρείες παραγωγής που μικρή σημασία δίνουν στο καλλιτεχνικό κομμάτι και άλλες που ρέπουν προς την opinion leading, κλείνοντας μόνο ονόματα που συμφωνούν με το καλλιτεχνικό και ιδεολογικό τους υπόβαθρο. Σημασία έχει να σέβεσαι το περιβάλλον σου υιοθετώντας μια νοοτροπία ευγενούς άμιλλας, συνεργατικότητας και αλληλεγγύης και φυσικά να αντιλαμβάνεσαι πως για να δουλέψει το πράγμα σωστά, καλό είναι να είναι ικανοποιημένοι όλοι όσοι συμμετέχουν στον μηχανισμό της διεξαγωγής μιας εκδήλωσης, από τον καλλιτέχνη και το road crew, μέχρι τους εργαζόμενους και τον τελευταίο θεατή. Το σημαντικότερο είναι τυχόν δυσλειτουργίες και λάθη (που πάντα συμβαίνουν και δεν είναι ντροπή) να μην επηρεάζουν τη διάθεση του κοινού. Χωρίς το κοινό δεν υπάρχει η συναυλία. Όσον αφορά στη διαδικασία, καλύτερα να μην επεκταθούμε, γιατί χρειαζόμαστε πολλές πολλές σελίδες κειμένου. Δεν είναι καθόλου μα καθόλου απλό.
  • Ποια είναι η αγαπημένης σας συναυλιακή ανάμνηση, μέχρι στιγμής; Ποια η χειρότερη, αν υπάρχει τέτοια;
    Πολλές αγαπημένες και επειδή είμαι ακόμη στην αρχή, δεν έχω αλλοτριωθεί μέσα στη διαδικασία κι έτσι βιώνω κάθε νεότερη και διαφορετικά. Μου αρέσει πολύ η δουλειά μου και απολαμβάνω κάθε βραδιά το ίδιο. Για τη χειρότερη δεν θέλω να μιλήσω (μιας που κάποια πράγματα δεν λέγονται δημόσια), αρκεί όμως να πω πως όσο συγκεντρώνω εμπειρίες, μαθαίνω να αποφεύγω τις κακοτοπιές κι έτσι λίγα δυσάρεστα πράγματα μου έχουν συμβεί και όλο λιγότερα μου συμβαίνουν όσο περνάει ο καιρός.
  • Εξηγήστε μου το ακόλουθο παράδοξο: υπάρχει κόσμος που φωνάζει στα social media πως στη χώρα μας “βλέπουμε όλο τα ίδια και τα ίδια”. Παρ’όλα αυτά, τα ίδια αυτά άτομα, όταν ανακοινώνεται κάτι ”διαφορετικό”, προτιμούν τον καναπέ του σπιτιού τους. Τι συμβαίνει;
    Δεν θα απαντήσω, γιατί αισθάνομαι πως με τον τρόπο αυτό θα υιοθετήσω κι εγώ μια καφενειακή/καναπεδίστικη συμπεριφορά. Είμαστε εκεί έξω και το παλεύουμε με νύχια και με δόντια να συνεργαζόμαστε με καλλιτέχνες ποιοτικούς, καλούς επαγγελματίες, σωστούς ανθρώπους, να διατηρούμε σε υψηλά επίπεδα τη δημοτικότητα των παλαιοτέρων και να αυξάνουμε αυτήν των νεοτέρων. Αναλόγως του γεωγραφικού τύπου και των λοιπών δημογραφικών χαρακτηριστικών του πληθυσμού, κυμαίνονται και οι μουσικές προτιμήσεις, όπως και οι τύποι των εκδηλώσεων που έχουν ή δεν έχουν απήχηση. Δουλειά μας ως επαγγελματιών είναι να αναλύουμε αυτά τα στοιχεία και να επιδιώκουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα μέσω αυτών των αναλύσεων και όχι να γκρινιάζουμε, επειδή ο τάδε ή ο κείθε δεν ήρθε στην εκάστοτε συναυλία που εμείς θεωρούμε σημαντική.
  • Τι λείπει από την Ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Περισσότερος κόσμος που να ασχολείται με τις εναλλακτικές τέχνες γενικότερα και media με δύναμη που να δίνουν ευκαιρίες στο underground. Από music import πάμε μια χαρά, όπως και στο κομμάτι της εγχώριας παραγωγής. Κάθε στενό και συναυλία.
  • Ποια είναι τα πλάνα σας για το προσεχές και μη μέλλον;
    Να μείνουμε όρθιοι, να μείνουμε ζωντανοί, να ασχολούμαστε με τη καλή μουσική, να περνάμε καλά μέσα από αυτό που κάνουμε και να δημιουργούμε καινοτόμες ιδέες, ευρηματικά projects και καλές φιλίες. Προχωράμε δυνατά!

Music Box:

  • Πότε ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τη διοργάνωση συναυλιών; Πώς σας γεννήθηκε αυτή η επιθυμία;
    Η ενασχόλησή μου ξεκίνησε το 2006 και μπήκα απευθείας στα βαθιά με το πρώτο Up the Hammers. Ο λόγος που το ξεκίνησα όλο αυτό, είναι τα ταξίδια μου στην Ευρώπη με τους Battleroar, όπου γνώρισα απίστευτες νέες underground bands που δεν τις ήξερε κανένας στην Ελλάδα, έτσι, μαζί με την επιθυμία μου να φτιάξω ένα μικρό Keep It True, ήρθε και έδεσε το γλυκό.
  • Τι είναι αυτό που πρέπει να λάβει υπόψη του ένας διοργανωτής συναυλιών; Πώς κυλάει η όλη διαδικασία από το κλείσιμο μιας συναυλίας, μέχρι και την πραγματοποίησή της;
    Το τι θα λάβεις υπόψη εξαρτάται από το μέγεθος και το είδος της διοργάνωσης που έχεις αναλάβει. Άλλες απαιτήσεις έχουν τα μικρά underground live, άλλες τα διαφορετικού μεγέθους festivals και άλλες τα groups που έχουν γραφεία από πίσω. Στη δίκια μας περίπτωση, το άλφα και το ωμέγα ήταν πάντα η εύρεση φθηνών αεροπορικών, και αυτό θέλει τεράστια εμπειρία και ρευστότητα, ώστε να επιτύχεις τις καλύτερες τιμές.
  • Ποια είναι η αγαπημένης σας συναυλιακή ανάμνηση, μέχρι στιγμής; Ποια η χειρότερη, αν υπάρχει τέτοια;
    Είναι δύσκολο να διαλέξω μόνο μια. Σίγουρα, όμως, το πρώτο live του Randy ”Thrasher” Foxe με τους Manilla Road στην Ευρώπη, για μένα έχει μια σημαντική θέση στην καρδιά μου για πάρα πολλούς λόγους. Τις χειρότερες αναμνήσεις τις έχω από την πιο επιτυχημένη οικονομικά συναυλία μου, αλλά αυτό το κρατώ για τον εαυτό μου.
  • Εξηγήστε μου το ακόλουθο παράδοξο: υπάρχει κόσμος που φωνάζει στα social media πως στη χώρα μας <<βλέπουμε όλο τα ίδια και τα ίδια>>. Παρ’όλα αυτά, τα ίδια αυτά άτομα, όταν ανακοινώνεται κάτι ”διαφορετικό”, προτιμούν τον καναπέ του σπιτιού τους. Τι συμβαίνει;
    Πάντα να φιλτράρεις αυτά που διαβάζεις στα social media. Αυτοί που συνήθως φωνάζουν εκεί, δεν έχουν πατήσει ποτέ σε live. Εγώ όταν ξεκίνησα το festival, ήθελα να έχω μόνο νεοεμφανιζόμενες μπάντες και καθόλου reunion. Όπως καταλαβαίνεις, πήρα το μάθημά μου και γύρισα γρήγορα στη επιτυχημένη συνταγή που θέλει σίγουρα μια μπάντα μεγέθους headliner, συν τα υπόλοιπα.
  • Τι λείπει από την  Ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Ευκολότερη πρόσβαση για τα συγκροτήματα, περισσότερα και φτηνότερα αεροδρόμια. Δυστυχώς η γεωγραφική θέση της χώρας μας κάνει ακόμα δυσκολότερα τα πράγματα από ό,τι ήδη είναι με την υπερφορολόγηση και την κρίση. Πώς μπορούμε εμείς να συναγωνιστούμε τα festivals της Γερμανίας, όταν για το ίδιο συγκρότημα από την Αμερική εγώ πληρώνω 1500 euros το άτομο και αυτοί 600; Μπορείς να αναλογιστείς τι διαφορά μπορεί να έχει αυτό το ένα budget 14 συγκροτημάτων; Άσε που πλέον έχουν ξεφύγει και τα αεροπορικά από Ευρώπη για Αθήνα, λόγω της αύξησης του τουρισμού. Όλα αυτά αποτελούν ένα εκρηκτικό μείγμα και πολύ φοβάμαι ότι η κατάσταση θα γίνεται χειρότερη όσο περνάει ο καιρός.
  • Ποια είναι τα πλάνα σας για το προσεχές και μη μέλλον;
    Αυτήν την στιγμή κλείνω τις μπάντες για το επόμενο festival που θα γίνει πάλι τέλος Μάιου του 2018.

Playfalse (Σάκης Φράγκος):

  • Πότε ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τη διοργάνωση συναυλιών; Πώς σας γεννήθηκε αυτή η επιθυμία;
    Δεν είμαι επαγγελματίας διοργανωτής συναυλιών και ούτε θεωρώ τον εαυτό μου τέτοιο. Τα τελευταία χρόνια, ασχολούμαι μόνο με το promotion των συναυλιών, αφού αυτό το ”sport” είναι πλέον πολύ επικίνδυνο. Η επιθυμία για τη διοργάνωση συναυλιών ήρθε εντελώς φυσιολογικά από την επιθυμία να έρθουν κάποια συγκροτήματα στην Ελλάδα, που υπό άλλες συνθήκες ίσως να μην έρχονταν! Αντί να πάω στο εξωτερικό, είπα «γιατί να μην τους φέρω εγώ;». Όπερ κι εγένετο…
  • Τι είναι αυτό που πρέπει να λάβει υπόψη του ένας διοργανωτής συναυλιών; Πώς κυλάει η όλη διαδικασία από το κλείσιμο μιας συναυλίας, μέχρι και την πραγματοποίησή της;
    Ένας που ήδη διοργανώνει συναυλίες, δεν έχει ανάγκη εμένα να του πω τι πρέπει να λάβει υπόψη του. Σ’ έναν απλό θεατή, θα ήθελα να πω ότι οι διοργανωτές συναυλιών είναι ήρωες, αφού με όλες αυτές τις κρατήσεις και με αυτήν την κρίση, εξακολουθούν να φέρνουν συγκροτήματα και να ρισκάρουν τα χρήματά τους. Απ’ όταν κλείσει μία συναυλία, μέχρι την πραγματοποίησή της, όλα είναι αυτοματοποιημένα, αρκεί να έχεις τα χρήματα να πληρώσεις τις προκαταβολές και να μπορείς να βρεις το backline που σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι περίεργο…
  • Ποια είναι η αγαπημένης σας συναυλιακή ανάμνηση, μέχρι στιγμής; Ποια η χειρότερη, αν υπάρχει τέτοια;
    Πολλές αγαπημένες συναυλιακές αναμνήσεις. Από τους Pain of Salvation που έπαιξαν τριπλάσιο χρόνο από τον προγραμματισμένο επειδή γούσταραν, τον Arjen Lucassen (Ayreon) σε μία από τις ελάχιστες ζωντανές του εμφανίσεις, τον Doogie White που είναι πολύ down to earth τύπος. Για τη χειρότερη, δεν θα ήθελα να μιλήσω…
  • Εξηγήστε μου το ακόλουθο παράδοξο: υπάρχει κόσμος που φωνάζει στα social media πως στη χώρα μας <<βλέπουμε όλο τα ίδια και τα ίδια>>. Παρ’όλα αυτά, τα ίδια αυτά άτομα, όταν ανακοινώνεται κάτι ”διαφορετικό”, προτιμούν τον καναπέ του σπιτιού τους. Τι συμβαίνει;
    Το είπες μόνος σου… Αυτός είναι και ο λόγος που έρχονται αρκετές φορές τα ίδια συγκροτήματα. Ο κόσμος δύσκολα δοκιμάζει κάτι καινούργιο. Δεν είναι τυχαίο που πολλοί, έμπειροι διοργανωτές, εμπιστεύονται σχεδόν κάθε χρόνο τα ίδια ονόματα σε festivals και δικαιώνονται. Οι φωνές στα social media φοβάμαι ότι δεν πρέπει να λαμβάνονται υπόψη. Από το να postάρεις στο facebook, μέχρι να πληρώσεις 20-25 euros για να αγοράσεις εισιτήριο, υπάρχει τεράστια απόσταση…
  • Τι λείπει από την Ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Συναυλιακή παιδεία, αλλά πάνω απ’ όλα χρήματα και διάθεση από τον κόσμο…
  • Ποια είναι τα πλάνα σας για το προσεχές και μη μέλλον;
    Όπως είπα, πλέον ασχολούμαι με το promotion συναυλιών, οπότε τα πλάνα είναι άλλων. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα αποκάλυπτα ποτέ κάτι πριν την επίσημη ανακοίνωση του event.

Smoke the Fuzz (Ελίνα Κεμανίδη):

  • Πότε ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τη διοργάνωση συναυλιών; Πώς σας γεννήθηκε αυτή η επιθυμία;
    Αυθόρμητα, χωρίς δεύτερη σκέψη, με πολύ alcohol και με απόλυτη… ”άγνοια κινδύνου” (γέλια)…
    Το πρώτο live (Μάιος 2013) αποφασίστηκε πάνω σε μεθύσι, χωρίς βλέψεις να συνεχιστεί επαγγελματικά αυτό με τη μορφή εταιρείας. Το κλείσαμε με έναν φίλο ως πωρωμένοι fans μιας μπάντας που θέλαμε απεγνωσμένα να δούμε στην Ελλάδα, τόσο απλά. Δεν είχα καν σκοπό να ξανακάνω live, ούτε φυσικά μου περνούσε από το μυαλό η διοργάνωση ως επάγγελμα.
    Το απίστευτο feedback του πρώτου εκείνου live, τόσο από τις μπάντες όσο και από τον κόσμο, αλλά και οι υπέροχες στιγμές που μοιραστήκαμε με τη μπάντα με έκαναν να νιώσω πως ήταν αυτό ακριβώς που ήθελα να κάνω. Είχα αρχίσει, επίσης, να δέχομαι e-mails από μπάντες που ήθελαν να παίξουν Ελλάδα και μάλιστα μπάντες που αγαπώ πολύ… Οπότε είχε έρθει η ώρα να πάρω μια απόφαση.
    Την εταιρεία, λοιπόν, τη δημιούργησε η ίδια δύναμη που την κρατάει και ζωντανή όλα αυτά τα χρόνια : η αγάπη και η στήριξη του κόσμου και των μπαντών. Τα πρώτα μου live ήταν σε σχετικά μικρό χώρο (250 ατόμων), αλλά τον γέμισαν ασφυκτικά από την πρώτη στιγμή! Και μέσα σε μερικούς μήνες (Ιανουάριος 2014) ήρθε το πρώτο sold out! Και μετά, όλο και μεγαλύτεροι χώροι και μεγαλύτερα sold out, μέχρι που κατακτήσαμε την κορυφή του πρώτου και μεγαλύτερου indoor festival της σκηνής (Smoke the Fuzz Fest, το περασμένο Φθινόπωρο του ’16: 17 ξένα συγκροτήματα σε 4 ημέρες), με συνολικό attendance πάνω από 4.000 κόσμο, το οποίο ομόφωνα χαρακτηρίστηκε ως η πρώτη, καλύτερη και πιο επαγγελματική διοργάνωση  festival αυτής της ”σκηνής”!
    Δε θα μπορούσα ποτέ να το φανταστώ όλο αυτό! Νιώθω πολύ τυχερή και ευγνώμων για όλα.
  • Τι είναι αυτό που πρέπει να λάβει υπόψη του ένας διοργανωτής συναυλιών; Πώς κυλάει η όλη διαδικασία από το κλείσιμο μιας συναυλίας, μέχρι και την πραγματοποίησή της;
    Δεν αισθάνομαι ”ειδικός” ή σε θέση να δίνω ”συμβουλές”. Αυτό, όμως, που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι πως η παραγωγή και διοργάνωση συναυλιών είναι δύσκολη υπόθεση- σίγουρα πολύ πιο δύσκολη απ’ όσο ίσως δείχνει.
    Ειδικά στη χώρα μας και υπό τις παρούσες οικονομικές- και όχι μόνο- συνθήκες, η διοργάνωση συναυλιών είναι, χωρίς αμφιβολία, μία πολύπλοκη και επίπονη διαδικασία, γεμάτη ρίσκα και εμπόδια σε όλα τα επίπεδα. Απαιτεί άπειρο χρόνο, ατελείωτη και ακούραστη δουλειά, τεράστια υπομονή, αλλά κυρίως τεράστια αγάπη και αφοσίωση- ίσως και μία μικρή διαστροφή, ειδικά αυτή η ”σκηνή” (γέλια).
    Το ίδιο το κλείσιμο της συναυλίας είναι από μόνο του ένα πολύ δύσκολο και αγχωτικό κομμάτι, κυρίως λόγω της γεωγραφικής θέσης της Ελλάδας, που καθιστά την ένταξή της σε ένα routing περιοδείας πονοκέφαλο για τα περισσότερα agencies, αλλά και λόγω του σκληρού- και πολύ συχνά αθέμιτου- εσωτερικού ανταγωνισμού.
    Αφού καταφέρεις το confirmάρισμα, ξεκινάει η Οδύσσεια των διαδικαστικών. Θα χρειαζόμουν πολλές δεκάδες σελίδων για να αναλύσω τι ακολουθεί, οπότε δεν θα το κάνω. Θα πω μόνο πως υπάρχουν, κυριολεκτικά, εκατοντάδες πράγματα να γίνουν (από τα σχετικά απλά, που είναι η αγορά των αεροπορικών και το κλείσιμο του ξενοδοχείου ή η ενοικίαση του εξοπλισμού, μέχρι τα ιδιαιτέρως χρονοβόρα και πολύπλοκα, όπως τα γραφειοκρατικά, νομικά, λογιστικά και καθαρά οργανωτικά-διαδικαστικά). Για να μην αναφέρω, βέβαια, το σημαντικότατο κομμάτι της διαφήμισης και προώθησης, το οποίο είναι μια, κυριολεκτικά, καθημερινή και πολύωρη διεργασία.
    Με την υπάρχουσα οικονομική κατάσταση της Ελλάδας και δεδομένου του μεγέθους αυτής της «σκηνής», ένα άτομο πρέπει να αναλαμβάνει tasks που άπτονται, χωρίς υπερβολή, δεκάδων διαφορετικών ειδικοτήτων. Η διοργάνωση δεν είναι κάτι που σπουδάζεται. Είναι κάτι που μαθαίνεται, ένα βήμα τη φορά και με πολύ κόπο. Και σίγουρα, αν θέλεις να το κάνεις σωστά- τουλάχιστον όπως θεωρώ εγώ το”σωστά”, κι ας κατηγορούμαι ως «σχιζοφρενικά τελειομανής» (γέλια)-, πρέπει να είσαι έτοιμος να δουλέψεις ατελείωτες ώρες κάθε μέρα και να θυσιάσεις κομμάτι της προσωπικής σου ζωής, του ελεύθερου χρόνου σου, ακόμη και του ύπνου σου. Και όλα αυτά χωρίς καν τη βέβαιη προοπτική οικονομικών απολαβών. Χρειάζεσαι γερό στομάχι και περίσσεια αγάπη και πάθος γι’ αυτό που κάνεις, για να αντέξεις κάτι τέτοιο. Δεν παύει, όμως, να είναι μαγικό…
  • Ποια είναι η αγαπημένη σας συναυλιακή ανάμνηση, μέχρι στιγμής; Ποια η χειρότερη, αν υπάρχει τέτοια;
    Νιώθω πολύ τυχερή και ευγνώμων για το ότι δε μου έχει τύχει ποτέ άσχημη συναυλιακή εμπειρία. Ίσως έχει συμβάλει σ’ αυτό και ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα.
    Όσο cliché ή γραφικό κι αν ίσως φανεί, είμαι πολύ περήφανη για όλα τα live της Smoke the Fuzz και για το καθένα ξεχωριστά. Κάθε ένα είχε τις δικές του υπερβάσεις, τα δικά του ρίσκα, τη δική του υπεράνθρωπη προσπάθεια. Κανένα δεν έγινε διεκπεραιωτικά, κανένα δεν έγινε εκ του ασφαλούς. Κάθε ένα ήταν κάτι που χτίστηκε κυριολεκτικά από το μηδέν, ένα στοίχημα που κερδήθηκε και μια εμπειρία που αγαπήθηκε και έμεινε χαραγμένη στη μνήμη και στις καρδιές του κόσμου και τη δική μου. Γι’ αυτό και κάθε ένα έχει τη δική του ιδιαίτερη, ξεχωριστή και τεράστια αξία, αλλά και είναι γεμάτο με τις δικές του ξεχωριστές μαγικές στιγμές και αναμνήσεις και ντυμένο με ξεχωριστά συναισθήματα. Και κάθε ένα μου δίδαξε και από κάτι σημαντικό. Και όλα μαζί έφτασαν την Smoke the Fuzz εδώ που είναι. Έπρεπε όλα να γίνουν έτσι. Ακριβώς έτσι. Δε θα άλλαζα τίποτα. Απολύτως τίποτα.
  • Εξηγήστε μου το ακόλουθο παράδοξο: υπάρχει κόσμος που φωνάζει στα social media πως στη χώρα μας <<βλέπουμε όλο τα ίδια και τα ίδια>>. Παρ’όλα αυτά, τα ίδια αυτά άτομα, όταν ανακοινώνεται κάτι ”διαφορετικό”, προτιμούν τον καναπέ του σπιτιού τους. Τι συμβαίνει;
    Εξαιρετική ερώτηση. Δεν έχω καταλάβει τι συμβαίνει. Ή μάλλον αρνούμαι να καταλάβω.
    Το μόνο εύκολο είναι να κρίνουμε και να κατακρίνουμε εκ του ασφαλούς- είναι κάτι που κάνουμε με μεγάλη άνεση σ’ αυτή τη χώρα. Για ‘μένα το πιο θλιβερό είναι πως αυτοί που έχουν άποψη για όλα και γκρινιάζουν διαρκώς και για τα πάντα είναι συνήθως αυτοί που θα παρακολουθήσουν μία συναυλία μόνο αν τους δοθεί δωρεάν πρόσκληση (και πάλι μετά θα εκφράσουν την- εκ των προτέρων διαμορφωμένη- αρνητική τους άποψη, πίσω από την ασφάλεια ενός πληκτρολογίου και μιας οθόνης). Είναι κάτι που με εξοργίζει. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο.
    «Γίνε η αλλαγή που θες να δεις στον κόσμο».
  • Τι λείπει από την Ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Οι διοργανωτές είναι πολλοί, τα συναυλιακά δρώμενα ακόμη περισσότερα, το υλικό που έχουμε σε ελληνικές μπάντες εξαιρετικό, το κοινό από τα πιο δυνατά, φανατικά, ”ψαγμένα”, θερμά και υποστηρικτικά όλου του κόσμου.
    Εκτός από το προφανές, που είναι η οικονομική άνεση, νομίζω πως το βασικότερο που λείπει είναι η σύμπνοια, το πνεύμα συνεργασίας. Ο αλληλοσεβασμός. Ο υγιής ανταγωνισμός. Είναι σαν να έχουμε το εμφυλιακό γονίδιο στο αίμα μας σ’ αυτή τη χώρα, σαν να τρώμε τις σάρκες μας. Βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος. Αν το ξεπεράσουμε αυτό, μπορούν να γίνουν θαύματα. Το πιστεύω με όλη μου την ψυχή.
  • Ποια είναι τα πλάνα σας για το προσεχές και μη μέλλον;
    Δουλειά, δουλειά, δουλειά. Συναυλίες, συναυλίες, συναυλίες. Μουσική. Όμορφες συναντήσεις πάνω και κάτω από τη σκηνή. Στιγμές μαγικές. Συγκινήσεις αληθινές. Δονήσεις, χαμόγελα, δάκρυα, αγκαλιές. Μουσικά ταξίδια. ΜΟΥΣΙΚΗ.
περισσότερα από Theodore Kritikos

Operation: Livecrime

Η μέρα έφτασε. Ξυπνάς, προετοιμάζεσαι, πας, τα δίνεις όλα, γυρνάς. Έχεις αποκτήσει...
διαβάστε περισσότερα