Ο σκηνοθέτης της post-apocalyptic ταινίας τρόμου «28 Days Later» του 2002 εμπνεύστηκε την ταινία του όταν άκουσε τον πρώτο δίσκο του συγκροτήματος «F♯ A♯ ∞» του 1997. Το μουσικό κομμάτι «East Hastings» ακούγεται μέσα στην ταινία, αλλά δεν εμφανίζεται στα soundtrack της ταινίας καθώς δεν μπόρεσαν να πάρουν τα δικαιώματα. "Αυτή η τελευταία νύχτα του Οκτωβρίου χτυπούσε με έναν και μοναδικό παλμό, ο παράξενος ρυθμός της ακουγόταν μέσα από τα δέντρα, τη βροχή και τη λάσπη, μ’ έναν τρόπο, που υπερέβαινε τις λέξεις ή τη φαντασία: μια φαντασία παρούσα μέσα στο χαμηλό φως, στην αργή άφιξη του σκοταδιού, στις θαμπές σκιές, στη λειτουργία των κουρασμένων μυών˙ στη σιωπή, στ’ ανθρώπινα όντα, στην κυματιστή επιφάνεια του χαλικόδρομου˙ στα μαλλιά που κινούνταν με ρυθμό διαφορετικό από εκείνον των ξεφτισμένων ινών του σώματος, ανάπτυξη και παρακμή στις αποκλίνουσες πορείες τους˙ όλοι αυτοί οι χιλιάδες αντίλαλοι, όλος αυτός ο νυχτερινός φρενιτιώδης παλμός ήταν προφανώς μέρη ενός και μοναδικού ρυθμού που προσπαθούσε να καλύψει την απελπισία: πίσω από τα πράγματα εμφανίζονται άλλα πράγματα, σαν σκανταλιά, για να διαλυθούν και πάλι στον ορίζοντα μόλις χαθούν από το βλέμμα."* Οι νότες τους αλληλοεπιδρούν στον ψυχισμό και στα συναισθήματα και σε τρυπάνε σαν τις λέξεις από ένα δυνατό απόσπασμα βιβλίου. Ξεκίνησαν το 1994 από το Μόντρεαλ του Καναδά τρεις μουσικοί και μετά την είσοδο πολλών μουσικών στο σχήμα τους, κατέληξαν μετά τον πρώτο τους δίσκο, σε μια σύνθεση εννέα μελών. Το 2002 διαλύθηκαν και επανενώθηκαν μια δεκαετία μετά. Έχουν κυκλοφορήσει επτά δίσκους, ενώ τον Φεβρουάριο του 2022 κυκλοφόρησαν την πρωτόλεια δουλειά των τριών αρχικών μελών του συγκροτήματος, που είχε κυκλοφορήσει το 1994 μόνο σε 33 κασέτες λόγω οικονομικών δυσχερειών. Το συγκρότημα κρατάει χαμηλό προφίλ, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το εξώφυλλο τους στο αγγλικό μουσικό περιοδικό ΝΜΕ τον 07/1999, όπου δεν είχε φωτογραφία τους, αλλά έναν σκοτεινιασμένο ουρανό και πάνω του τα λόγια: «the car's on fire and there's no driver at the wheel and the sewers are all muddied with a thousand lonely suicides and a dark wind blows». Η μουσική τους γεννάει δυσοίωνες εικόνες από τόπους μακρινούς και παράξενους. Δεν έχουν στίχους, χαρακτηριστικό της post rock, αλλά χρησιμοποιούν ως ηχητικά τοπία και φωνές, όπως ενός ιεροκήρυκα του δρόμου στο «East Hastings»:
«God love this country, the United States, the world
And now we in 1998
If money could buy happiness my love, then we'd have it
But praise God
It's only salvation, it's only Jesus Christ
Holy Hallelujah, holy Jesus Christ
Nah, I'm not up for this
Come give us peace, happiness, anger...»
Το δυστοπικό τους σύμπαν αποτελείται από μακρόσυρτες μουσικές συνθέσεις. Τα άλμπουμ τους (ειδικά τα δύο πρώτα) είναι σαν να παρακολουθείς ταινία, με το κάθε κομμάτι να οδηγεί στην κορύφωση του επόμενου. Πολλά από τα κομμάτια τους είναι χωρισμένα σε ενότητες, βάζοντας μας πιο βαθιά στον μικρόκοσμό τους. Στο ραντεβού μας μαζί τους που είναι για τις 15 Ιουλίου, θα έχουμε την ευκαιρία να εισχωρήσουμε στον κόσμο τους και σε πραγματικό χρόνο.* απόσπασμα από το βιβλίο «Το τανγκό του Σατανά» του Λάσλο Κρασναχορκάι