από Τάσος Αγαπηνός
Είναι πρόκληση να γράφεις για φίλο χωρίς να φανεί ότι γράφεις για φίλο. Να γράψεις ένα αφιέρωμα χωρίς να καταλήγεις να γράφεις μια αγιογραφία. Να πλέξεις ένα εγκώμιο χωρίς να μπλέξεις αυτά που γράφεις. 
Aς ξετυλίξουμε το κουβάρι όμως, γιατί πρέπει να σας περιγράψουμε τι περιμένουμε να δούμε στις 19.05.2023 στο Loulou is present, a.k.a. Piraeus Club Academy.
Ο Moa Bones, a.k.a. Δημήτρης Αρώνης, είναι ένας πολύ ιδιαίτερος καλλιτέχνης, που με τη διαδρομή του έχει αποδείξει ότι η μουσική είναι μια και βέβαια ότι ωριμάζει μέσα του ανεξαρτήτως genre. Τον γνώρισα ως frontman μιας μπάντας που ξεχώριζε σε μια indie Αθήνα του 2003, τους Modified Recovery κι ομολογώ ότι ήταν από τις μπάντες που «με γυμνό αυτί» καταλάβαινες ότι «ανήκαν αλλού». Σκληρές κιθάρες, ρυθμικές μελωδίες κι ένας διάχυτος ηλεκτρισμός που γέμιζε τον χώρο όπου έπαιζαν, ανεξαρτήτως μεγέθους. Λες και μια μηχανή τηλεμεταφοράς τους ταξίδεψε από το νησί (ένα είναι το νησί*) στη χώρα μας, να προσπαθούν να παίξουν alternative σε μια εποχή που όλοι (νόμιζαν ότι) παίζουν alternative, αλλά να μην προσπαθούν να κρύψουν το ταλέντο τους που περίσσευε.
Το 2010 με το γύρισμα της δεκαετίας, ο Δημήτρης άνοιξε τα φτερά του σε ένα μουσικό είδος που όσο περνάει ο καιρός φαίνεται να ήταν πάντα δικό του. Η φωνή του, από εκεί όπου επένδυε μουσικά την alternative-post punk, αλλά πάνω απ΄ όλα rock των Modrec, άνοιγε την αόρατη εξώπορτα στα χαρούμενα λιβάδια της folk. Κυκλοφορεί
, καλώντας μεταξύ άλλων,
. Ξεχωριστή στιγμή στον πρώτο προσωπικό δίσκο του, το
. Η επόμενη του προσπάθεια αργεί (καλά, ίσως και όχι τόσο), αφού
(παραγωγού και του 2ου δίσκου των Modrec), με μια ανάλαφρη διάθεση, ακόμη πιο αμερικάνικες κιθάρες και τον δίσκο να επιβάλλεται σε κάθε αμάξι που θέλει να διασχίσει μια αχανή εθνική οδό με άγνωστο προορισμό (ιδανικά στον αμερικανικό Νότο, ενώ έχουν ανθίσει καλαμπόκια - pun intended- και το καθόλου τυχαίο εικαστικό του δίσκου). Οι καλές στιγμές εδώ είναι πολλές: Hey (
), Skopelitis, The Journey, Take It All Away, Wake Up για όλα τα γούστα και ώρες. Ενδιάμεσο, αλλά όχι λιγότερο σπουδαίο, κεφάλαιο στη διαδρομή του Moa Bones αποτελεί η μουσική που έγραψε και έπαιζε ζωντανά για το θεατρικό «Το Τέλος Του Έρωτα». Οι «κατά παραγγελία» μουσικές είναι ένα αρκετά απαιτητικό είδος, στο οποίο δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε μουσικούς να δοκιμάζονται. Όλα τα κομμάτια είναι ευτυχώς online (
, bandcamp). Και ξαφνικά, αρκετά μετά τον κορονοϊό και με έναν νέο, δικό του ιό (το νέο single του “Virus”
) ο Moa Bones είναι και πάλι μαζί μας! Προάγγελος μιας νέας -ίσως- στροφής και με πλήρες σετ (επί σκηνής μαζί του: Σεραφείμ Γιαννακόπουλος- τύμπανα, Στέλιος Προβής- μπάσο, φωνή, Γιώργος Καπής - κιθάρες, synths Δάφνη Λάζου- synths, φωνή), θα μας ξεδιπλώσει το πριν, το μετά και το αύριο (αναμένεται να παίξει μερικά από τα νέα τραγούδια που θα κυκλοφορήσουν στον 3ο δίσκο του “Gimme A Hand”, τον ερχόμενο Σεπτέμβριο). Η γεύση που μoυ άφησε το Virus, ήταν ένα touch από Air, Boards of Canada και πάνω από όλα, η προαναφερθείσα στροφή, μια διάθεση να "παίξει" περισσότερο ηλεκτρονικά, κάτι που μένει να επιβεβαιωθεί / διαψευσθεί. Μαζί του, opening θα κάνει ο Pelion Rivers, a.k.a. Άγγελος Αϊβάζης, ένας μουσικός που δε φοβάται να βάλει (πέραν του αγγλικού) και ελληνικό στίχο σε μια μουσική φόρμα παρόμοια με αυτή του Moa Bones. Ανάμεσα στα τραγούδια του, πιθανόν να ακούσουμε και covers όπως
, ενώ θα ρισκάρω την πρόβλεψη ότι μάλλον αποτελεί το καλύτερο lead-in για τη συναυλιακή επανασύνδεση του Moa Bones με το αθηναϊκό κοινό. Καλή αντάμωση στις 19 Μαΐου στο Loulou is present (εισιτήρια εδώ:viva) ! *Ωστόσο, για λόγους οικονομίας της κουβέντας και επειδή δεν τρέχουμε κουίζ, θα πούμε ότι είναι το Ηνωμένο Βασίλειο
