by Katerina Stamatopoulou
Nouvelle Vague σημαίνει "Νέο Κύμα" [new wave] και βρίσκουμε τις ρίζες του κάπου στη δεκαετία του '50 όταν ονόματα όπως οι Francois Tryffaut, Jean-Luc Godard, Eric Rohmer κ.ά. προσπαθούν να ταρακουνήσουν τον γαλλικό κινηματογράφο. Μουσικά, συναντήσαμε την (ως επί των πλείστων) cover μπάντα Nouvelle Vague στο σήμερα και συγκεκριμένα την παραμονή των Χριστουγέννων, φιλοξενούμενη του Fuzz Club.
Ο κόσμος είχε αρχίσει ήδη να μαζεύεται από τις 20.00, σχετικά ευδιάθετοι/ες, ωστόσο ολίγον ξενέρωτοι/ες κατά τη διάρκεια του live. Από τις 21.00+ περίπου η Λιάνα Μαστάθη φρόντισε για ένα δίωρο dj set αλά Pepper έως τις 23.15 όπου οι Nouvelle Vague γέμισαν τη σκηνή. Το σχήμα μάς αντάμειψε κυρίως για την παρουσία των αυθεντικών φωνών που πρωτοακούσαμε το μακρινό 2003, την Mélanie Pain και Phoebe Killdeer. Μουσικά συνοδεύτηκαν από τους Olivier Libaux (κιθάρα), Oliver Smith (double-bass), Marc Collin (πλήκτρα) και Mathieu Gayout (drums).
[caption id="attachment_3593" align="aligncenter" width="690"]
Mélanie Pain - Fuzz Club[/caption]
[caption id="attachment_3594" align="aligncenter" width="681"]
Phoebe Killdeer - Fuzz Club[/caption]
Το live ξεκίνησε με το "100 Years" και τους υποδεχτήκαμε με ένα μεγάλο χειροκρότημα. Στο front plan οι Mélanie και Phoebe ντυμένες σε minimal μαύρο, ευδιάθετες και χαρούμενες που ήταν ξανά στην Αθήνα, ξεδίπλωσαν όλο το ταλέντο τους με τη γοητεία, την ζωντάνια και τη θεατρική παραστατικότητα επί σκηνής. Με δικές τους "χορογραφίες" κυρίως με τα χέρια συνέχισαν με το "Master & Servant" και το δικό τους κύμα μας συνεπήρε. Οι επανεκτελέσεις, που αποτελούν το δικό τους μοναδικό μουσικό αποτύπωμα, επενδύθηκαν με ήχους bossa nova, jazz και pop. Προ(σ)κάλεσαν πολλές φορές το κοινό να συμμετέχει είτε δίνοντας το ρυθμό είτε τραγουδώντας μαζί τους, όπως έκαναν με το γαλλικό τραγούδι "Putain Putain". Αν και υποτονικός, ο κόσμος ακούστηκε στο "Love will Tears us Apart Again" το οποίο σιγοτραγούδησε με τη Mélanie πριν το πρώτο τους Encore.
[caption id="attachment_3595" align="aligncenter" width="690"]
Nouvelle Vague - Fuzz Club[/caption]
Αφού φωτογραφηθήκαμε όλοι και όλες μαζί τους, βγήκαν στην σκηνή άλλες δύο φορές ολοκληρώνοντας το live περίπου στις 00.30. Η συναυλία θεωρώ ότι ήταν ενδεικτική των αγαπημένων new wave και post punk επιρροών τους, με την κιθάρα του Olivier Libaux και το double-bass του Oliver Smith να συμπληρώνουν αρμονικά τις δύο φωνές. Ιδιαίτερη χαρά μου προκάλεσε το γεγονός ότι κινούνταν συνεχώς στο χώρο καθώς χόρευαν και τραγουδούσαν με φοβερή ενέργεια. Επιπλέον, για άλλη μία φορά, απέδειξαν ότι οι διασκευές ή επανεκτελέσεις τους (δόκιμοι και οι δύο όροι) δεν επιδιώκουν να "αλλάξουν" το πρωτότυπο, αντίθετα, με έναν πολύ συνειδητό και ρηξικέλευθο τρόπο κάνουν τα κομμάτια πιο προσιτά και γοητευτικά, μεταφέροντας σε όλους και όλες μία αίσθηση ανανέωσης και γιατί όχι διαφορετικής οπτικής πειραματισμού. Εν τέλει, πετυχαίνουν αυτό που θέλουν και ως τολμηροί και γοητευτικοί Nouvelle Vague συνεχίζουν την παράδοση του ταρακουνήματος του μουσικού "κατεστημένου" με σεβασμό και εκτίμηση στο πρωτότυπο.
ΥΓ: Κοινό παράπονο όλων: θέλαμε να τους/τις ακούσουμε για περισσότερη ώρα!
