by Maria Lezgi
Η τέταρτη μέρα του φετινού Release ήταν αφιερωμένη στη βρετανική σκηνή που μας γαλούχησε, στους εναπομείναντες ζώντες που συνεχίζουν και στους θρύλους που έφυγαν.
Η αποκάλυψη της βραδιάς υπήρξε η εμφάνιση του Johnny Marr, ενώ η βραδιά μια επιφύλασσε πολλές έντονες στιγμές με την επέτειο των 40χρόνων από την κυκλοφορία του Unknown Pleasures των Joy Division, και την χαρά να δούμε τους Bernard Sumner και Marr μαζί στη σκηνή για το Get the Message.
Πάντα στα φεστιβάλ του καλοκαιριού οι πρώτοι που παίζουν κάτω από τον καυτό ήλιο, αδικούνται από την μικρή προσέλευση αλλά it’s a dirty job but someone has to do it..
Οι Ta Toy Boy ήταν η εναρκτήρια επιλογή της βρετανικής μέρα, πολύ σοφά, αφού ο ήχος τους έχει επιρροές από τα indie της Βρετανίας. Με το ντεμπούτο άλμπουμ This Town σε χρωματισμούς ποπ του ογδόντα μας γλύκαναν τον ζεστό ήλιο που έπρεπε να ανεχτούμε.
Οι Ιρλανδοί Fontaines D.C. ακολούθησαν στη σκηνή στις έξη και κάτι. Πέρασαν μόλις έξι μήνες από την εμφάνισή τους στην χειμερινή Αθήνα, με το Dogrel στις μουσικές τους αποσκευές, έκαναν και πάλι μια πολύ καλή εμφάνιση, αν και τους προτιμούμε σε κλειστούς χώρους.
Setlist
Big
Sha Sha Sha
Too Real
Hurricane Laughter
Roy’s Tune
The Lotts
Chequeless Reckless
Liberty Belle
Boys in the Better Land
Οι αγαπημένοι Morcheeba, που τους πάει τόσο πολύ η εμφάνιση σε ανοιχτούς χώρους, πήραν την σκυτάλη με την αναμενόμενη χορευτική διάθεση να μας ξεσηκώνει. Ο ήλιος επιτέλους άρχιζε να πέφτει και η Skye Edwards, μια σκηνική οπτασία να κρατά τη διάθεση ψηλά με τραγούδια όπως το Let me see, Rome wasn’t built in a day αλλά και το Summertime. Ευχάριστη έκπληξη το Let's Dance του λατρεμένου Bowie. Μπορεί ο Paul να έχει αποχωρήσει από το σχήμα, αλλά οι Morcheeba συνεχίζουν ακάθεκτοι με την πάντα «οικογενειακή» σύνθεση (ο Ross Godfrey στο μπάσο είναι ο σύζυγος της Skye και ο 23 χρόνος γιο της στα ντραμς) να αποτελούν εγγύηση στην πάρτυ ατμόσφαιρα.
Setlist
Never Undo
Friction
Never an Easy Way
Otherwise
The Sea
Trigger Hippie
Blaze Away
Let’s Dance (διασκευή David Bowie)
Blindfold
Let Me See
Summertime (διασκευή George Gershwin)
Rome Wasn’t Built In A Day
Νομίζω πως αναμφίβολα η βραδιά ανήκε στην κιθάρα του Johnny Marr αλλά και σε αυτόν τον ίδιο. Ο πενηνταπεντάχρονος κιθαρίστας που έχει στο ενεργητικό του μια πολύ ενδιαφέρουσα solo δισκογραφική δουλειά, έχει στους ώμους του και το όνομα των θρυλικών Smiths, αφού ο Morrissey έχει βαλθεί να μας απογοητεύει.
Η αρχή έγινε με το Bigmooth Strikes Again, σε τέρψη των περισσοτέρων που ανέμεναν ηχηρή δόση από το αγαπημένο γκρουπ του Μάντσεστερ. Και συνεχίστηκε με Stop Me If You Think That You’ve Heard This One Before και Last Night I Dreamt That Someone Loved Me. Ένας μικρός χαμός επικράτησε με το How Soon Is Now? και το Getting Away With It των Electronic. Πολύ ευχάριστη έκπληξη το κάλεσμα του Bernard Sumner από τον Marr, σε ένα μίνι revival των Electronic με το κομμάτι Get The Message. Παράλληλες πορείες με τέμνοντα σημεία τα γκρουπ της βρετανίας που κάποτε όρισαν την ιστορία της μουσικής.
Το υπέροχο φινάλε του Marr ήρθε με μια φοβερή διασκευή του I feel you των Depeche Mode, το λατρεμένο There is a light that never goes out και την παραδοχή πως ελπίζει να ξαναπούμε σύντομα.
Setlist
The Tracers
Bigmooth Strikes Again (The Smiths)
Armatopia
Day In Day Out
New Dominions
Stop Me If You Think That You’ve Heard This One Before
Hi Hello Thank You
Walk Into The Sea
Getting Away With It (Electronic)
Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me (The Smiths)
Spiral Cities
How Soon Is Now? (The Smiths)
Get The Message (Electronic)
I Feel You (διασκευή Depeche Mode)
There Is A Light That Never Goes Out (The Smiths)
Λίγο μετά τις έντεκα, οι New order εμφανίστηκαν στη σκηνή. Δεν ξέρω αν ήταν ψηλός ο πήχης του έθεσε ο Johnny Marr προηγουμένως, ή αν πλέον η κούραση έχει καταβάλει τη φωνή του Bernard Sumner, αλλά παρά τις φιλότιμες προσπάθειες το συνολικό πρόσημο της εμφάνισης υπήρξε απογοητευτικό. Πλην ορισμένων στιγμών που κυρίως λόγω της δίψας του κοινού υπήρχε η έντονη συμμετοχή σε κομμάτια με μεγάλη προσμονή να ακουστούν, περιμέναμε μια κορύφωση που ποτέ δεν ήρθε. Η ιδιαίτερα υψηλή αισθητική στα προβαλλόμενα video, οι φωτισμοί και φυσικά κάποια τραγούδια ύμνοι, έσωσαν κάπως την παρτίδα που έμοιαζε να στηρίχτηκε αποκλειστικά στο πρόσωπο του Ian Curtis περισσότερο μνημόσυνο παρά ως ζωντανή ιστορία, αφού η εκτέλεση των κομματιών είχε αρκετή κόπωση και προσπάθεια.
Με το Singularity και το Regret έγινε η αρχή και πολύ σύντομα επικαλούμενος το t shirt του αλλά και την επέτειο των 40 ετών από την κυκλοφορία του Unknown Pleasures, ο Sumner μας εισήγαγε στον κόσμο των Joy Division. She’s Lost Control Again, Shadowplay, Transmission και πίσω στην οθόνη το πρόσωπο του Ian Curtis.
Η εναλλαγές μεταξύ μελαγχολίας των Division και χορευτικής διάθεσης με τους ηλεκτρονικούς ήχους των New Order ήταν πολύ ευχάριστες. Ο κόσμος συμμετείχε με πολύ χορό σε κομμάτια όπως το True Faith, Temptation και Blue Monday. Η επάνοδος μετά την αποχώρηση ήρθε με τα εμβληματικά κομμάτια των Joy Division. Atmosphere και Love Will Tear Us Apart. ΄Οσο προχωρούσε η βραδιά, τόσο η αγάπη του κόσμου για τη μεγάλη ιστορία του γκρουπ αλλά και η προσμονή μας να τους απολαύσουμε άλλη μία φορά, έδειχνε να αντιστρέφει το κλίμα και τελικά φύγαμε μακάριοι και χαμογελαστοί.
Setlist
Singularity
Regret
Restless
She’s Lost Control (Joy Division)
Shadowplay (Joy Division)
Transmission (Joy Division)
Your Silent Face
Bizarre Love Triangle
Subculture
Plastic
The Perfect Kiss
True Faith
Blue Monday
Temptation
Encore:
Atmosphere (Joy Division)
Love Will Tear Us Apart (Joy Division)
