by Ερωτόκριτος Μιχαήλ
Moonspell, the dark side of the….wolf!Χρειάστηκαν 3 ολόκληρα χρόνια και ….8 ημέρες για την ακρίβεια από την τελευταία φορά που οι Moonspell ανακοίνωσαν περιοδεία στην Αθήνα, αλλά η συναυλία τους δεν έγινε ποτέ! Το γιατί κανείς δεν ξέρει. Πέσανε και πάνω στα 2 χρόνια του covid-19 που μας στέρησε από τη ζωή μας 2 ολόκληρα συναυλιακα χρόνια, αλλα επιτέλους ήρθε η στιγμή να τους απολαύσουμε σε ένα εορταστικό σόου , αφού γιορτάζουν τα 30 χρόνια τους, με ένα μοναδικό-συνδυαστικό live unplugged και …plugged! Το μόνο που μας μένει είναι να φρεσκάρουμε τη μνήμη μας με τις κυριότερες στιγμές του συγκροτήματος μέχρι τώρα! Το 1989 στην Πορτογαλία, σχηματίζεται ένα γκρουπ, που έμελλε να αποτελέσει σημαντικότατη επιρροή για πολλές μπάντες στον χώρο της ευρύτερης gothic σκηνής. Τότε πρωτοξεκίνησαν με το όνομα Morbid God, παίζοντας ένα είδος folk/black metal. Το όνομα θα μετατραπεί το 1992 σε Moonspell και αφού πρώτα κυκλοφορούν το promo track “Serpent Angel” και το 1994 το EP “Under the Moonspell”, έρχονται το 1995 να δώσουν σε κυκλοφορία το album-ορόσημο ”Wolfheart”. Black, gothic και folk metal πλέκονται αρμονικά στην πρώτη αυτή ολοκληρωμένη δισκογραφική απόπειρα των Moonspell, από την οποία ξεχωρίζουν το “Alma Mater”, ένα από τα τραγούδια – “trademarks” της μπάντας, το “Vampiria”, και τα “Trebaruna” και “Ataegina” Η επιτυχία ήταν γεγονός και οι Moonspell είχαν όλο τον χρόνο στη διάθεσή τους να την απολαύσουν.
Η ανάγκη όμως για δημιουργία, γρήγορα τους ώθησε στο να κυκλοφορήσουν το 1996 την δεύτερη δισκογραφική δουλειά τους, πριν καν συνέλθουμε από το πρώτο χτύπημα. “Irreligious” το όνομά του και οι Moonspell κοιτάνε περισσότερο προς το gothic. Το συγκεκριμένο άλμπουμ σηματοδοτεί και την κυκλοφορία του “Opium”, πρώτου τους single και μιας από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους.
Επιστροφή στο 1998 που βρίσκει τους Πορτογάλους να κυκλοφορούν το “Sin/Pecado” έχοντας αρχίσει τους πειραματισμούς ενός πιο ηλεκτρονικού gothic ήχου! Οι πειραματισμοί αυτοί συνεχίστηκαν και την επόμενη χρονιά, με την κυκλοφορία του “Τhe Butterfly Effect“,(1995) που κατά γενική ομολογία είναι το πιο μέτριο άλμπουμ. Μέσα σε δύο χρόνια η μπάντα αλλάζει πάλι ύφος με το “Darkness And Hope” του 2001 να επιστρέφουν στις gothic ρίζες τους με το κοινό τους να το υποδέχεται με μεγάλη χαρά. Το νερό είχε μπει στο αυλάκι και έκτοτε ο κάθε δίσκος που κυκλοφορούσαν (6 ακόμα μέχρι το 2017) απλά δυνάμωνε το αποτύπωμα τους στη metal σκηνή!
Το τελευταίο του άλμπουμ, και πολύ καλό συνάμα, κυκλοφόρησε το 2021 με τίτλο “Hermitage”. Σκοτεινό, ατμοσφαιρικό και μελωδικό όσο πρέπει, κερδίζει αμέσως τον ακροατή, αφήνοντάς του πολύ καλές εντυπώσεις από το πρώτο κιόλας άκουσμα. Πολύ ώριμη ηχογράφηση και άκουσμα στα αυτιά μας.
Σε συναυλιακό επίπεδο, η απόδοση τους στις live εκτελέσεις είναι άψογες, καθώς εξωτερικεύουν ό,τι συναίσθημα έχουν συσσωρευμένο μέσα τους, ενώ εκτελεστικά πιάνουν κάθε νότα. Προετοιμαστείτε λοιπόν για ένα live πλούσιο σε ατμόσφαιρα, συναισθηματισμό, μουσικότητα και ό,τι άλλο μπορεί να βγάλει από το μυαλό του ένας τόσο, μα τόσο πανέξυπνος performer όπως ο Fernando Ribeiro. LINE UP Fernando Ribeiro (vocals) Hugo Ribeiro (drums) Pedro Paixão (keyboard, sampler, guitar) Ricardo Amorim (guitar) Aires Pereira (bass) DISCOGRAPHY
- 1995 Wolfheart
- 1996 Irreligious
- 1998 Sin/Pecado
- 1999 The Butterfly Effect
- 2001 Darkness and Hope
- 2003 The Antidote
- 2006 Memorial
- 2008 Night Eternal
- 2012 Alpha Noir/Omega White
- 2015 Extinct
- 2017 1755
- 2021 Hermitage
