by Antonis Geridis
Ένας χρόνος και κάτι πέρασε από την τελευταία φορά που το αστρόπλοιο του Dave Wyndorf και το πλήρωμά του πέρασαν από τα μέρη μας. Ήταν άραγε αρκετό το χρονικό διάστημα για να μας λείψουν τόσο, ώστε να μας κάνει να πάμε μέχρι το Piraeus 117 Academy; Χωρίς καινούριο άλμπουμ έχει νόημα ένα ακόμα live, ενώ πριν ένα χρόνο είδαμε το γκρουπ να παίζει ένα, σχεδόν, ονειρώδες set list;
Όπως πάντα η αλήθεια είναι κάπου στη μέση, αυτό όμως που είναι αδιαπραγμάτευτο, είναι ότι αν είσαι οπαδός του αγνού, «αντρίκιου», αλήτικου και «χωρίς πολλά – πολλά» rock and roll σίγουρα θα περάσεις καλά. Αν είσαι και οπαδός των Μαγνητών; Δεν το συζητάμε καθόλου, διότι σίγουρα θα έχεις κάτι να θυμάσαι την επόμενη μέρα.
Με χρονική ακρίβεια και απίστευτη συνέπεια όταν το ρολόι έδειξε 21.30 τα φώτα έσβησαν και το αστρικό ταξίδι στο διαγαλαξιακό χωροχρόνο ξεκίνησε. Το πρώτο πράγμα που έκανε «μπαμ» ήταν η τρομερή, προς το καλύτερο, αλλαγή του Wyndorf, που εμφανώς αδυνατισμένος έδειχνε να βρίσκεται σε καλή, γενικά, κατάσταση σωματικά και ψυχολογικά, κάτι το οποίο επιβεβαιώθηκε άμεσα. Επικοινωνιακός, ευδιάθετος, κινητικός και τσόγλανος, ο Dave Wyndorf, με το αμάνικο γιλέκο του μετά από χρόνια, ήταν όπως έπρεπε, και μας προσέφερε ακόμα μία συναυλιακή Monster Magnet εμπειρία.
Άξιοι συνοδοιπόροι του οι υπόλοιποι Μαγνήτες, που όντας αρκετά πλέον χρόνια μαζί, έπαιζαν μπάλα με κλειστά μάτια, με τα βλέμματα να στρέφονται στον υπαρχηγό, και πρωτοπαλίκαρο του στρατηγού Dave, Phil Caivano. Οι Chris Kosnik (μπάσο) και Bob Pantella (ντραμς) βαστούσαν γερά ενώ ο Garrett Sweeny, πιστός στρατιώτης, έκανε τα απαραίτητα χωρίς πολλές φιοριτούρες.
Το set list δεν ήταν πολύ διαφοροποιημένο από πέρσι, ακούσαμε όμως «Spine of god», «Radiation day» κι ένα καινούριο τραγούδι, το «Mindfucker», το οποίο κινείτε στις κλασσικές Monster Magnet νόρμες και γκρουβάρει αρκετά. Η αλήθεια είναι ότι θα θέλαμε ένα – δυο τραγούδια ακόμα πριν το θριαμβευτικό κλείσιμο του live με το πιο-κλασσικό-πιασάρικο-τα διαλύω όλα «Space Lord» στις 23.00.
Συνοψίζοντας, το live ήταν αρκετά καλό, ο ήχος όπως έπρεπε, αν και λίγο δυνατά, ο Wyndorf σταθερή αξία, με τη φωνή του καλοδιατηρημένη και τις γνωστές του χορογραφίες, κι αν έπρεπε να βρω κάτι αρνητικό, θα ήταν η χλιαρή προσέλευση του κόσμου.
