Megadeth & Sepultura στο Release Athens 2026: δύο αντίο σε μία νύχτα στην Πλατεία Νερού

Τρίτη 30 Ιουνίου 2026, Πλατεία Νερού. Η ζέστη ήταν αφόρητη, η υγρασία σε τύλιγε πριν καλά καλά μπεις, και ίδρωνες από το πάρκινγκ μέχρι τη σκηνή. Και όμως η πλατεία είχε ήδη σχεδόν γεμίσει από νωρίς, με το φως ακόμα έξω. Δεν ήταν μια ακόμα συναυλία μέσα στο ελληνικό καλοκαίρι. Ήταν η νύχτα που δύο θεσμοί, οι Megadeth και οι Sepultura, ανέβηκαν στο ίδιο σανίδι, κι οι δύο μέσα στην αποχαιρετιστήρια περιοδεία τους. Δύο «τελευταίες φορές» με ένα εισιτήριο.

Sylosis: αυτοί άνοιξαν τη βραδιά

Τη βραδιά την άνοιξαν οι Sylosis του Josh Middleton — η μπάντα που, όσο ακόμα περπατούσα από το πάρκινγκ, μου τράβηξε το αυτί πριν καν τους δω. Και δεν ήμουν ο μόνος· ο κόσμος μπροστά τούς είχε ήδη αγκαλιάσει. Μου άρεσαν. Σωστή επιλογή για να ζεσταθεί το κοινό —λες και χρειαζόταν άλλη ζέστη— μια νύχτα που θα κρατούσε ώρες.

Sepultura: κατεδαφίσεις

Ήρθε η σειρά των Sepultura, και μας ισοπέδωσαν. Οι Βραζιλιάνοι έχουν αυτό το κάτι που σε κάνει να θυμηθείς μόνο γιατί ήρθες. Μας έκαναν να τα ξεχάσουμε όλα — τη ζέστη, την υγρασία, τα πάντα. Έπαιξαν όλα τα σουξέ φυσικά, το ένα πίσω απ' το άλλο, με τα mosh και τα καπνογόνα να πηγαινοέρχονται, crowd surfing και όλα τα τελετουργικά στη θέση τους.

Το «Dead Embryonic Cells» και το «Territory» μας ξεσήκωσαν, το «Refuse/Resist» έγινε σύνθημα, και στο κλείσιμο με το «Roots Bloody Roots» βύθισαν την Πλατεία Νερού μερικούς πόντους σίγουρα. Σαράντα χρόνια μετά, η μπάντα από το Belo Horizonte αποχαιρετά κι αυτή, και το έκανε όπως ήξερε: ωμά, βρώμικα, στα μούτρα. 

Megadeth: η τέλεια μηχανή που για μια στιγμή έγινε άνθρωπος

Και μετά ανέβηκε ο γερο-Mustaine. Οι Megadeth ήταν, όπως κάθε φορά, άψογοι. Χορογραφημένοι, σκηνοθετημένοι, με την κάθε κίνηση και την κάθε ατάκα μετρημένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια — από την αρχή μέχρι το «You've been great, we've been Megadeth» του τέλους. Τα κομμάτια παίχτηκαν για ακόμα μια φορά χωρίς λάθος, με τα επικά σόλο που αγαπάμε, το «Tornado of Souls» τέλειο στην κάθε νότα. Οι Megadeth είναι επαγγελματίες και το δείχνουν κάθε φορά· τουλάχιστον στις πέντε-έξι που τους έχω δει, δεν τους έπιασα ποτέ αδιάβαστους.

Φυσικά, όπως στη ζωή, έτσι κι εδώ υπάρχουν τα απρόοπτα — άλλα ευχάριστα κι άλλα όχι. Το χθεσινό ήταν, κατά τη γνώμη μου, ευχάριστο: ένα σύνθημα από το πλήθος έβγαλε τον Dave απ' την κασέτα του προλόγου που 'χει έτοιμη για κάθε κομμάτι, και τον έκανε να αναρωτηθεί τι του φωνάζουν οι φαν. Προφανώς κανείς δεν προθυμοποιήθηκε να του σφυρίξει στο ακουστικό τι σημαίνει το «Τέλεια και παύλα, Mustaine είσαι καύλα», κι έτσι ο άνθρωπος απλώς ευχήθηκε ό,τι κι αν του φωνάζουν να είναι "κουλ". Ήταν η στιγμή που η τέλεια μηχανή κόμπιασε για ένα δευτερόλεπτο κι έγινε άνθρωπος.

Ήρθε και η αναμενόμενη διασκευή του «Ride the Lightning». Ακούγεται αλλιώς αυτό το κομμάτι όταν το παίζει σοβαρός ντράμερ που δεν χάνει τον ρυθμό ούτε «τραβάει» στο κάθε fill. Το να ακούς αυτόν τον ύμνο ζωντανά, σωστά, τεχνικά, από τον άσωτο υιό των Metallica —τον άνθρωπο που το συνέγραψε με τον Hetfield πριν τον διώξουν— είναι εμπειρία από μόνη της. Δεν είναι απλώς μια διασκευή· είναι μια εκκρεμότητα δεκαετιών που κλείνει μπροστά στα μάτια σου.

Δύο τρόποι να πεις αντίο

Πέρα απ' αυτά, όλα τα υπόλοιπα πήγαν ρολόι, χωρίς εκπλήξεις. Κι εδώ κρύβεται η μικρή, γλυκόπικρη αντίφαση της νύχτας: οι Sepultura αποχαιρέτησαν με ψυχή και χάος, οι Megadeth με ακρίβεια χειρουργείου. Δύο εντελώς διαφορετικοί τρόποι να πεις την ίδια λέξη — αντίο. Ο λόγος που ο Dave κλείνει τον κύκλο δεν είναι μυστικό: σε συνέντευξή του έχει μιλήσει για το Dupuytren's contracture, μια πάθηση που κάνει τα δάχτυλα να λυγίζουν σιγά σιγά προς την παλάμη και το παίξιμο να προκαλεί πόνο. Όπως έχει πει, δεν θέλει να ανέβει στη σκηνή χωρίς να παίζει κιθάρα, και το χειρουργείο το αφήνει για μετά την περιοδεία — ώστε, αν πάει στραβά, να έχει ήδη αποχαιρετήσει τον κόσμο.

Κι αν το «Tornado of Souls» σε ξανάπιασε από το λαρύγγι και σε έστειλε σπίτι να θες να ξαναπιάσεις την κιθάρα σου — δεν είσαι ο μόνος. Αν παίζεις κιθάρα, δες τις επιλογές στο Thomann. Κάπως έτσι ξεκίνησαν κι αυτοί άλλωστε: μια φτηνή κιθάρα κι ένας θυμός.

Εμείς ήμασταν για ακόμα μια φορά πολύ χαρούμενοι που τους είδαμε. Ευχόμαστε να μην ήταν η τελευταία και ο Dave να καταφέρει να ξεπεράσει το πρόβλημα με το χέρι του. Εμείς, στο sinavlia.gr, Dave, σου ευχόμαστε πολλά χρόνια ακόμα επάνω στη σκηνή — ή όπως εσύ επιθυμείς.

Δες τα βίντεο από τη βραδιά