από Theodore Kritikos
AT LONG LAST, θα δω Megadeth live! Περίμενα χρόνια γι' αυτήν τη Μέρα. Και όμως, η συναυλία δεν ήταν sold out- παρά τον φαινομενικά μεγάλο αριθμό παρευρισκομένων, κατά την στιγμή που άνοιγαν οι πόρτες του Piraeus 117 Academy, στις 19:00. Προφανώς, δεν συμμερίζονται όλοι τον ενθουσιασμό μου- κάτι που φυσικά και δε με εκπλήσσει, απλώς η άποψή μου, πως η επαφή της πλειοψηφίας με τη μουσική χαρακτηρίζεται τουλάχιστον ως επιδερμική, επαληθεύεται συνεχώς. Καμία δικαιολογία. Well, at the end of the day, it's their loss. Διότι, πολύ απλά, η μπάντα από τις United States έσκισε.
Λίγη ώρα ακόμα κρατά η προσμονή (μπροστά στα χρόνια που περιμένω, αυτό δεν είναι τίποτα) και στις 21:15 τα φώτα χαμηλώνουν και οι θρυλικοί Speed/Thrash Metallers εμφανίζονται στην σκηνή, εισπράττοντας standing ovation από το πολυάριθμο κοινό. Η ακτινοβολία της μπάντας- φυσικά σε αυτό συνεισφέρει η μεγαλειώδης σκηνική παρουσία της, στην οποία συμπεριλαμβάνονται εκθαμβωτικά visuals-, που πραγματεύεται αριστουργηματικά την Πολιτική, τον Πόλεμο, την Ιστορία, τον Θάνατο, τη Θρησκεία, το Μίσος και τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, γεμίζει τον συναυλιακό χώρ- ''Hangar 18'', ΡΕ. Και επειδή το φετινό Full-length αποτελεί αριστούργημα, πάρε στη μάπα το ''The Threat Is Real''. Στη μνήμη του Nick Menza (σ.σ.: R.I.P.) αφιερωμένο το γαμηστερό ''Tornado of Souls''. Αριστουργηματικό το ''Poisonous Shadows'', πουτάνα-όλα το ''She-Wolf'', πουτανιάρικο το ''Wake Up Dead'', σεμιναριακός συνδυασμός συναισθημάτων θυμού, λύπης και αγάπης το ''In My Darkest Hour''. Ευχάριστη έκπληξη (μερική), η συμπερίληψη στην setlist του instrumental ''Conquer or Die''. Τα air guitaring, air drumming και headbanging δίνουν και παίρνουν στο ''Fatal Illusion'', όπως συμβαίνει και με τα sing-alongs στο βιωματικό (σ.σ.: *Cough*) ''Trust''. Μνεία ξανά στο νέο album- στα πλαίσια της προώθησης του οποίου πραγματοποιείται η εδώ παρουσιαζόμενη συναυλία-, μέσω της εκτέλεσης του πάντα επίκαιρου ''Post American World''. ''À Tout le Monde''. Μόνο κλάμα. Ο David Ellefson λάμπει ιδιαιτέρως στο ''Dawn Patrol'' (σ.σ.: τι bassline και αυτό), το ''Poison Was the Cure'' επιφέρει moshing βγαλμένο από την κόλαση, ενώ ο χώρος σείεται με το all-hail-paranoia ''Sweating Bullets''. Ρε, τι κομματάρα είναι το ''Dystopia''. Και ο Kiko Loureiro, τι virtuoso Guitarist. Holy shit, δηλαδή. <
