Madrugada, Luke Elliot @ Γήπεδο Tae Kwon Do , 07/04/19 //

Κείμενο Λεζγή Μαρία

Φωτογραφίες Τηλέμαχος Κουκλάκης

Η ερωτική σχέση του ελληνικού κοινού με τους Madrugada και η θριαμβευτική εμφάνισή τους στο γήπεδο του Tae Kwon Do, έκαναν τα live των Νορβηγών την καλύτερη συναυλία, μέχρι στιγμής, του έτους.

Όταν εξαπλώθηκαν τα νέα της επικείμενης επανένωσης των Madrugada για την ευρωπαϊκή περιοδεία με αφορμή τον εορτασμό των 20 χρόνων από την κυκλοφορία του Industrial silence, κύματα ενθουσιασμού εξαπλώθηκαν στο κοινό του γκρουπ.

Όσοι τους λατρέψαμε και μας συνόδεψαν την περασμένη δεκαετία, υπήρξαμε λιγάκι καχύποπτοι ως προς αυτήν την επιστροφή. Συνήθως όταν οι κύκλοι των συγκροτημάτων κλείνουν, υπάρχει λόγος που μένουν στο παρελθόν. Όχι η μουσική τους βέβαια, αυτή δεν τελειώνει ποτέ, αλλά η παρουσία τους επί σκηνής. Η περίπτωση των Madrugada είναι μια εξαίρεση αυτού. Αρχικά το τέλος τους συνοδεύτηκε από τη μελαγχολία ενός τραγικού συμβάντος που έκλεισε νοσταλγικά και λιγάκι κινηματογραφικά μια πορεία που ήταν στη δόξα της, χωρίς να έχει προλάβει να ξεθωριάσει. Από την άλλη, η μοναχική διαδρομή του Sivert Hoyem δεν άφησε ποτέ να ξεχαστεί η επιρροή του συγκροτήματος. Η ένταση της μελαγχολικής μουσικής, η ενέργεια επί σκηνής, ενός από τους καλύτερους βαρύτονους όπως ο Hoyem και το δυναμικό μπάσο του Frode Jacobsen δημιουργούν ένα μαγευτικό όλον, που στάθηκε ικανό να διαλύσει κάθε ψήγμα καχυποψίας ορισμένων την Κυριακή.

Πριν ξεκινήσουμε την περίληψη του live της Κυριακής, πρέπει να σημειώσουμε την σημασία της άψογης διοργάνωσης. Παρά τις χιλιάδες κόσμου, δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα συνωστισμού και επίσης, ο ήχος και τα φώτα λειτούργησαν υποδειγματικά.

Η έναρξη έγινε με τον αμερικάνο Luke Elliot που αποτελεί opening act του Sivert Høyem και επίσης έχουν συνεργαστεί στο Somebody’s Man του Elliot. Έχει συγκριθεί με μεγάλες μορφές της μουσικής, όπως ο Nick Cave, κυρίως λόγω της παρουσίας του επί σκηνής, χωρίς ιδιαίτερο λόγο κατά τη δική μου εκτίμηση. Η μουσική του με πολλές δόσεις, blues και soul υπήρξε μια καλή εισαγωγή των Madrugada χωρίς όμως να δημιουργήσει με το κοινό παραπάνω συνδέσεις.

Δέκα παρά και σύμφωνα με το πρόγραμμα, εμφανίστηκαν εν μέσω χειροκροτημάτων οι Madrugada. O Sivert Hoyem ξεκίνησε μιλώντας για την σχεδόν ερωτική σχέση του συγκροτήματος με το ελληνικό κοινό. «it’s kind of a love affair», και μάλιστα πολύ πετυχημένη σχέση. Σαν να έδεσε η ψυχρότητα των Νορβηγών που κρύβει μια γλυκειά παθιασμένη μελαγχολία με τον ελληνικό ήλιο που κρύβει από πίσω μια σκοτεινιά. Πώς αλλιώς να εξηγήσεις το δέσιμο αυτό. Αυτό όμως που διαπιστώσαμε το βράδυ της Κυριακής, εμείς οι καχύποπτοι που πήγαμε με διάθεση να δούμε τι μπορούν ακόμα να κάνουν οι Νορβηγοί, είναι πως, αντίθετα με άλλα αγαπημένα γκρουπ των Ελλήνων που στην πορεία των χρόνων η μουσική ποιότητα τους φθίνει ενώ αντίθετα ο αντίκτυπος στην Ελλάδα παραμένει, λες και τους το χρωστάμε ένα πράγμα, οι Madrugada είναι μια σπουδαία μπάντα και δεν σταμάτησαν ποτέ να είναι. Ακούγοντας όλο ο Industrial Silence θυμηθήκαμε πόσο διαχρονικά κομμάτια υπάρχουν μέσα σε αυτό το δίσκο, και το συναίσθημα που βγάζει ακόμα είναι όπως της πρώτης φοράς που το ακούσαμε.

Το σετλιστ των Νορβηγών χωρίστηκε σε δύο μέρη, το πρώτο με το παίξιμο ολόκληρου του Industrial Silence και του δεύτερο που επέλεξαν μερικά από τα πιο επιδραστικά κομμάτια τους. Οι Sivert Hoyem , Frode Jacobsen (μπάσο) Jon Lauvland Pettersen (ντραμς) Christer Knutsen (keyboards & κιθάρα) Cato Salsa Thomassen (κιθάρα), μάγεψαν το κοινό με την ενέργεια και το συναισθηματισμό των μελωδιών. Η έναρξη έγινε με το Vocal και την ανατριχιαστική φωνή του Sivert να ξεχύνεται στο χώρο. Belladonna, Higher, Sirens και Shine. Πορτοκαλί ακτίνες φωτίζουν τη σκηνή στο υπέροχο «This Old House», ενώ στο αγαπημένο «Strange Color Blue» μετά το μπλε ακολουθεί σκοτάδι και η λάμψη του φακού στο χέρι του Hoyem με το οποίο χτυπά το κοινό. Ναι είμαστε μαζί σου Sivert, you had us at hello..

Στο 'Salt' και στο Norwegian Hammerworks Corp. η ένταση των φωνητικών χαμηλώνει για να αντισταθμιστεί με το λαμπερό glitter σακάκι του Sivert που αντανακλά το φως από τους φωτισμούς της σκηνής. Το Electric έρχεται με την συγκινητική εξιστόρηση για το πώς γράφτηκε ο δίσκος. Μια παρέα παιδιών, μέχρι τότε χωρίς τη δική τους φωνή, πότε να θυμίζουν U2 και πότε REM, γράφοντας το δίσκο στο Όσλο, κάνουν διάλειμμα και αγναντεύουν τα φώτα στους δρόμους.

Οι Madrugada βέβαια δεν είναι μόνο το Industrial Silence, γι ’αυτό και το encore ξεκίνησε με το ισχυρό «Black Mambo» από το άλμπουμ 2001 «This Nightly Disease». Και έπειτα, "Hands Up - I Love You" που αγαπάμε πολύ. “Hands Up I Love You”, “Black Mambo”, “What’s On Your Mind”, “Majesty”, “Only When Your Gone”, και το “Honey Bee” που συμπεριέλαβαν ειδικά για το ελληνικό κοινό αφού το αγαπά πολύ , εκτελεσμένα με την ακουστική κιθάρα του Hoyem. Το “The Kids Are On High Street” αφιερώθηκε στον Νικόλα Τρανταφυλλίδη, προς τιμή τους, και η αυλαία έπεσε λίγο μετά τις 12 με το “Valley of Deception”.

Καθόλη τη διάρκεια η συγκίνηση ήταν παρούσα τόσο στον Hοyem όσο και σε εμάς, που επαναπροσδιορίσαμε και επανεκτιμήσαμε τη σχέση με τη μουσική τους. Οι Madrugada υπήρξαν μεγάλο συγκρότημα και είναι η σχέση με τη μουσική τους ακόμα ζωντανή και ζεστή, ικανή να μας κινητοποιήσει.