Machine Head @Βοτανικός, Σάββατο 26/09/2015

Διακοπές τέλος, κεφάλια μέσα. Η συναυλιακή season 2015-2016 ξεκινά. Πώς; Ε, με 2μιση ώρες Machine-fuckin'-Head. Ακούγεται υπερβολικό; Για εμάς που το βιώσαμε από πρώτο χέρι, όχι. Αποφεύγοντας εκούσια την αναφορά σε cliché τύπου <<ενάντια στο πείσμα των καιρών>>- screw that, δε χρειαζόμαστε μίρλα- θα εστιάσω στο μόνο στοιχείο που έχει ουσιαστική σημασία: Το live. Στις 20:00 είναι προγραμματισμένο να μας υποδεχτεί το Βοτανικός (σ.σ.: Μετά από 2 αλλαγές συναυλιακών χώρων) και ήδη η προσέλευση του κοινού δε θυμίζει σε τίποτα χώρα που οικονομικά κωλύεται- σχεδόν sold-out. Στις 21:30, αυτό είναι τουλάχιστον πασιφανές- τα μεγάλα ονόματα, καλώς ή κακώς, πάντοτε θα χαίρουν τέτοιας εκτίμησης (σ.σ.: Βέβαια, το να παρευρεθεί κάποιος σε live 1-2 φορές το χρόνο, ε, δεν έχει να λέει). Η αναμονή είναι εκνευριστική- support acts δεν υπάρχουν-, αλλά είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως η ανταμοιβή πρόκειται να είναι τεράστια. Ίσως να ευθύνεται το επιβλητικό σκηνικό για αυτή μου την προδιάθεση, ενδεχομένως να είμαι επηρεασμένος από τη γνώση των 22 (!) κομματιών που θα παρουσιαστούν, το ζητούμενο είναι πως ο ενθουσιασμός κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα, τουλάχιστον μέχρι τις 21:30, όταν και σβήνουν τα φώτα. Από το σημείο αυτό και έπειτα επικρατεί αμόκ: <>. Οι Machine Head ορμούν στην σκηνή, εξασφαλίζουν πως θα έχουν την προσοχή μας για το υπόλοιπο της βραδιάς και, με το καλησπέρα, προκαλούν σεισμικές δονήσεις μεγέθους 9 βαθμών της κλίμακας Richter, αποτέλεσμα της εκτέλεσης του ''Imperium''. Μετασεισμοί λαμβάνουν χώρα, μέσω του ''Beautiful Mourning'', ενώ τα θεμέλια του κτηρίου ίσα που αντέχουν και δεν καταρρέουν κατά την παρουσίαση του ''Now We Die''. Τα mosh-pits και crowd-surfings πάνε σύννεφο, συνοδεία του ''Bite the Bullet'', και στο καθολικά λατρεμένο ''Locust'' η φάση είναι δεύτε τελευταίον ασπασμόν. H middle, τουτέστιν η Nu Metal, era της μπάντας, τιμάται δεόντως, με το ''From This Day'', και στο ''Ten Ton Hammer'' λαμβάνει χώρα το πρώτο wall of death της νέας συναυλιακής season. Έκπληξη προκαλεί το ''Clenching the Fists of Dissent'', καθώς δεν εκτελείται πολλές φορές στην παρούσα, An Evening With Machine Head, περιοδεία, κάτι που ισχύει και στην περίπτωση του ''All Falls Down''. All hail μαλλιά ράστα, κοτσιδάκια και skateboards, αφού τα ''The Blood, the Sweat, the Tears'' και ''Crashing Around You'' παρουσιάζονται back-to-back, με την ωδή στη Μουσική, ''Darkness Within'', να λαμβάνει την σκυτάλη και, με την σειρά της, να την παραδίνει στο ''Bulldozer''. Όνομα και πράμα. ''Killers & Kings'' και νομίζω πως φτύνω την σπλήνα μου. ''Davidian'', ωπ να την. Εξαιρετικό το δίδυμο ''Descend the Shades of Night'' και ''Now I Lay Thee Down'', προτού το, επίσης αναπάντεχο, ''Take Me Through the Fire'' προοιωνιστεί το ΠΟΥΤΑΝΑ ΟΛΑ συστατικό στοιχείο του ''Aesthetics of Hate''. Εναλλαγή συναισθημάτων με το ''Game Over'', εκπλήσσομαι (ξανά), αυτή τη φορά λόγω του ''Supercharger'' και λαϊκό προσκύνημα στο ''Halo'', όπου ακουγόμαστε σε ολόκληρη την Ιερά Οδό. Η αυλαία κατεβαίνει και στη μνήμη χαράσσονται η πληθωρικότατη σκηνική παρουσία του σχήματος, ο πεντακάθαρος, άψογος ήχος που το πλαισιώνει και ο ειλικρινέστατος επικοινωνιακός χαρακτήρας ενός χαρισματικού frontman-συμβόλου μιας νεότερης γενιάς, Rob Flynn, χωρίς αυτό να επισκιάζει (τουλάχιστον όχι σε υπερβολικά μεγάλο βαθμό) τους Dave McClain, Phil Demmel και Jared MacEachern. Συναυλιάρα ΡΕ.   Setlist Imperium Beautiful Mourning Now We Die Bite the Bullet Locust From This Day Ten Ton Hammer Clenching the Fists of Dissent All Falls Down The Blood, the Sweat, the Tears Crashing Around You Darkness Within Bulldozer Killers & Kings Davidian Descend the Shades of Night Now I Lay Thee Down Take Me Through the Fire Aesthetics of Hate Game Over Supercharger Halo   Ας παραδεχτούμε κάτι. Διοργανώτριες εταιρείες σαν τη DiDi Music τις χρειαζόμαστε. Είναι οι μόνες που δύνανται να έχουν επαφές με τα μεγάλα ονόματα της μουσικής που ακολουθούμε. Η εδώ παρουσιαζόμενη συναυλία ήταν once in a lifetime experience. Οι Machine Head το πήγαν σε άλλο επίπεδο και πολύ δύσκολα θα υπάρξει συγκρότημα να τους κοντράρει συναυλιακά. Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, απολαμβάνω τα συμπτώματα του post-concert syndrome. Τουτέστιν, θέλω κι' άλλο. Υπομονή, I guess... Αρκεί να μην χρειαστεί να μεσολαβήσουν άλλα 3 χρόνια. Καλή συναυλιακή season, metalheads.