Lydia Lunch, Marc Hurtado, Doric, Tango Mangalore 27.11.2022 @Temple, Athens

Κυριακή βράδυ κι ένα ιδιαίτερο live ήρθε να κάνει την μουντάδα της Κυριακής πιο ενδιαφέρουσα. Παρότι η βόλτα στο Γκάζι χρόνια τώρα μου είναι παντελώς αδιάφορη εκείνο το απόγευμα της 27ης Νοέμβρη, είχα φτάσει αρκετά νωρίτερα στην περιοχή χαζεύοντας και περιμένωντας να ανοίξουν οι πόρτες του Temple Athens. H περίπτωση της Lydia Lunch δεν είναι καθόλου, μα καθόλου τυχαία γι αυτό και η εμφάνισή της  και μάλιστα το αφιέρωμα στους Suicide μου είχε δημιουργησει μια σχετική αγωνία για το πώς θα είναι αυτό το live κι όπως φάνηκε όχι άδικα.

Γύρω στις 20:30 ελάχιστος κόσμος, περίμενε απ’έξω  απ την πόρτα του Temple κι ακόμα λιγότερος μεσα στον χώρο. Γνώριμες φυσιογνωμίες άρχισαν να καταφθάνουν καθώς περνούσε η ώρα. Γνωριμίες από παλιότερα στέκια και θαμώνες από μπαρ που δεν υπάρχουν πια όπως η αγαπημένη σε όλους rebound,ο χαμηλός pale blue φωτισμός και τα synthesizers που βρίσκονταν στnν μικρή σκηνή μας έβαλαν όλους στο γνωστό ντάρικικο κλίμα που τόσο αγαπάμε. Μέσα στο φλύαρο χάος της πολυγλωσσίας, στο μπλεντερ του λίγο απ’ όλα, σε έναν κόσμο που είναι όπως είναι, μια βουτιά στον σκοτεινό κόσμο αυτού που συνηθίζουμε να αποκαλούμε ασυνείδητο εκεί που αναδύονται τα όνειρα και βρίσκονται καλά κρυμμένα οι πιο απωθημένες σκέψεις και φοβίες μας, έρχεται ο ήχοs του wave, τα  ντάρκικα tunes να συνοδεύσουν όλα αυτά που μας φέρνουν αντιμέτωπους με τον ιδιο μας τον εαυτό. Μια ώρα μετά, έπειτα από το πρώτο ποτό, μετά τις πρώτες χαιρετούρες ο χώρος αρχίζει να γεμίζει σιγά-σιγά με κόσμο κάθε ηλικίας και η πρώτη σκέψη που πάντα κάνω και μου προκαλείται άγχος λες κι εγώ είμαι ο καλλιτέχνης,  όταν δε βλέπω πολύ κόσμο, αρχίζει να υποχωρεί.

Την εμφάνισή του κάνει πρώτα ο Tango Mangalore ανοίγοντας τη βραδιά.  Νομίζω πως αξίζει να σταθούμε σε αυτόν τον καλλιτέχνη που μας παρουσίασε το ατμοσφαιρικό solo project του ταξιδεύοντάς μας σε άγνωστες θάλασσες, μέσα από τις απόκοσμες μελωδίες των synth του. Καλυμμένος πίσω από το βαρύ goth μακιγιαζ του και τη ghostie ναυτική του αμφίεση, τη θεατρική παρουσία  του συμπλήρωσε το παζλ των horror μουσικών αφηγήσεων του γύρω από θαλάσσια όντα, τις περιηγήσεις του σε φανταστικά και μακρινά μέρη, τους ανεκπλήρωτους έρωτες και τα υπερπόντια ταξίδια.

Ο Tango Mangalore υπήρξε ναυτικός. Από νωρίς βρέθηκε να κάνει υπερπόντια ταξίδια, γνωρίζοντας τη φύση του επαγγέλματος, παλεύοντας με τα κύματα, τη μοναξιά, τη νοσηρότητα και τις ιδιαίτερες συνθήκες ζωής. Όλη αυτή η εμπειρία τον ανέδειξε σε ένα σύγχρονο ποιητή, σκοτεινό μουσικό καλλιτέχνη, να αφηγείται μακάβριες ιστορίες κάτω από τον synth punk ήχο των πλήκτρων του. Εντύπωση έκανε η εμφάνιση του με ένα παράξενο μουσικό όργανο που όπως φάνηκε ήταν μια ιαπωνική άρπα.

Ακούστηκαν τραγούδια από την τελευταία μουσική συλλογή του “One From Heart” (2022) [lost demos from the Sea] και ιδιαίτερα από το τελευταίο του album με τίτλο: “Dear Shore” (2017). Αναμεσά τους το “Cry Madame”, “Absentee”, “Obertura”. Φαίνεται πως ο Tango Mangalore έχει το κοινό του και είναι ιδιαίτερα αγαπητός σε αυτό αλλά σίγουρα κέρδισε και αρκετούς νέους fan καθώς καταχειροκροτήθηκε και ίσως όπως φάνηκε και στη συνέχεια να ήταν από τα δυνατά highlight της βραδιάς.

Μια ώρα αργότερα έκανε την εμφάνισή του ο Doric, μυόντας μας με το επίσης solo project του σε μια πιο 80ς retro wave ατμόσφαιρα με τη χρήση των αναλογικών του synthesizers.

Πίσω από το όνομα Doric κρύβεται ο Στάθης Λεοντιάδης, που είναι ευρύτερα γνωστός ως μέλος των Human Puppets καθώς και άλλων ελληνικών avant-garde σχημάτων. Θεωρείται από τους πρωτοπόρους της εγχώριας minimal synth σκηνής και επάξια καθώς η παρουσία του κι εκείνο το βράδυ, όπως και σε κάθε άλλο προηγούμενο opening act, ήταν και είναι άρτια από όλες τις απόψεις.

Πολύ ιδιαίτερα φωνητικά που δένουν χωρίς λάθος με τον αναλογικό ήχο, και μελετημένα video projection που συνόδευαν τα τραγούδια του, κράτησαν το κοινό σε ένα post nostalgic trance και ήδη κάποιοι είχαν αρχίσει χορεύουν κάτω από το electro rhythm κυμα που διαχέοταν στον χώρο του Temple . Ο Doric μας παρουσίασε αρκετές από τις συνθέσεις του τελευταίου του album (2021) με τίτλο “Great Dead Cities”. Ανάμεσά τους ξεχώρισαν το “Start of a Lie” , “Cities are Dead”, “The Breach”, “ A-Live”.

Μπορεί ο proto electro ήχος να έχει αναφορές από γνώριμα σχήματα της εποχής των early 80s αλλά υπάρχει στις συνθέσεις του μπόλικο το προσωπικό του στυλ που μας ταξιδεύει επιτυχώς πίσω στον χρόνο και κάνει τον καλλιτέχνη να είναι τόσο ιδιαίτερος.

Έπειτα από τα δυο πολύ καλοστημένα opening act στη σκηνή που όλοι φάνηκε να χαρήκαμε, εμφανίστηκε επιτέλους η Νέο Υορκέζα Lydia Lunch, με τη συνοδεία του φίλου της και μοναδικού πολύ καλλιτέχνη Marc Hurtado. Ξεκίνησαν αμέσως σχεδόν να παίζουν ανελέητα χωρίς καμία εισαγωγή σε τίποτα, βομβαρδίζοντας βίαια, με industrial bullets τον χώρο. Δυο μικρόφωνα που εναλλάσοταν στα χέρια της το ένα με το άλλο, με την ίδια να γαβγίζει ακατάλυπτα στίχους, ένα μπουκάλι κρασί λίγο πιο δίπλα απ’ τα στημένα Pioneer Decks και το κοινό από κάτω που περίμενε να δει τι θα ζήσει…και τι έζησε…

Ο Μαροκινός Marc Hurtado με ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά και ένα τζακετ κουμπωμένο μέχρι το λαιμό, φορτωσε τα CD στα Decks κι έπειτα από λίγο άρχισε να βγάζει ανάρθρες κραυγές, κρατώντας με το ένα χέρι το μικρόφωνο και με το άλλο σκαλιζοντας την κονσόλα, ενώ η Lydia Lunch με τη γνώριμη καψαλιασμένη φωνή της συνόδευε των Marc σε κομμάτια των Suicide, πασχίζοντας οι υπόλοιποι που ήμασταν από κάτω να καταλάβουμε τι ακριβώς ακούμε. Προφανώς είχαν επεξεργαστεί το αρχικό υλικό, σε κάθε περίπτωση σεβόμενοι τους δημιουργούς Alan Vega & Martin Rev, προσφέρωντας ωστόσο μια μοναδική εμπειρία σε όσους βρεθήκαμε εκεί.

Η σκηνική τους παρουσία είναι λίγο δύσκολο να αποτυπωθεί γραπτά. Τόση ιδιαίτερη, παράξενη, απόκοσμη, σκληρή και τόσο μα τόσο no wave, με τόσα άπειρα ηλεκτρονικά σφάλματα να διαδέχονται το ένα το άλλο και παρόλα αυτά να δημιουργούν μια ισορροπημένη δυσαρμονία στην οποία είχαμε όλοι συντωνιστει υπνωτισμένα.

Παρόλο το μικρό της μέγεθος η Lydia έστεκε αγέρωχη, συναρπαστική με ένα βλέμμα που «κάρφωνε» στην κυριολεξία. Εντελώς μεταλλαγμένο ακούστηκε το “Prison Sacrifice” από το Album “Sniper” σφυρηλατώντας τις αισθήσεις και δημιουργώντας συναισθηματική ασφυξία. Καποια στιγμή προσέφερε το μπουκάλι κρασί στο κοινο και κάποιος το άρπαξε και το κατέβασε μονορούφι όλο, αφήνοντας έκπληκτους όλους όσους παρακολουθούσαν το θέαμα, αλλά και την ίδια…

Οι συνεχόμενοι επαναλμβανόμενοι ήχοι, οι κραυγές από τα βάθη της ψυχής και των δυο συνέθεσαν μια τελετουργική παράσταση, κάτι ανάμεσα σε βιομηχανικό αφρικανικό σαμανισμό και ηχητικό παροξυσμό. Πίσω από τον Hurtado εμφανιζόταν στην οθόνη κατά τη διάρκεια της όλης παράστασης, η κινηματογραφική του ταινία “Infinite Dreamers” αφιερωμένη στους Martin Rev και Alan Vega.

Για την υπόλοιπη ώρα θα ακουστούν άλλα μόλις τρία κομμάτια, ανάμεσά τους το “Ghost Rider” και “Bang Bang” εντελώς αλλαγμένα και δύσκολο να τα ξεχωρίσει κανείς μέσα από την ηχητική δίνη που μας πέταξαν όλους μέσα. Τη σκηνή μάλιστα μοιράστηκε κάποια στιγμή μαζί τους ο Blaine L. Reininger των Tuxedomoon, για ένα και μοναδικό κομμάτι, παίζοντας βιολί και απογειώνοντας το ήδη παρανοϊκό “Viet Vet” του Alan Vega.

Από το αφιέρωμα αυτό στους Suicide δεν έλειψε φυσικά το δεκάλεπτο “Frankie Teardrop”, οδηγώντας το κοινό κυριολεκτικά στην άβυσσο μέσα από αυτή τη φλεγόμενη παρουσία. Και κάπως έτσι και κάπου εκεί στη μέση του πουθενά, έπειτα από μόλις 45 λεπτά, η Lydia Lunch & o Marc Hurtado χωρίς καμία προειδοποίση, εγκατέλειψαν τη σκηνή αφήνοντάς μας αν μη τι άλλο με το αίσθημα της ψυχρολουσίας. Από την άλλη σίγουρα αυτό το gig δεν θα μπορούσε να λήξει με χειροκρότημα ή με “we want more”.

Νομίζω πάντως πως όλοι όσοι ήμασταν εκείνο το βράδυ στο Temple θα συμφωνήσουμε ότι ζήσαμε αν μη τι άλλο μια έντονη και προκλητική εμπειρία, πέρα από οτιδήποτε συνηθισμένο. Ας είναι Lydia…θα το ξεπεράσουμε κι αυτό…

Φωτογραφίες: Νίκος Γαλανός

More from Τζίνα Παπαμιχαήλ
Lydia Lunch & Marc Hurtado play Suicide & Alan Vega Songs, Κυριακή 27 Νοεμβρίου, Temple Athens.
Ένα ιδιαίτερο live που σίγουρα δεν πρέπει να χάσει κανεις και ιδιαίτερα...
Read More
0 replies on “Lydia Lunch, Marc Hurtado, Doric, Tango Mangalore 27.11.2022 @Temple, Athens”