by Maria Sarantou
Σε κάθε μορφή τέχνης δεχόμαστε ερεθίσματα, νιώθουμε συναισθήματα, βιώνουμε εσωτερικές καταστάσεις. Πόσο μάλλον, όταν μια τέχνη “ντύνει” μια άλλη -με το να της προσδίδει τα χαρακτηριστικά της- και δίνοντας έτσι μια άλλη διάσταση στο τελικό της αποτέλεσμα.
Την Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου, παρακολουθήσαμε μια διαφορετική συναυλία στον πολυχώρο του Χυτηρίου, με το συγκρότημα των Lumen Fox να παίζουν δικά τους τραγούδια πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Τσούκα.
Οι Lumen Fox δημιουργήθηκαν τον Ιανουάριο του 2015, με αφορμή ένα αφιέρωμα στους Pink Floyd. Μετά από διάφορους μετασχηματισμούς η τωρινή τους σύνθεση είναι: η Δήμητρα Φράγκου στο τραγούδι, ο Μάριος Καραμπότης στο πιάνο, στα πλήκτρα και στα φωνητικά, ο Δημήτρης Φωτόπουλος στα κρουστά, ο Γιάννης Καραμπότης στο μπάσο και ο Δημήτρης Φλώρος στην κιθάρα και στο τραγούδι. Τους στίχους γράφει κατά κύριο λόγο ο Γιάννης Καραμπότης και την μουσική των τραγουδιών όλοι οι μουσικοί πλην της τραγουδίστριας του συγκροτήματος.
[embed]
Στο πως προέκυψε το ιδιαίτερο όνομά τους και σε λίγες άλλες ερωτήσεις, μας απάντησε η Δήμητρα Φράγκου: «Οι λέξεις κρύβουν συμβολισμούς. Σε ένα μουσικό γκρουπ το όνομα που το ακολουθεί δίνει και τη σφραγίδα. Ο μύθος της φωτισμένης αλεπούς που άλλαζε χρώμα η γούνα της καθώς έβγαινε το φεγγάρι, μας έφερε πολύ κοντά στο όνομα και τον συμβολισμό.» Και συνέχισε λέγοντας τι είναι αυτό που της αρέσει ιδιαίτερα στα τραγούδια τους. «Ότι είναι ιδιαίτερα. Μου κέντρισε από την αρχή το ενδιαφέρον το γεγονός ότι είναι γραμμένα με ένα αλληγορικό ύφος και ότι κάθε στίχος δημιουργεί μια εικόνα. Από μόνα τους τα κομμάτια, στιχουργικά και μουσικά έχουν ένα δικό τους στυλ που με μάγεψε.» Ακόμα, μας ανάφερε τα μελλοντικά τους σχέδια: «Στα μελλοντικά μας σχέδια είναι όσο περισσότερες εμφανίσεις γιατί πιστεύουμε στην άμεση επαφή με τον κόσμο. Είμαστε ήδη στο στούντιο για τη δημιουργία κάποιου CD και ευελπιστούμε στις καλύτερες και πιο ζεστές συνεργασίες με ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν και τους καταλαβαίνουμε.» Και επίσης, μας προϊδέασε λίγο για το τι πρόκειται να παρακολουθήσουμε στην παράστασή τους. «Είναι μια ιδιαίτερη εμφάνιση μιας και για πρώτη φορά τα τραγούδια των Lumen Fox παρουσιάζονται σε ακουστική μορφή. Η αύρα αλλάζει και το κλίμα γίνεται πιο ατμοσφαιρικό. Έπειτα, έχοντας σκηνοθετηθεί τα κομμάτια μας από τον Γιάννη Τσούκα, αυτό το λάιβ θα διαφέρει από κάθε άλλο μιας και θα πάρει θεατρική μορφή...».
Φωτογραφίες: Δημήτρης Γεωργαντής
Τα τραγούδια τους είναι σε ελληνικό στίχο και μοιάζουν να διηγούνται μικρές ιστορίες. Οι αναφορές τους σε δράκους, ληστές, μάγους κ.α. τα κάνει να έχουν κάτι από όνειρο, που αναδύθηκε από κάποιο παραμύθι για μεγάλους και με την ροκ διάθεση της μουσικής τους, να τα μεταφέρει άλλοτε σε ρομαντικά και άλλοτε σε πιο σκοτεινά τοπία.
Στην παράσταση όμως, η ηλεκτρική κιθάρα και το μπάσο “μεταμορφώθηκαν” στα αντίστοιχα ακουστικά μουσικά όργανα, με την μουσική τους να συνοδεύουν απαλά τα τραγούδια. Και στην θέση των ντραμς, τώρα υπήρχαν διάφορα εξωτικά κρουστά: οι γήινοι και πιο “φυσικοί” ήχοι που έβγαιναν από τις μαράκες, τα πιατίνια, το ξύλο της βροχής, ενώ το καχόν μας παράσερνε με τον ρυθμό του. Οι μελωδικές αλλά και λυρικές νότες των πλήκτρων χρωμάτιζαν ανάλογα τα τραγούδια και η ιρλανδική φλογέρα που ακούσαμε σε ένα κομμάτι μας έφερε μια κέλτικη αύρα.
Ο πέτρινος χώρος του Χυτηρίου και τα μινιμαλιστικά σκηνοθετικά μέσα προσέδωσαν την δική τους νότα στα τραγούδια και μας πρόσφεραν ένα ταξίδι αισθήσεων. Μια βαλίτσα αποχωρισμού, μια μπαλαρίνα που χόρευε στον ρυθμό ενός απελπισμένου έρωτα, κεριά που άναβαν μια θλιμμένη ερωτική βραδιά – εικόνες που ξεπηδούσαν από το βάθος των στίχων και έπαιρναν ζωή στην σκηνή.
Φωτογραφίες: Δημήτρης Γεωργαντής
Μέσα από τα μονόπρακτα – τραγούδια, με την βελούδινη και βαθιά φωνή της Δήμητρας Φράγκου και σε συνδυασμό με την εκφραστικότητάς της, νιώσαμε και μπήκαμε στο είναι, της κάθε μικρής ιστορίας. Συνοδοιπόρος της σε κάποια κομμάτια, ήταν ο Δημήτρης Φλώρος με την κελαρυστή φωνή του.
Μετά το τέλος της παράστασης, φεύγοντας, πήραμε μαζί μας κάτι από την ατμόσφαιρα της βραδιάς κι ελπίζουμε στο μέλλον, να ζήσουμε κι άλλες ανάλογες στιγμές τους.
Στο πως προέκυψε το ιδιαίτερο όνομά τους και σε λίγες άλλες ερωτήσεις, μας απάντησε η Δήμητρα Φράγκου: «Οι λέξεις κρύβουν συμβολισμούς. Σε ένα μουσικό γκρουπ το όνομα που το ακολουθεί δίνει και τη σφραγίδα. Ο μύθος της φωτισμένης αλεπούς που άλλαζε χρώμα η γούνα της καθώς έβγαινε το φεγγάρι, μας έφερε πολύ κοντά στο όνομα και τον συμβολισμό.» Και συνέχισε λέγοντας τι είναι αυτό που της αρέσει ιδιαίτερα στα τραγούδια τους. «Ότι είναι ιδιαίτερα. Μου κέντρισε από την αρχή το ενδιαφέρον το γεγονός ότι είναι γραμμένα με ένα αλληγορικό ύφος και ότι κάθε στίχος δημιουργεί μια εικόνα. Από μόνα τους τα κομμάτια, στιχουργικά και μουσικά έχουν ένα δικό τους στυλ που με μάγεψε.» Ακόμα, μας ανάφερε τα μελλοντικά τους σχέδια: «Στα μελλοντικά μας σχέδια είναι όσο περισσότερες εμφανίσεις γιατί πιστεύουμε στην άμεση επαφή με τον κόσμο. Είμαστε ήδη στο στούντιο για τη δημιουργία κάποιου CD και ευελπιστούμε στις καλύτερες και πιο ζεστές συνεργασίες με ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν και τους καταλαβαίνουμε.» Και επίσης, μας προϊδέασε λίγο για το τι πρόκειται να παρακολουθήσουμε στην παράστασή τους. «Είναι μια ιδιαίτερη εμφάνιση μιας και για πρώτη φορά τα τραγούδια των Lumen Fox παρουσιάζονται σε ακουστική μορφή. Η αύρα αλλάζει και το κλίμα γίνεται πιο ατμοσφαιρικό. Έπειτα, έχοντας σκηνοθετηθεί τα κομμάτια μας από τον Γιάννη Τσούκα, αυτό το λάιβ θα διαφέρει από κάθε άλλο μιας και θα πάρει θεατρική μορφή...».
“Το αιώνιο δαχτυλίδι της φωτιάς
Μην το ζητήσεις αν δεν αγαπάς
Το αιώνιο δαχτυλίδι της φωτιάς
Είναι παιδί στα βάθη της καρδιάς”
Φωτογραφίες: Δημήτρης Γεωργαντής
Τα τραγούδια τους είναι σε ελληνικό στίχο και μοιάζουν να διηγούνται μικρές ιστορίες. Οι αναφορές τους σε δράκους, ληστές, μάγους κ.α. τα κάνει να έχουν κάτι από όνειρο, που αναδύθηκε από κάποιο παραμύθι για μεγάλους και με την ροκ διάθεση της μουσικής τους, να τα μεταφέρει άλλοτε σε ρομαντικά και άλλοτε σε πιο σκοτεινά τοπία.
Στην παράσταση όμως, η ηλεκτρική κιθάρα και το μπάσο “μεταμορφώθηκαν” στα αντίστοιχα ακουστικά μουσικά όργανα, με την μουσική τους να συνοδεύουν απαλά τα τραγούδια. Και στην θέση των ντραμς, τώρα υπήρχαν διάφορα εξωτικά κρουστά: οι γήινοι και πιο “φυσικοί” ήχοι που έβγαιναν από τις μαράκες, τα πιατίνια, το ξύλο της βροχής, ενώ το καχόν μας παράσερνε με τον ρυθμό του. Οι μελωδικές αλλά και λυρικές νότες των πλήκτρων χρωμάτιζαν ανάλογα τα τραγούδια και η ιρλανδική φλογέρα που ακούσαμε σε ένα κομμάτι μας έφερε μια κέλτικη αύρα.
Ο πέτρινος χώρος του Χυτηρίου και τα μινιμαλιστικά σκηνοθετικά μέσα προσέδωσαν την δική τους νότα στα τραγούδια και μας πρόσφεραν ένα ταξίδι αισθήσεων. Μια βαλίτσα αποχωρισμού, μια μπαλαρίνα που χόρευε στον ρυθμό ενός απελπισμένου έρωτα, κεριά που άναβαν μια θλιμμένη ερωτική βραδιά – εικόνες που ξεπηδούσαν από το βάθος των στίχων και έπαιρναν ζωή στην σκηνή.
Φωτογραφίες: Δημήτρης Γεωργαντής
Μέσα από τα μονόπρακτα – τραγούδια, με την βελούδινη και βαθιά φωνή της Δήμητρας Φράγκου και σε συνδυασμό με την εκφραστικότητάς της, νιώσαμε και μπήκαμε στο είναι, της κάθε μικρής ιστορίας. Συνοδοιπόρος της σε κάποια κομμάτια, ήταν ο Δημήτρης Φλώρος με την κελαρυστή φωνή του.
Μετά το τέλος της παράστασης, φεύγοντας, πήραμε μαζί μας κάτι από την ατμόσφαιρα της βραδιάς κι ελπίζουμε στο μέλλον, να ζήσουμε κι άλλες ανάλογες στιγμές τους.
