από Τζίνα Παπαμιχαήλ
Υπάρχουν καλλιτέχνες που ταυτίζονται απόλυτα με την εποχή τους και έπειτα σαν πυροτέχνημα εξαφανίζονται, όταν αυτή περάσει. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που συνεχίζουν να δημιουργούν μέσα στις δεκαετίες, διατηρώντας αναλλοίωτη τη σύνδεσή τους με το κοινό. Η Kylie Minogue ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.
Το ντοκιμαντέρ «KYLIE», που έκανε πρεμιέρα στο Netflix στις 20 Μαΐου, σε σκηνοθεσία του βραβευμένου με Emmy και BAFTA Michael Harte, δεν αποτελεί απλώς μια αναδρομή σε μια σπουδαία καριέρα. Είναι ένα βαθιά ανθρώπινο πορτρέτο μιας γυναίκας που βρέθηκε πολλές φορές αντιμέτωπη με τις δυσκολίες, χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει την αισιοδοξία, το πάθος και την αγάπη της για τη μουσική.
Από μια γειτονιά της Μελβούρνης στην κορυφή της παγκόσμιας βιομηχανίας
Πριν γίνει ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της διεθνούς ποπ σκηνής, η Kylie ήταν η Charlene Mitchell στο δημοφιλές αυστραλιανό σήριαλ Neighbours. Ήταν το κορίτσι της διπλανής πόρτας, η ηθοποιός που το κοινό αγαπούσε για τη φυσικότητα και τη ζεστασιά της.
Κανείς τότε δεν μπορούσε να προβλέψει ότι η νεαρή κοπέλα από τη Μελβούρνη θα εξελισσόταν στη μεγαλύτερη εμπορικά επιτυχημένη Αυστραλή καλλιτέχνιδα όλων των εποχών. Με 17 στούντιο άλμπουμ, περισσότερους από 80 εκατομμύρια δίσκους σε πωλήσεις και 11 τραγούδια που έφτασαν στην κορυφή των βρετανικών charts, η Kylie δεν κέρδισε τυχαία τον τίτλο της «Πριγκίπισσας της Ποπ». Τον κατέκτησε με επιμονή, συνέπεια και αμέτρητες προσωπικές και επαγγελματικές μάχες.
Η καθοριστική συνάντηση με τον Nick Cave
Αν υπάρχει μια στιγμή που αποκαλύπτει το εύρος και το θάρρος της ως καλλιτέχνιδας, αυτή είναι η συνεργασία της με τον Nick Cave το 1995 στο εμβληματικό «Where The Wild Roses Grow». Ο Cave, που είχε εκφράσει πολλές φορές τον θαυμασμό του για την Kylie, της πρότεινε να συμμετάσχει σε ένα τραγούδι-αφήγηση διανθίζοντας το ένατο άλμπουμ του με τιτλο Murder Ballads, το πασίγνωστο Where the Wild Rose Grow, στο οποίο συνυπάρχουν οι φωνές ενός δολοφόνου και του θύματός του. Η πρόταση προκάλεσε επιφυλάξεις ακόμη και στο επαγγελματικό της περιβάλλον. Ωστόσο, η ίδια δεν δίστασε.
Αυτό το απλό αλλά γενναίο «ναι» αποδείχθηκε καθοριστικό. Η φωτεινή, εύθραυστη φωνή της συνάντησε τη σκοτεινή ποιητικότητα του Cave και το αποτέλεσμα έμεινε στην ιστορία. Το τραγούδι τιμήθηκε με το βραβείο ARIA για το Τραγούδι της Χρονιάς το 1996 και εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις σημαντικότερες στιγμές και για τους δύο καλλιτέχνες. Στο ντοκιμαντέρ, ο Cave εμφανίζεται να μιλάει για τη συνεργασία του με την Kylie και πολλές φορές με χιουμορ για αυτή τη συνεύρεση που καλλιτεχνικά έμοιαζε αντίθετη, ενώ περιγράφει την Kylie με μια φράση που συμπυκνώνει την προσωπικότητά της: «Η Kylie είναι μια δύναμη. Είναι ένας άνθρωπος που προσφέρει διαρκώς στους άλλους».
Το άλμπουμ που δεν το έκανε δεκτό η εποχή του
Η συνεργασία με τον Cave αποτέλεσε το προοίμιο μιας πιο τολμηρής καλλιτεχνικής περιόδου. Το 1997 κυκλοφόρησε το «Impossible Princess», έναν δίσκο που απομακρυνόταν από την καθιερωμένη ποπ φόρμουλα και αντλούσε επιρροές από την ηλεκτρονική μουσική, τη britpop και την εναλλακτική σκηνή της εποχής. Για πρώτη φορά, η Kylie συμμετείχε ενεργά στη συγγραφή σχεδόν όλων των τραγουδιών. Το κοινό και οι κριτικοί δεν ήταν έτοιμοι να ακολουθήσουν αυτή τη στροφή στην μουσική της καριέρα. Οι πωλήσεις ήταν απογοητευτικές και η δισκογραφική της εταιρεία διέκοψε τη συνεργασία μαζί της.
Σήμερα, σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα, το Impossible Princess θεωρείται από πολλούς ένα έργο που προηγήθηκε της εποχής του. Μια υπενθύμιση ότι η καλλιτεχνική τόλμη συχνά αναγνωρίζεται εκ των υστέρων.
Η μάχη μακριά από τα φώτα
Το 2005, όταν βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας της, η Kylie ήρθε αντιμέτωπη με τον καρκίνο του μαστού. Οι συναυλίες ακυρώθηκαν, η θεραπεία ξεκίνησε και εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο παρακολουθούσαν με αγωνία την πορεία της. Η επιστροφή της στη σκηνή λίγα χρόνια αργότερα αποτέλεσε μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της ποπ μουσικής των τελευταίων δεκαετιών.
Ωστόσο, το ντοκιμαντέρ αποκαλύπτει κάτι που μέχρι σήμερα παραμένει άγνωστο στο ευρύ κοινό: το 2021 η τραγουδίστρια βρέθηκε ξανά αντιμέτωπη με την ίδια ασθένεια. Αυτή τη φορά επέλεξε να δώσει τη μάχη αθόρυβα, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. «Κατάφερα να το κρατήσω για τον εαυτό μου», εξομολογείται. «Ευτυχώς τα κατάφερα και πάλι». Η δήλωση αυτή δεν ακούγεται ως θρίαμβος. Ακούγεται ως ανακούφιση. Ως η φωνή ενός ανθρώπου που έχει μάθει να εκτιμά τη ζωή όχι μέσα από τα χειροκροτήματα, αλλά μέσα από τις δεύτερες ευκαιρίες.
Γιατί αυτό το ντοκιμαντέρ έχει σημασία
Το «KYLIE», που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και βαθμολογία 100% στο Rotten Tomatoes κατά την πρεμιέρα του, δεν είναι ένα ακόμη μουσικό ντοκιμαντέρ.
Είναι μια απόδειξη για αυτό που αποκαλείται ψυχική ανθεκτικότητα. Για την ικανότητα ενός ανθρώπου να επανεφευρίσκει τον εαυτό του χωρίς να χάνει τον δρόμο του. Για τη δύναμη που απαιτείται ώστε, παρά την ευαλωτότητα να συνεχίσεις να βρίσκεσαι σε έναν χώρο που συχνά επιβραβεύει μόνο την τελειότητα. Η Kylie Minogue δεν είναι σημαντική επειδή γνώρισε την επιτυχία. Είναι σημαντική επειδή, κάθε φορά που η ζωή την γονάτιζε, έβρισκε τον τρόπο να σηκωθεί ξανά. Πιο ώριμη, πιο συνειδητοποιημένη και πιο αυθεντική.
Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό μήνυμα του ντοκιμαντέρ: ότι η δύναμη δεν βρίσκεται στην απουσία φόβου ή πόνου, αλλά στην απόφαση να συνεχίζεις παρά τις δυσκολίες.
Μερικές φορές, η πιο γενναία πράξη δεν είναι να κερδίζεις. Είναι να συνεχίζεις. Και η Kylie Minogue συνεχίζει να τραγουδά, να δημιουργεί και να εμπνέει υπενθυμίζοντάς μας ότι η ελπίδα είναι αρκετή από μόνη της για να μπορέσεις να πραγματοποιήσεις τους στόχους σου.
