by Katerina Latsiou
Ο Νίκος (φωνή και κιθάρα), ο Τζίμης (φωνή και μπάσο), ο Βαγγέλης (τύμπανα) και ο Μητσαμόκ (φωνή και κιθάρα) είναι οι Junkheart. Μία πανκ ροκ μπάντα που σχηματίστηκε το 2013 στην Αθήνα από τους δύο πρώτους (πρώην μέλη των «Kill The Cat»).
Τους ακολουθήσαμε στο τουρ που έκαναν σε Αθήνα (25/3/2017, Ίδρυμα 2.14) και Θεσσαλονίκη (1/4/2017, Υπόγειο) και αποφασίσαμε να γράψουμε γι’ αυτούς, γιατί οι Junkheart δεν είναι μία πανκ ροκ μπάντα σαν όλες τις άλλες..
Έχουν κυκλοφορήσει δύο δίσκους, το «Καμιά Πατρίδα» και το «Τραγούδια του Ανέμου» και βρίσκονται στα πλαίσια της προετοιμασίας του τρίτου τους δίσκου.
Με μουσικές επιρροές από το Αμερικάνικο φολκ πανκ όπως οι Against me!, οι Gaslight Anthem και ο Bruce Springsteen (που τον θεωρούν και τη βάση τους), το Βρετανικό πανκ όπως οι Clash και το Ελληνικό πανκ όπως οι Πίσσα και Πούπουλα, οι Εκτός Ελέγχου και οι Χάσμα, με πιο υπόρρητες επιρροές, όπως η ευρωπαϊκή hardcore καταληψιακή σκηνή και επηρεασμένοι στιχουργικά από μπάντες όπως τα Ξύλινα Σπαθιά, επιλέγουν να γράφουν με ελληνικό στίχο γιατί τους εκφράζει καλύτερα.
Τα τραγούδια τους εμφανώς επηρεασμένα από την ευρύτερη περίοδο που ζούμε, αναφέρονται συχνά στην ήττα και την επίθεση αλλά μιλάνε για την ήττα με τρόπο γιορτινό. Όπως λένε «Δεν έχει σημασία να είσαι πάντα κερδισμένος. Πολλές φορές η ίδια η διαδικασία μέχρι να φτάσεις στην ήττα είναι από μόνη της μία νίκη.»
«Ακόμα και αν η ήττα είναι αδιαμφισβήτητη, πέφτουμε χαμογελώντας..»
Οι στίχοι τους βγάζουν κάτι ρομαντικό και μη, ταυτόχρονα. Άλλωστε έτσι είναι και οι ίδιες οι ζωές μας. Γι’ αυτό μας εκφράζουν τόσο τα τραγούδια τους. Με το όνομα Junkheart να στοχεύει σε αυτή την αντίφαση.
Στις δύο αυτές βραδιές ακούσαμε τραγούδια όπως το «Τόσο μακριά», «Αγκαλιά με την κόλαση», «4000 μέρες», «Χαρακιές», «Ο θησαυρός». Με τον κόσμο στη Θεσσαλονίκη να ανεβαίνει στη σκηνή ακούγοντας το «Καμιά πατρίδα». Και τη βραδιά μας να κλείνει με το «Καμιά ενοχή».
«Το δρόμο μας το χτίζουμε καθώς προχωράμε..»
Οι 4000 μέρες (περίπου 11 χρόνια) είναι ένα τραγούδι που ενώ είναι αρκετά προσωπικό και σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής για τους ίδιους, βρίσκει μεγάλη απήχηση στον κόσμο.
«Εμπόλεμες καρδιές, συνέχεια πληγωμένες, ποτέ σταματημένες..»
Οι Junkheart μας ξυπνάνε μια νοσταλγία για τα παιδικά μας χρόνια, για ξεχασμένα όνειρα και παλιούς έρωτες.. Και μας θυμίζουν πως ότι και αν έχει γίνει, «δεν πειράζει ρε..»
Ανυπομονούμε να ακούσουμε την καινούργια τους δουλειά!
Μέχρι τότε (και ποτέ), no surrender guys..
Bandcamp: https://junkheart.bandcamp.com
Facebook: https://www.facebook.com/junkheartAthens
Έχουν κυκλοφορήσει δύο δίσκους, το «Καμιά Πατρίδα» και το «Τραγούδια του Ανέμου» και βρίσκονται στα πλαίσια της προετοιμασίας του τρίτου τους δίσκου.
Με μουσικές επιρροές από το Αμερικάνικο φολκ πανκ όπως οι Against me!, οι Gaslight Anthem και ο Bruce Springsteen (που τον θεωρούν και τη βάση τους), το Βρετανικό πανκ όπως οι Clash και το Ελληνικό πανκ όπως οι Πίσσα και Πούπουλα, οι Εκτός Ελέγχου και οι Χάσμα, με πιο υπόρρητες επιρροές, όπως η ευρωπαϊκή hardcore καταληψιακή σκηνή και επηρεασμένοι στιχουργικά από μπάντες όπως τα Ξύλινα Σπαθιά, επιλέγουν να γράφουν με ελληνικό στίχο γιατί τους εκφράζει καλύτερα.
Τα τραγούδια τους εμφανώς επηρεασμένα από την ευρύτερη περίοδο που ζούμε, αναφέρονται συχνά στην ήττα και την επίθεση αλλά μιλάνε για την ήττα με τρόπο γιορτινό. Όπως λένε «Δεν έχει σημασία να είσαι πάντα κερδισμένος. Πολλές φορές η ίδια η διαδικασία μέχρι να φτάσεις στην ήττα είναι από μόνη της μία νίκη.»
«Ακόμα και αν η ήττα είναι αδιαμφισβήτητη, πέφτουμε χαμογελώντας..»
Οι στίχοι τους βγάζουν κάτι ρομαντικό και μη, ταυτόχρονα. Άλλωστε έτσι είναι και οι ίδιες οι ζωές μας. Γι’ αυτό μας εκφράζουν τόσο τα τραγούδια τους. Με το όνομα Junkheart να στοχεύει σε αυτή την αντίφαση.
Στις δύο αυτές βραδιές ακούσαμε τραγούδια όπως το «Τόσο μακριά», «Αγκαλιά με την κόλαση», «4000 μέρες», «Χαρακιές», «Ο θησαυρός». Με τον κόσμο στη Θεσσαλονίκη να ανεβαίνει στη σκηνή ακούγοντας το «Καμιά πατρίδα». Και τη βραδιά μας να κλείνει με το «Καμιά ενοχή».
«Το δρόμο μας το χτίζουμε καθώς προχωράμε..»
Οι 4000 μέρες (περίπου 11 χρόνια) είναι ένα τραγούδι που ενώ είναι αρκετά προσωπικό και σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής για τους ίδιους, βρίσκει μεγάλη απήχηση στον κόσμο.
«Εμπόλεμες καρδιές, συνέχεια πληγωμένες, ποτέ σταματημένες..»
Οι Junkheart μας ξυπνάνε μια νοσταλγία για τα παιδικά μας χρόνια, για ξεχασμένα όνειρα και παλιούς έρωτες.. Και μας θυμίζουν πως ότι και αν έχει γίνει, «δεν πειράζει ρε..»
Ανυπομονούμε να ακούσουμε την καινούργια τους δουλειά!
Μέχρι τότε (και ποτέ), no surrender guys..
Bandcamp: https://junkheart.bandcamp.com
Facebook: https://www.facebook.com/junkheartAthens
