by Thanasis Maikousis
Ήταν η πρώτη συναυλία του ευρωπαϊκού σκέλους του Run For Your Lives World Tour. Ήταν επίσης το καλύτερο setlist που έχουν παίξει τουλάχιστον από το 2012. Και ήταν η βραδιά που ένα κομμάτι που δεν είχε παιχτεί live από το 1988 βγήκε από το σκοτάδι και μας ξάφνιασε όλους.
Υπάρχει μια στιγμή σε κάθε συναυλία Maiden — και αν είσαι τυχερός, την ξαναζείς πολλές φορές μέσα στη ζωή σου — όπου ο χρόνος σταματάει για ένα δευτερόλεπτο. Όχι μεταφορικά. Πραγματικά. Στις 23 Μαΐου, στο ΟΑΚΑ, αυτή η στιγμή ήρθε όταν ακούστηκαν οι πρώτες νότες του Infinite Dreams. Πρώτη φορά live μετά από 37 χρόνια. Ένα κομμάτι που μιλάει για εφιάλτες — αλλά για εμάς που μεγαλώσαμε μαζί του ήταν πάντα το τραγούδι με το οποίο ονειρευόμαστε ένα μέλλον πιο μαγικό από αυτό που ήρθε. Δεν χωρούσε στο κεφάλι. Κυριολεκτικά. Μπροστά σου η μπάντα με την οποία μεγάλωσες να παίζει αυτό ακριβώς το τραγούδι — και ξαφνικά τα χρόνια δεν έχουν νόημα. Δεν είσαι 50. Δεν είσαι τίποτα. Είσαι μόνο αυτιά.
Το teaser video που είχαν ανεβάσει οι Maiden μέρες πριν τη συναυλία — εκείνο με το μπλουζάκι του Infinite Dreams να κρέμεται διακριτικά δίπλα στον Eddie — δεν ήταν τυχαίο. Ήταν spoiler. Και ήταν αληθινό. Κανείς δεν είχε τολμήσει να το ελπίσει σοβαρά. Και όμως. Εκεί ήταν.
Το setlist
Ας το πούμε καθαρά: αυτό το setlist είναι το καλύτερο που έχουν παίξει τουλάχιστον από το 2012. Χωρίς τις μπούρδες της εποχής μετά το Fear of the Dark. Κομμένο και ραμμένο για εμάς — τους μεσήλικες γεροπαράξενους που μεγαλώσαμε με αυτή τη μπάντα και δεν έχουμε ανάγκη να ακούσουμε τι έγραψαν μετά το 2006.
- Doctor Doctor (UFO cover, από tape)
- The Ides of March
- Murders in the Rue Morgue (20 χρόνια χωρίς live εκτέλεση)
- Wrathchild
- Killers (26 χρόνια χωρίς live εκτέλεση)
- Phantom of the Opera
- The Number of the Beast
- Infinite Dreams ⭐ (Tour debut — πρώτη εκτέλεση live από το 1988, 37 χρόνια)
- Powerslave
- 2 Minutes to Midnight
- Rime of the Ancient Mariner (16 χρόνια χωρίς live εκτέλεση)
- Run to the Hills
- Seventh Son of a Seventh Son
- The Trooper
- Hallowed Be Thy Name
- Iron Maiden
- — Encore —
- Churchill's Speech (tape)
- Aces High
- Fear of the Dark
- Wasted Years
- Always Look on the Bright Side of Life (Monty Python, από tape)
Κοίτα τη λίστα ξανά. Δες πόσα από αυτά είχαν να ακουστούν δεκαετίες. Δες την πορεία — από το Ides of March στο Hallowed Be Thy Name — που είναι σχεδόν χρονολογική ξενάγηση στα πρώτα εννέα albums τους. Δες το encore που κλείνει με Wasted Years και τη φράση «don't waste your time always searching for those wasted years» — και πες μου αν δεν είναι μια προσωπική συνομιλία ανάμεσα στη μπάντα και σε εμάς, που είμαστε εδώ από το ’88. Από τη Νέα Φιλαδέλφεια.
Ήταν μεγαλειώδες. Ήταν συγκινητικό. Ήταν μία από αυτές τις βραδιές που σου θυμίζουν γιατί άρχισες να αγαπάς τη μουσική. Όχι την heavy metal — τη μουσική. Γιατί υπάρχουν μπάντες — και υπάρχει η μπάντα που σε μεγάλωσε. Και απόψε ήταν εκεί. Up the Irons.
Τα τεχνικά — για όσους ενδιαφέρονται
Περίπου 50.000 άνθρωποι στο ΟΑΚΑ — η αρένα μισή κυριολεκτικά, μέχρι το front of house. Δεν ήταν sold out. Το αναφέρω χωρίς σχόλιο, γιατί 50.000 άνθρωποι σε μια συναυλία εξακολουθεί να είναι ένας αριθμός που οι περισσότερες μπάντες του πλανήτη δεν θα δουν ποτέ στην καριέρα τους.
Ο Simon Dawson — η πρώτη φορά που τον είδαμε σε ελληνικό έδαφος μετά την αποχώρηση του Nicko από τις περιοδείες — ήταν ακριβέστατος. Μετρονόμος ανθρώπινος, χωρίς ίχνος αστάθειας. Ο Nicko είχε πει κάποτε «The drummer is always right», και ο Dawson το απέδειξε έμπρακτα — γιατί ο Bruce, ξεκούραστος όπως ήταν μετά από εννέα μήνες χωρίς live,με εκπληκτική φωνή, έκανε αρκετά λάθη. Ο ρυθμός ήταν πιο αργός σε αρκετά κομμάτια, μπήκε αργότερα από ό,τι έπρεπε σε αρκετές φράσεις, και εκεί που χάθηκε τελείως ήταν στο Rime of the Ancient Mariner — ένα κομμάτι 16 χρόνια εκτός setlist, στο σημείο μετά τη μεγάλη γέφυρα λίγο πριν το «The curse it lives on in their eyes». Ο Dawson έπρεπε να κάνει compensate για να μη διαλυθεί η δομή. Το κατάλαβε ο κόσμος; Ναι — σταμάτησε να τραγουδάει για λίγο. Τον ένοιαξε; Όχι. Γιατί μπροστά σου είναι η μπάντα που σε μεγάλωσε. Και συγχωρείς τα πάντα. Ακόμα και το «Greek C*nts» του 2022.
Στα καπνογόνα, για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, η κατάσταση ήταν υπό έλεγχο. Άναψαν 1-2 στα πρώτα κομμάτια και αφαιρέθηκαν άμεσα από τους security. Μόνο στο Fear of the Dark άναψαν 2 και έμειναν εκεί — και ειλικρινά, το Fear of the Dark χωρίς αυτή την κίτρινη ομίχλη δεν θα ήταν το ίδιο πράγμα. Ο έλεγχος στις πόρτες ήταν αυστηρός, δεν τηρήθηκε ευλαβικά, αλλά το αποτέλεσμα ήταν αποδεκτό. Κανείς δεν ενοχλήθηκε. Κανείς δεν έβρισε από τη σκηνή. Και η οργάνωση του γηπέδου, οι παροχές και η ενημέρωση ήταν πολύ βελτιωμένες σε σχέση με το παρελθόν. Ενα μεγάλο μπράβο στη High Priority για αυτό και ελπίζω να συνεχίσει έτσι και στο μέλλον.
Αυτά είναι τα τεχνικά. Other than that — και για όσους διάβασαν μέχρι εδώ θα έχει γίνει σαφές — δεν είχαν καμία απολύτως σημασία. Μερικές βραδιές δεν τις μετράς με τα λάθη. Τις μετράς με αυτά που σου άφησαν να πάρεις μαζί σου στο σπίτι.
Διαβάστε επίσης: Η εποχή χωρίς τον Nicko McBrain — Simon Dawson και ο ήχος των Maiden το 2026 · Το setlist που δεν περιμέναμε · 38 χρόνια Iron Maiden στην Ελλάδα
