by Thanasis Maikousis
Υπάρχουν μουσικά ντοκιμαντέρ που απλώς αφηγούνται μια ιστορία. Και υπάρχουν και εκείνα που σε κάνουν να θυμάσαι γιατί αγάπησες μια μπάντα εξαρχής. Το Iron Maiden: Burning Ambition ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Βλέποντάς το λίγες μέρες πριν οι Iron Maiden ανέβουν ξανά στη σκηνή της Αθήνας, ένιωσα κάτι πολύ περισσότερο από νοσταλγία. Ήταν σαν ένα ταξίδι σε ολόκληρη τη ζωή της μπάντας. Από τα βρώμικα χρόνια του Paul Di’Anno μέχρι το σήμερα, το ντοκιμαντέρ δεν φοβάται να δείξει τις δύσκολες στιγμές, τις αλλαγές, τις αποχωρήσεις και τις προσωπικές μάχες που σημάδεψαν την πορεία τους.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο ατού του.
Δεν πρόκειται για ένα «όλα ήταν τέλεια» αφιέρωμα. Το φιλμ δείχνει πώς ο Bruce Dickinson έφυγε από τη μπάντα, πώς μπήκε ο Blaze Bayley, πώς αποχώρησε ο Adrian Smith και πώς ο Janick Gers βρέθηκε ξαφνικά να κρατάει κιθάρα στους Maiden. Για πρώτη φορά πολλά από αυτά ακούγονται πιο προσωπικά, πιο ανθρώπινα, χωρίς την κλασική “rock star” απόσταση.
Ιδιαίτερα συγκινητικές είναι οι στιγμές με τον Nicko McBrain. Η αναφορά στο εγκεφαλικό που υπέστη και η δύσκολη απόφαση να αποχωρήσει από τις περιοδείες είναι από τα πιο βαριά συναισθηματικά σημεία της ταινίας. Η στιγμή που παραδίδει ουσιαστικά τις μπαγκέτες στον Simon Dawson είναι από εκείνες που ακόμα κι αν είσαι “σκληροπυρηνικός” metalhead, σε χτυπάνε κατευθείαν στο στομάχι.
Από την άλλη, το ντοκιμαντέρ δεν χάνει ποτέ το χιούμορ του. Και ευτυχώς.
Μία από τις πιο απολαυστικές ιστορίες είναι όταν οι Maiden βρίσκονται στην Πολωνία και καταλήγουν… να παίζουν σε γάμο. Το bar του ξενοδοχείου ήταν χάλια, οπότε πήγαν στην αίθουσα δεξιώσεων για ποτό. Εκεί ο γαμπρός και η παρέα τούς αναγνώρισαν και τους ζήτησαν να ανέβουν να τζαμάρουν. Και φυσικά ανέβηκαν. Το να βλέπεις Steve Harris, Dave Murray, Adrian Smith και Nicko McBrain να παίζουν Deep Purple σε γαμήλιο ballroom είναι ακριβώς το είδος του χαοτικού μεγαλείου που κάνει τους Maiden τόσο αγαπητούς.
Φυσικά υπάρχει και η ιστορία του Bruce Dickinson ως πιλότου. Και ναι, όσο αστείο κι αν ακούγεται, οι Maiden το λένε ξεκάθαρα: “Είμαστε ίσως η μόνη μπάντα που ο τραγουδιστής της οδηγεί το αεροπλάνο της περιοδείας”. Ο Bruce εξηγεί πώς ξεκίνησε μαθήματα πτήσης και πώς έφτασε να πετά επαγγελματικά για την Astraeus. Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι ο άνθρωπος πραγματικά δεν λειτουργεί σαν φυσιολογικός rock star.
Το ντοκιμαντέρ αγγίζει και τη μάχη του Dickinson με τον καρκίνο στον λαιμό. Δεν το εκμεταλλεύεται δραματικά, ούτε προσπαθεί να συγκινήσει φτηνά. Το παρουσιάζει όπως ακριβώς είναι: μια δύσκολη περίοδο που η μπάντα πέρασε ενωμένη.
Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι ότι το Burning Ambition δεν προσπαθεί να “χτίσει μύθο”. Ο μύθος υπάρχει ήδη. Αντίθετα, δείχνει γιατί οι Iron Maiden άντεξαν πέντε δεκαετίες: γιατί πίσω από τα αεροπλάνα, τον Eddie και τα sold out στάδια, υπάρχει μια παρέα ανθρώπων που ακόμα αγαπάει αυτό που κάνει.
Και ίσως γι’ αυτό, λίγο πριν τους δούμε ξανά στην Αθήνα, αυτό το ντοκιμαντέρ μοιάζει με την τέλεια υπενθύμιση για το ποιοι είναι πραγματικά οι Iron Maiden. Όχι απλώς ένα από τα μεγαλύτερα metal συγκροτήματα όλων των εποχων.
Αλλά μια μπάντα που κατάφερε να γίνει κομμάτι της ζωής μας.
