by Thanasis Maikousis
Γράφει ο Μαρινάκης Γεώργιος,
Οι Iron Maiden αποτελούν ένα από τα πρώτα συγκροτήματα που έρχονται στο μυαλό μας ως εκπρόσωποι του σκληρού ήχου εδώ και πέντε δεκαετίες. Αν και σίγουρα δεν είναι τόσο γνωστοι όσο ο "εμπορικός κολοσσός" που ακούει στο όνομα Metallica, παρόλαυτα κατάφεραν ακολουθώντας έναν αντίθετο και ιδιαίτερα δύσβατο δρόμο να αναδειχθούν στο πάνθεον της μουσικής ιστορίας.
Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο πως, εν έτει 2026, ένα συγκρότημα που επιμένει σε δεκάλεπτα επικά κομμάτια με θεματολογία από την παγκόσμια ιστορία, να παραμένει ανάμεσα στα μεγαλύτερα συναυλιακά acts παγκοσμίως. Ξεπερνώντας κάθε προσδοκία εμπορικότητας, έγιναν το outsider που άντεξε στον χρόνο χωρίς τη στήριξη του ραδιοφώνου ή της τηλεόρασης και χωρίς τα τυποποιημένα "Νούμερο 1 hits". Αντίθετα, έχτισαν έναν κυριολεκτικό στρατό πιστών οπαδών σε όλη την υφήλιο — κάτι εξαιρετικά σπάνιο για σχήματα τέτοιου βεληνεκούς.
Όλα ξεκίνησαν το 1975, όταν το ιδρυτικό μέλος,ο Steve Harris, συνέλαβε ένα όραμα για τον ήχο και την πορεία που ήθελε να ακολουθήσει, χωρίς κανέναν συμβιβασμό. Τα πρώτα δύο άλμπουμ, Iron Maiden και Killers, κυκλοφόρησαν σύντομα και, όπως έχουν δηλώσει μέλη άλλων κορυφαίων συγκροτημάτων, έφεραν κάτι που ο κόσμος δεν είχε ξανακούσει. Το πάθος, η ένταση και η ωμή ενέργεια αυτών των δίσκων έγιναν η αιχμή του δόρατος για το NWOBHM (New Wave of British Heavy Metal).
Η εξέλιξη ήρθε φυσικά: ο Bruce Dickinson, με το χαρακτηριστικό τενόρο ύφος του, ανέλαβε τα ηνία ως frontman. Οι πέντε δίσκοι που ακολούθησαν δεν πρόσθεσαν απλώς στη δισκογραφία τους, αλλά καθόρισαν κυριολεκτικά την ταυτότητα του heavy metal κατά τη δεκαετία του '80.
Το πέρασμα στη δεκαετία του '90 δεν έγινε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ο Steve Harris, επιθυμώντας να απογυμνώσει το συγκρότημα από "περιττά βαρίδια", αποφάσισε μια επιστροφή στις μουσικές ρίζες του συγκροτήματος και τη μεταφορά των συναυλιών από τα στάδια πίσω στα clubs. Ήταν μια απόφαση μάλλον ακατανόητη, τόσο για τους οπαδούς όσο και για τα υπόλοιπα μέλη, η οποία ουσιαστικά έδειξε την πόρτα της εξόδου στον κιθαρίστα Adrian Smith και, αργότερα, στον Bruce Dickinson μετά το πέρας της περιοδείας του Fear of the Dark.
Εδώ είναι που τα παράδοξα συνεχίζονται. Ενώ το συγκρότημα είχε χάσει δύο από τα πιο δημοφιλή και δημιουργικά του μέλη, επιλέχθηκε ως αντικαταστάτης ο Blaze Bayley. Ο Blaze, αν και αγαπήθηκε πολύ εκ των υστέρων για την ειλικρίνειά του, ανέλαβε τότε ίσως την πιο δύσκολη αποστολή στον κόσμο: να ηγηθεί ενός εκ των κορυφαίων metal συγκροτημάτων εν μέσω της επέλασης του grunge, προσπαθώντας να γεμίσει τα —φύσει αδύνατο— παπούτσια του Dickinson.
Σε αυτή την κρίσιμη καμπή αναδείχθηκε και το στοιχείο που κάνει τους Maiden τόσο ξεχωριστούς. Ο Steve Harris δέχθηκε αφόρητες πιέσεις να συμβιβαστεί με τον ήχο της εποχής και να αλλάξει τη μουσική και στυλιστική κατεύθυνση της μπάντας. Την ώρα που σχεδόν όλοι οι εκπρόσωποι της metal σκηνής έκαναν παραχωρήσεις για να μην εξαφανιστούν, ο Harris παρέμεινε αμετακίνητος.
Όπως έχει εξομολογηθεί ο ίδιος, ο τύπος της εποχής τον χλεύασε, αποκαλώντας τον ακόμα και "δεινόσαυρο". Παρότι σκέφτηκε φευγαλέα να διαλύσει το συγκρότημα, τελικά επέλεξε να παραμείνει πιστός στο όραμά του. Αποδέχθηκε πως αν ο κόσμος αγκάλιαζε αυτή του την επιλογή, αυτό θα ήταν ευπρόσδεκτο· αν όχι, θα πορευόταν με την ακεραιότητά του ανέπαφη ,καθώς θα ήταν και αυτό ένα ευπρόσδεκτο αν και αρνητικό σενάριο.
Φτάνοντας στο σωτήριο έτος 1999, και μετά από δύο άλμπουμ με τον Blaze Bayley —τα οποία λοιδορήθηκαν αδίκως από κοινό και κριτικούς, παρά την ποιοτική τους αξία— η πολυπόθητη είδηση γίνεται πραγματικότητα: η επιστροφή των Bruce Dickinson και Adrian Smith είναι γεγονός.
Ο καρπός αυτής της επανένωσης από την εξάδα πλέον, το επικό "Brave New World" (2000), θεωρείται ίσως το κορυφαίο comeback album όλων των εποχών. Βρίσκει το συγκρότημα πιο μελωδικό, δεμένο και ώριμο από ποτέ, έτοιμο να οδηγήσει το heavy metal στη νέα χιλιετία. Και το πέτυχε με απόλυτη επιτυχία. Η περιοδεία "Metal 2000" που ακολούθησε, τους βρήκε headliners σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ του πλανήτη, υπενθυμίζοντας σε όλους ποιος είναι ο ηγέτης του σκληρού ήχου.
Διάφοροι επιφανείς μουσικοί και συγκροτήματα έχουν εξομολογηθεί έκτοτε πως η δυναμική επιστροφή των Maiden ήταν αυτή που επανέφερε το παραδοσιακό metal στο προσκήνιο, βγάζοντάς το από την "κατάψυξη" στην οποία είχε μπει κατά τη διάρκεια των 90s. Δεν ήταν απλώς η επιστροφή μιας μπάντας· ήταν η παλινόρθωση ενός ολόκληρου μουσικού είδους.
26 χρόνια από την κυκλοφορία του Brave new world βρίσκουν το συγκρότημα σε μια από τις μεγαλύτερες στιγμές της καριέρας τους ,γιορτάζοντας αισίως τα πενήντα χρόνια τόσο με το Run for your lives world tour ,όσο και με την ταινία Burning Ambition η οποία καταγράφει το μεγαλείο της διαδρομής.Ισως το όραμα του Steve Harris αξίζει μια τιμητική αναφορά στα εγχειρίδια του σύγχρονου marketing σαν "αντιπαράδειγμα', αποδεικνύοντας πως η σκληρή δουλειά, η υπομονή και η αφοσίωση σε ένα σκοπό μπορεί να χτίσει ένα απόρθητο κάστρο .
Κόντρα σε όλα τα τεχνάσματα της αγοράς, αρνούμενοι να κυνηγήσουν εφήμερες μόδες, οι Maiden μετατράπηκαν σε ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Δεν κυνήγησαν ποτέ τα trends· αντίθετα, έπλεξαν τη δική τους ιστορία με μόνο όπλο την ποιότητα και την αυθεντικότητα. Ίσως οι κακεντρεχείς να πουν πως δεν είχαν τα κότσια ως συγκρότημα να αλλάξουν. Εγώ θα απαντήσω πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη νίκη στη ζωή από το να ξέρεις ποιος είσαι, τι θέλεις και να το ακολουθείς, ακόμα κι αν γνωρίζεις πως αυτό μπορεί να σε οδηγήσει στην αποτυχία — πόσο μάλλον όταν το αποτέλεσμα είναι ο απόλυτος θρίαμβος, όπως στην περίπτωση των Maiden.
Πενήντα χρόνια μετά, το σύνθημα «Up the Irons» δεν είναι ένα απλό σλόγκαν, αλλά η οριστική νίκη απέναντι στον χρόνο και τη λήθη.
