Η σαγηνευτική ντίβα του κομψού μελοδραματισμού, Michelle Gurevich, επιστρέφει στην Αθήνα

Ελάχιστοι πραγματικοί και εναλλακτικοί καλλιτέχνες, έχουν αγαπηθεί στη χώρα μας, τα τελευταία χρόνια, όσο η Michelle Gurevich. Η ιέρεια του σκοτεινού, ερωτικού ήχου, με τα μοναδικά κομμάτια – ωδές στην ματαίωση της ζωής, της ύπαρξης και της αγάπης, επιστρέφει, επιτέλους, στην Αθήνα, μετά από σχεδόν έξι ολόκληρα χρόνια, για μία, κυριολεκτικά άχαστη, εμφάνιση στα παλιά της λημέρια, στο Fuzz Live Music Club, στον Ταύρο, σε διοργάνωση του αγαπημένου Plissken Festival, το οποίο την είχε προσκαλέσει ξανά την προηγούμενη φορά, το μακρινό, πλέον, 2019. Μια τεράστιου εκτοπίσματος, σύγχρονη καλλιτέχνιδα, έρχεται για έκτη φορά (εντός δώδεκα ετών) στη χώρα μας και εμείς είμαστε εδώ για να κάνουμε τις απαραίτητες συστάσεις, στο πληρέστερο αφιέρωμα για αυτή, που θα διαβάσετε αυτές τις μέρες. Προτείνουμε να το μελετήσετε προσεκτικά, ειδικά όσοι δεν τη γνωρίζετε – για εσάς, προέκυψε τώρα, με την επικείμενη άφιξή της, μια σπάνια ευκαιρία να τη μάθετε και να τη δείτε και πιστέψτε μάς, δε θέλετε να την αγνοήσετε και να τη χάσετε, ούτε αυτή, ούτε το μαγικό κόσμο αυτής της πραγματικής ντίβας με τον αντιστάρ αέρα, η οποία όχι μόνο δεν ψωνίστηκε ποτέ, αλλά με κάθε ευκαιρία ως σήμερα, εκθέτει τον εαυτό της γυμνό, με τα συναισθήματα, τις αναμνήσεις και τις εμπειρίες της, να χτυπούν κατευθείαν στην καρδιά μας, μέσω των ανεπανάληπτων τραγουδιών της.

Γεννημένη στο Τορόντο του Καναδά, από Ρώσους μετανάστες γονείς, μεγάλωσε με μητρική γλώσσα τα Ρώσικα (και όλη τη ρώσικη και σοβιετική κουλτούρα να επηρεάζει τη ζωή της και τη μουσική της). Ο πατέρας της, ήταν μηχανικός κι η μητέρα της, μπαλαρίνα (από αυτή, εμπνεύστηκε και το κομμάτι ‘Russian Ballerina’, που κυκλοφόρησε σε single, το 2008). Η ίδια, δούλεψε για χρόνια ως οικονομολόγος, μέχρι που βαρέθηκε να ασχολείται με αριθμούς και μεταπήδησε στον κινηματογράφο. Ήθελε να γίνει σκηνοθέτρια και για αυτό, δούλεψε γύρω στη μια δεκαετία σε διάφορα πόστα στην ‘πίσω’ πλευρά του κινηματογράφου, κυρίως στο post production κομμάτι του. Κάποια στιγμή, προσπάθησε να γράψει ένα τραγούδι, είδε ότι της βγήκε εύκολα (ήταν το ‘I kiss the hand of my destroyer’), με ένα καλό αποτέλεσμα και έκτοτε, σταδιακά, στράφηκε αποκλειστικά στη μουσική, αφήνοντας δια παντός πίσω τις δουλειές γραφείου, που τόσο της απορροφούσαν τη δημιουργικότητα, όπως έχει πει. Από το 2005, που ξεκίνησε δειλά δειλά, απέκτησε το προσωνύμιο Chinawoman, το οποίο της ήρθε ως αστείο, αλλά εν τέλει, αυτό την έκανε γνωστή και τη συνόδευσε για χρόνια και πιο συγκεκριμένα, μέχρι και το 2016. Τότε, μια αρθρογράφος έγραψε ένα κείμενο, στο οποίο ανέφερε πως θεωρούσε το προσωνύμιο Chinawoman φυλετικά προσβλητικό και κατέληγε στο ότι οικειοποιείται μια ταυτότητα που δεν της ανήκει, αφού δεν είναι Ασιάτισσα (αν και έχει και κάποιες τέτοιες ρίζες, για αυτό και πολλοί αναρωτιούνταν αν όντως έλκει κινεζική καταγωγή ή όχι, ακούγοντας το Chinawoman, αλλά και βλέποντάς την κιόλας).

Η ίδια η Michelle, πήρε θέση προβληματιζόμενη από το κατά πόσο ισχύει αυτό και έλαβε την απόφαση να αλλάξει το καλλιτεχνικό της όνομα, όχι φυσικά επειδή κάποιος της έκανε τέτοια υπόδειξη στα πλαίσια των απαρχών της ιεράρχησης της πολιτικής ορθότητας, αλλά επειδή και η ίδια είχε αρχίσει να πιστεύει πως το μέχρι τότε όνομα, ίσως ήταν προσβλητικό για κάποιους. Πήρε τον χρόνο της να δει μήπως καταλήξει σε κάποιο άλλο ψευδώνυμο, αλλά εν τέλει, οδηγήθηκε στην απλούστερη και μάλλον καλύτερη επιλογή: να συνεχίσει την πορεία της με το πραγματικό της όνομα, το Michelle Gurevich, το οποίο και σύστησε στο κοινό λίγο πριν την κυκλοφορία του τέταρτου δίσκου της, ο οποίος ήταν και ο πρώτος που κυκλοφόρησε χωρίς την παραμικρή αναφορά στο ‘Chinawoman’, όπως και κάθε επόμενος, έκτοτε, ενώ όταν αργότερα, επανακυκλοφόρησαν και οι παλιότεροι, εξαντλημένοι δίσκοι της, το πραγματικό της όνομα μπήκε και στα εξώφυλλα των επανεκδόσεών τους.

Σε όλη της τη ζωή, έχει ζήσει ως νομάδα, όπως η ίδια έχει πει σε συνέντευξή της, αφού έχει αλλάξει πολλούς τόπους κατοικίας, πράγμα που της αρέσει, να γνωρίζει, δηλαδή νέα μέρη, ανθρώπους, κουλτούρες. Τα τελευταία αρκετά χρόνια, ζούσε στο Βερολίνο, όπου και είχε μετακομίσει, όχι μόνο λόγω της καλλιτεχνικής ταυτότητας της πόλης, αλλά επειδή με το πέρας των ετών, η βάση των θαυμαστών της αυξήθηκε θεαματικά και πιο συγκεκριμένα, στην Ευρώπη, επομένως, όπως είχε αναφέρει, είναι εύκολο να κανονίζει να παίζει παντού σε αυτή, με έδρα της το Βερολίνο, από όπου είναι και πολύ φθηνά τα αεροπορικά εισιτήρια προς αυτούς. Εδώ και μια πενταετία, έχει φύγει κι από εκεί, παραμένει όμως πάντα στην Ευρώπη, διάγοντας οικογενειακό βίο στην Κοπεγχάγη, μαζί με τη σύντροφό της, επίσης μουσικό και τραγουδοποιό, Lisa Bregneager (η οποία, πέρα από τη δική της, προσωπική, μουσική καριέρα, εμφανίζεται στη σκηνή στις συναυλίες της Michelle, αποτελώντας μέλος της ζωντανής της μπάντας από το 2016) και τα δύο παιδιά τους.

Η μουσική της διαφοροποιείται όχι μόνο από τη μουσική του σήμερα, αλλά από το σύνολο της μουσικής της τελευταίας εικοσιπενταετίας. Ο μοναδικός της ήχος, αργός, σκοτεινός, λυρικός, νοσταλγικός, συνταρακτικός και για αυτό, δεν ευθύνεται μόνο η μουσική η απέριττη μουσική της, η απογυμνωμένη από το περιττό, αλλά και η συγκλονιστική φωνή της, η βαριά, βραχνή, σχεδόν αντρική φωνή της. Στο παρελθόν, παρομοίαζαν τη Michelle με άλλους, μεγάλους καλλιτέχνες, όπως με την PJ Harvey και τη Nico, ενώ τη χαρακτήρισαν μέχρι και τη ‘θηλυκή Leonard Cohen’ (τον οποίο, τον αγαπά πολύ και έχει επανεκτελέσει και κομμάτια του, ζωντανά). Με τα χρόνια, όμως, και με τη δική της, πολύ προσωπική πορεία, άνοιξε τον δικό της δρόμο, έναν δρόμο διαφορετικό και ασύγκριτο με εκείνους άλλων. Το στίγμα που έχει αφήσει στη μουσική, με τη δισκογραφία της, αλλά και οι ανεπανάληπτες ζωντανές εμφανίσεις της, είναι τόσο χαρακτηριστικά που όποιος τα γνωρίζει, δεν τα φέρνει στο μυαλό του σε συσχετισμό με άλλους καλλιτέχνες.

Ακόμα, έχει αρχίσει να αποτελεί η ίδια επιρροή σε άλλους καλλιτέχνες, νέους και μη, σχετικούς και μη, όπως πχ η Molly Nilsson. Παρά τα όσα λέμε, όμως, η μουσική της είναι δύσκολο να χαρακτηριστεί με βάση γνωστά μουσικά είδη και υποείδη, είναι από αυτές τις ‘ακατάτακτες’ που λέμε. Δε μπαίνει εύκολα μέσα σε κουτάκια και κάτω από ταμπέλες, αν και αρκετοί το έχουν προσπαθήσει. Την έχουν χαρακτηρίσει ως sadcore, lo-fi pop, slowcore rock, experimental, dark romantic, όμως αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Αυτό που μετράει, είναι το πώς μιλάει μέσα στον καθένα που θα την αφήσει να εισχωρήσει στην ψυχή του. Η ίδια, εξάλλου, δηλώνει απλώς ‘writer of ballads’ κι εμείς το μόνο που έχουμε να σχολιάσουμε, είναι πως αυτές είναι από τις καλύτερες μπαλάντες που έχουμε ακούσει ποτέ.

Πάμε όμως να κάνουμε και μια αναδρομή στους σταθμούς της δισκογραφίας της!

Το 2007, 18 χρόνια πριν ακριβώς, κυκλοφόρησε τον ιστορικό, πρώτο της δίσκο με τίτλο ‘Party Girl’, ο οποίος τη μετέτρεψε σε μια εξαρχής σημαντική καλλιτέχνιδα, που απέδειξε από την πρώτη της, μόλις, κυκλοφορία, πως θα μας απασχολήσει σοβαρά, κάτι που εξακολουθεί, ευτυχώς, να κάνει ως σήμερα. Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, αποτελεί το δημοφιλέστερο κομμάτι της και αυτό με τις περισσότερες ακροάσεις και προβολές. Μέσα στα χρόνια, κυκλοφόρησαν πολλά remixes του, ενώ έγινε μέχρι και τουρκική διασκευή του από άντρα καλλιτέχνη - κάτι διόλου τυχαίο αυτό, αφού έχει μεγάλο κοινό και στην Τουρκία η Michelle, ενώ πολλές φορές εκεί, έχει ερμηνεύσει ζωντανά και τούρκικα κομμάτια. Ο δίσκος επανακυκλοφόρησε μια δεκαετία αργότερα με νέο εξώφυλλο.

[embed]

Από τον πρώτο της δίσκο, διακρίθηκαν οι θεματικές της μουσικής της, οι οποίες χαρακτηρίζουν ως και σήμερα το έργο της: ο έρωτας και η αγάπη, ο χωρισμός και οι απώλεια, οι παλιοί γνωστοί και οι νέοι άγνωστοι άνθρωποι, η νύχτα, η κομψότητα, η απόσταση, οι ουσίες και οι κάθε είδους εξαρτήσεις, η απόσταση, η μοναξιά και η μοναχικότητα, το πένθος και η απόγνωση, η φιλία, το σεξ, η αποφασιστικότητα, η απόγνωση, η τόλμη, η οπισθοχώρηση, η επανένωση, η απογοήτευση, η συνύπαρξη, η προσδοκία. Θεματικές που αναπτύσσονταν όλο και περισσότερο, με διαφορετικούς τρόπους. Στο ίδιο μοτίβο κινήθηκε, τρία χρόνια αργότερα, το 2010, και ο δεύτερος δίσκος της, με τίτλο ‘Show Me The Face’.

[embed]

Παρά τη σκοτεινότητα των περισσότερων κομματιών της, δε θα μπορούσαν να λείψουν και τα πιο φωτεινά και αισιόδοξα, τα πιο χορευτικά και ξεσηκωτικά, τα οποία όμως ποτέ δεν είχαν τον χαρακτήρα του ‘hit’, αλλά περικλείονταν από την προσωρινότητα που έχει πάντα κάθε καλή και ξεχωριστή στιγμή, μέχρι να βυθιστεί ξανά κανείς στη μελαγχολία της καθημερινότητας. Δηλαδή, το έργο της έχει και μια ελαφρότητα, την οποία αποπνέει το ασήκωτο βάρος της ύπαρξης, αλλά αυτή, άρχισε κάπως να γίνεται περισσότερο αισθητή, μετά τον τρίτο της δίσκο, τον ‘Let’s Part In Style’, που κυκλοφόρησε το 2014.

[embed]

Το 2016, κυκλοφόρησε ο τέταρτός της δίσκος, ο ‘New Decadance’ και σαν μια νέα εποχή να ξεκίνησε μαζί του. Ήταν ο πρώτος που βγήκε με το πραγματικό όνομα της, το Michelle Gurevich και όχι με το ψευδώνυμο Chinawoman, αλλά και ο πρώτος που στο σύνολό του, κυριαρχούσε μια πιο μπιτάτη, uplifting, χορευτική διάθεση και μουσική, με την αίσθηση της πίκρας στους στίχους, να μετατρέπεται σε γλυκόπικρη. Ένας καλοδεχούμενος πειραματισμός που λειτούργησε καλά, ειδικά εφόσον δεν έφυγε ποτέ ο παλιός της, ‘σκοτεινός εαυτός’ από μέσα της, αλλά και από τη μουσική της.

[embed]

Δυο χρόνια αργότερα, το 2018, είχαμε τον πέμπτο της δίσκο, τον ‘Exciting Times’, έναν τίτλο σχεδόν ειρωνικό, αφού ο δίσκος έχει πλήρη νοσταλγική διάθεση, αλλά υπό το πρίσμα της συμφιλίωσης με τα παρελθόντα και της αποδοχής του τέλους τους και της ύπαρξής τους, μόνο στη μνήμη πια, χωρίς αυτό να φέρνει πόνο. Οι ρυθμοί έπεσαν πάλι σε αυτόν τον δίσκο, αλλά χωρίς να παίρνουν τα βαθιά, σκοτεινά μονοπάτια. Λίγα χρόνια αργότερα, ο δίσκος επανακυκλοφόρησε με νέο εξώφυλλο που δεν φέρει πια το πρόσωπό της, αφού όπως είχε δηλώσει, δεν της άρεσε ποτέ εκείνη η φώτο που την έκανε να μοιάζει σαν ‘ψωνισμένη ντίβα’.

[embed]

Φτάνουμε εν μέσω πανδημίας, το 2020, οπότε και κυκλοφόρησε ο έκτος δίσκος της (που κάπως ‘χάθηκε’ και ‘αδικήθηκε’ λόγω της κυκλοφορίας του, δύο μήνες μετά το ξέσπασμα της πανδημίας), ο ‘Ecstasy In The Shadow Of Ecstasy’ (ποιητικός τίτλος προερχόμενος από έναν στίχο του κομματιού ‘Feel More’), ένας και πάλι, διαφορετικός δίσκος (ο οποίος περιείχε και το κομμάτι ‘Love From A Distance’, το μοναδικό που έγραψε στις αρχές της πανδημίας, για αυτό και αυτός ο χαρακτηριστικός τίτλος), με πιο χαλαρό ήχο, εντελώς σημερινό, λικνιστικό, με νέα όργανα να προστίθενται σε αυτόν και να αλλάζουν κάπως και τον μέχρι πρότινος επικρατούντα, μουσικό μινιμαλισμό.

[embed]

Νοέμβριος του 2024 και η Michelle, επανέρχεται με τον έβδομο δίσκο της, τον ‘It Was The Moment’, 4½ χρόνια μετά τον προηγούμενο δίσκο της (το μεγαλύτερο διάστημα που έχει σημειωθεί μεταξύ των κυκλοφοριών δύο δίσκων της, από το 2007 ως σήμερα). Ένας δίσκος μιας μεσήλικης, πια, γυναίκας, που παραμένει ζωντανή και παθιασμένη, αντιλαμβάνεται την αξία της ως γυναίκας, ερωμένης και καλλιτέχνιδας. Κοιτάζει πίσω, αναπολεί, νοσταλγεί, παραμιλάει με βαριά φωνή, μα δεν σταματάει να κοιτάει το μέλλον με μάτια που λάμπουν και τον ερωτισμό να κάνει τα γόνατά της να τρέμουν.

[bandcamp width=100% height=120 album=3578592499 size=large bgcol=333333 linkcol=0f91ff tracklist=false artwork=small]

Αν οι προηγούμενοι δίσκοι της, ακούγονταν πίνοντας σαμπάνια, οι τρεις πρώτοι και κρασί, οι δύο επόμενοι, από νωρίς το βραδάκι ως μετά τα μεσάνυχτα, ο έκτος, είναι ένας δίσκος που ακούγεται απόγευμα, ως τη δύση του ηλίου, πίνοντας κοκτέιλ και ο έβδομος, ο φρέσκος, μεταξύ 10-12 τη νύχτα, στο σταθμευμένο αυτοκίνητο, πίνοντας Campari ή μεταξύ 4-6 τα ξημερώματα, στον καναπέ του σαλονιού, πίνοντας Bacardi. Και στις δύο περιπτώσεις, στο μισοσκόταδο, με τα δάκρυα να κυλούν σιωπηλά. Μια σειρά επτά κυκλοφοριών – κομψοτεχνημάτων που απέδειξαν πως είχαν δίκιο όσοι σαγηνεύτηκαν μαζί της εξαρχής και πίστεψαν στη δουλειά της, η οποία διαρκώς προχωράει και εξελίσσεται, όπως και η ίδια η Michelle, που δεν παύει ποτέ να πειραματίζεται και να οδηγείται σε νέους ανεξερεύνητους δρόμους, με βάση και τα όσα ζει, αφού είναι από τους καλλιτέχνες που το έργο τους είναι στενά συνδεδεμένα, εμπνευσμένο και επηρεασμένο από τα πολύ προσωπικά τους βιώματα. Μια πολυσχιδής καλλιτέχνιδα, η Michelle, ασχολείται με ό,τι έχει να κάνει με τη μουσική της, επιμένοντας σε ένα εντελώς DIY μοντέλο, εξακολουθώντας να ηχογραφεί τα κομμάτια της στο υπνοδωμάτιο της, όλα αυτά τα χρόνια και να κυκλοφορεί μόνη της τους δίσκους της, χωρίς να έχει εμπλακεί με δισκογραφικές εταιρίες. Δημιουργεί επίσης μόνη της, τα βίντεο των κομματιών της, κανονίζει τις εμφανίσεις της αλλά και αυτοσκηνοθετείται επί σκηνής, αποδεικνύοντας πως υπάρχουν ακόμα καλλιτέχνες που ασχολούνται με την ουσία της τέχνης και δεν αφήνονται στο να τους καταπιεί το γνωστό σύστημα.

[embed]

Και μπορεί η δισκογραφική της πορεία να ξεκίνησε το 2007, με τον πρώτο της δίσκο, η συναυλιακή όμως, καθυστέρησε μερικά χρόνια, ξεκινώντας το φθινόπωρο του 2010 (έχοντας κυκλοφορήσει ήδη τους δύο πρώτους δίσκους της, αλλά πιθανώς, μην πιστεύοντας ποτέ πως θα έφτανε να τους ερμηνεύει και ζωντανά, την ώρα που τους ηχογραφούσε στο υπνοδωμάτιό της), ως προσκεκλημένη από τον Patrick Wolf, για να ανοίξει τις συναυλίες του στην Ευρώπη και έκτοτε, έγινε σταθερός επισκέπτης της. Στη χώρα μας, έχει έρθει πέντε φορές, ενώ η έκτη, θα είναι η προσεχής της – αυτή, θα είχε συμβεί νωρίτερα, αλλά όλοι ξέρουμε τι προξένησε στα θεάματα η πανδημία. Η Michelle, μετά το 2019, οπότε και μας επισκέφθηκε, ξαναβγήκε για συναυλίες το 2022. Δυστυχώς και παραδόξως, κανείς δεν την έκλεισε για μια συναυλία εδώ, παρ’ όλο που την άνοιξη του 2022, πήγε μέχρι την Τουρκία και έτσι χάσαμε και την ευκαιρία να ακούσουμε τα τραγούδια του έκτου δίσκου, ζωντανά, όταν επιτέλους, μπόρεσε πια μετά τα lockdowns, να βγει να τον προωθήσει. Και λέω ότι την χάσαμε, διότι, αν και επιτέλους, ανακοινώθηκε πως θα έρθει τελικά τον Μάιο του 2023, η συναυλία – όπως και όλες όσες είχε ανακοινώσει εκείνη την περίοδο, αναβλήθηκαν για ένα εξάμηνο, καθώς διαγνώστηκε με υπερκόπωση. Έτσι, ενώ η περιοδεία – μαζί με τη στάση της στην Αθήνα, αναβλήθηκε για το Δεκέμβριο, εκείνη επανήλθε με νέα ανακοίνωση που την ακύρωσε τελικά, αφού δεν κατάφερε να αποκαταστήσει την υγεία της στο διάστημα που προηγήθηκε και είπε πως θα απέχει για άγνωστο χρονικό διάστημα, έως ότου το καταφέρει.

Λυπηθήκαμε, μα την αγαπάμε και την καταλαβαίνουμε, ενώ εξάλλου και η υγεία είναι πάντα, πάνω από όλα. Ελπίζαμε να επιστρέψει και πιστεύαμε πως όταν θα το έκανε, θα ήταν και με νέο δίσκο, πράγμα που έγινε στα τέλη του 2024, κατά τη διάρκεια του οποίου, δεν πραγματοποίησε καμία ζωντανή εμφάνιση. Μετά την κυκλοφορία του νέου δίσκου, ανακοίνωσε και το ευχάριστο νέο, πως επιστρέφει σε αυτές, μετά από 1,5 χρόνο, πηγαίνοντάς το σιγά σιγά, ορίζοντας λίγες ημερομηνίες για αρχή και μάλιστα, μία ανά μήνα, με την Αθήνα, να έχει την τιμητική της, αφού θα αποτελέσει τον πρώτο της σταθμό της επανόδου της και έτσι, επιτέλους, θα βιώσουμε για ακόμα μία φορά τη συγκλονιστική εμπειρία του να παρακολουθείς ζωντάνα τη Michelle επί σκηνής! Επιστρέφει, λοιπόν, για έκτη φορά στα μέρη μας, έξι χρόνια μετά την τελευταία φορά και δώδεκα μετά την πρώτη (δηλαδή, για να καταστεί σαφές πόσο μας έχει λείψει, να πούμε πως την είχαμε δει πέντε φορές μέσα σε έξι χρόνια και από την τελευταία, πέρασαν άλλα έξι! – λογικό είναι, λοιπόν, που έχουμε πάθει στέρηση!). Και μιας και τα λέμε όλα αυτά, ας κάνουμε και μια σύντομη αναδρομή στις προηγούμενες επισκέψεις της!

Η πρώτη ήταν διπλή, αφού τον Μάρτιο του 2013, έπαιξε για δύο συνεχόμενες μέρες στην Αθήνα, δύο sold out shows στο Six Dogs, κάτι που ενάμιση χρόνο αργότερα, την έφερε σε μεγαλύτερο χώρο, όπως και της άξιζε κι έτσι, την είδαμε και τον Νοέμβριο του 2014 στο Fuzz, ενώ ακριβώς έναν χρόνο αργότερα, το 2015, την απολαύσαμε ξανά στον ίδιο χώρο, κάτι που συνέβη και πάλι, έναν χρόνο αργότερα ακριβώς, ξανά στον ίδιο χώρο, τον Δεκέμβριο του 2016. Την πέμπτη και τελευταία, ως τώρα, φορά, έπαιξε Gagarin, τον Μάιο του 2019, σε διοργάνωση του Plissken - όπως και τώρα (οι μοναδικές φορές που ανέλαβε ένας μεγάλος διοργανωτής να τη φέρει και όχι κάποιος συναυλιακός χώρος).

[embed]

Στην πρώτη της επίσκεψη, έπαιξε τραγούδια από τους δύο πρώτους της δίσκους, στη δεύτερη, ήρθε με αφορμή την κυκλοφορία του τρίτου της δίσκου, νωρίτερα μέσα στη χρονιά, οπότε η εμφάνισή της, βασίστηκε κυρίως σε αυτόν, στην τρίτη της εμφάνιση, mην έχοντας κυκλοφορήσει κάτι νέο, ήρθε λόγω της μεγάλης απαίτησης του κοινού και έπαιξε ένα σετ παρόμοιο με αυτό της προηγούμενης χρονιάς, ενώ στην τέταρτη επίσκεψή της, ήρθε για πρώτη φορά ως Michelle Gurevich και όχι ως Chinawoman, παρουσιάζοντάς μας τον νέο, τότε, τέταρτο δίσκο της. Μάλιστα, να πούμε, επί τη ευκαιρία, πως η τρίτη της εμφάνιση εδώ, τον Νοέμβριο του 2015, ήταν η τελευταία συναυλία που έδωσε ποτέ, γενικά, ως Chinawoman!

[embed]

2,5 χρόνια αργότερα, τον Μάιο του 2019 επέστρεψε ξανά, για την πέμπτη της εμφάνιση στην Αθήνα, αυτή τη φορά στο Gagarin, με αφορμή την κυκλοφορία του πέμπτου της δίσκου, μερικούς μήνες νωρίτερα, μέσα στο 2018. Τώρα, έξι χρόνια αργότερα μετά την τελευταία της επίσκεψη, χρονικό – διάστημα ρεκόρ, σε σχέση με το παρελθόν, η σπουδαία Michelle Gurevich, επιστρέφει θριαμβευτικά στην Αθήνα που τόσο τη λάτρεψε και μάλιστα, στον χώρο που της ταίριαζε πάντα, περισσότερα από όλα, αφού διακρίνεται από τη μεγαλοπρέπειά του, όπως και η ίδια και η μουσική της, στο Fuzz Live Music Club, στον Ταύρο!

[embed]

Να πούμε, για την ιστορία, πως τις τρεις πρώτες, από τις συνολικά έξι φορές (της επερχόμενης, συμπεριλαμβανομένης), έπαιξε και στη Θεσσαλονίκη (το 2013, στο Block 33, το 2014 και το 2015, στο Fix Factory of Sound), ενώ τις άλλες τρεις, όχι, μια ‘αδικία’ που θεωρώ πως θα πρέπει να αποκατασταθεί την επόμενη φορά, προς όφελος και της συμπρωτεύουσας που τόσο, την αγαπάει, επίσης. Όλες τις φορές, έχει έρθει με full band, εκτός από την τελευταία, όπου ήρθε μόνο με τον Robin Thomson, σε ένα πιο ακουστικό και διαφορετικό live, όπου η θεατρικότητα που είχε στήσει επί σκηνής, είχε τον πρώτο λόγο. Ο Robin Thomson, είναι ο παλιότερος συνεργάτης της επί σκηνής, αφού τη συνοδεύει ανελλιπώς από τις πρώτες της εμφανίσεις ως και σήμερα. Έχει και το δικό του, solo project, τους Twins Sons, με το οποίο έχει βγάλει κάποιες κυκλοφορίες μέσα στα χρόνια, ενώ το προηγούμενο διάστημα, άνοιγε με αυτό και τις συναυλίες της Michelle, ενώ στο παρελθόν, έχει περιοδεύσει και με τη μπάντα The Hidden Cameras.

[embed]

Ακόμα, εδώ από το 2016, στη σκηνή μαζί της, βρίσκεται και η Lisa Bregneager, όπως προαναφέραμε, μια μουσικός με ήδη αρκετές, προσωπικές κυκλοφορίες με το όνομά της από το 2016. Επιπλέον, ήδη από το 2022, στην επί σκηνής μπάντα, επέστρεψε και ο Tim Isherwood, ένας ακόμα πολυπαραγωγικός μουσικός, με κυκλοφορίες με το όνομά του, αλλά και με τα καλλιτεχνικά ψευδώνυμα sir o sir και FUTURE ROMAN, τον οποίο και είχαμε γνωρίσει το 2014, όταν έπαιζε επί σκηνής με τη Michelle, ανοίγοντας νωρίτερα και τη συναυλία της μόνος του, ως Tim Isherwood. Έκτοτε, αποχώρησε, τον χάσαμε, αλλά να που επέστρεψε, τελικά! Στο μεταξύ, και ο Robin και ο Tim, έχουν συνδράμει σε δίσκους της Lisa, όπως εκείνη σε δικούς τους, όπως ακριβώς και η Michelle! Το αγαπημένο παρεάκι, έρχεται, λοιπόν, για πρώτη φορά με την πλήρη σύνθεσή του στην Αθήνα, για μια μοναδική βραδιά.

[embed]

Μια βραδιά γεμάτη πάθος, πρωτίστως, στην οποία θα χορέψουμε, θα συγκινηθούμε, θα χαμογελάσουμε, θα νοσταλγήσουμε, θα αγκαλιαστούμε, θα δακρύσουμε. Είναι πραγματικά χείμαρρος ο συνδυασμός συναισθημάτων που κατακλύζουν τον οποιονδήποτε που θα έχει την τύχη να απολαύσει ζωντανά, τη Michelle, μπροστά του, να ερμηνεύει τα κομμάτια της και να τον βυθίζει στον χρυσόμαυρο, συναισθηματικό κόσμο της. Δεν είναι τυχαία η αγάπη της χώρας μας προς το πρόσωπό της, αλλά κι εκείνη μάς αγαπάει πολύ, όπως έχει δηλώσει πολλάκις. Μάλιστα, κάποια φορά, είχε πει ‘my first love was greek’! Βλέπετε, είναι και άκρως επικοινωνιακή στις συναυλίες της, μιλάει στο κοινό, του απευθύνεται, το ρωτάει, κάνει χιούμορ μαζί του. Αξέχαστη η ατάκα της πως ‘δεν ξέρω τι θα πάτε να κάνετε μετά από εδώ, αλλά ξέρω πως πολλά παιδιά έχουν γεννηθεί με τη σύλληψή τους να γίνεται μετά από τις συναυλίες μου’, πράγμα διόλου απίθανο, αφού η μουσική της, φέρνει τον κόσμο κοντά.

[embed]

Και μιας και λέμε ξανά για τη μουσική της, αυτή με τα χρόνια, έχει πάρει και μεγαλύτερες διαστάσεις, έχοντας εκτιμηθεί ευρέως. Το 2012, το κομμάτι της ‘Lovers Are Strangers’, ήταν το χαρακτηριστικό κομμάτι της ταινίας ‘Kolka Cool’, του Juris Poskus, το 2013, το κομμάτι ‘Russian Ballerina’, χρησιμοποιήθηκε σε διαφήμιση κινητού της Nokia, το 2014, τα κομμάτια ‘Party Girl’ και ‘I’ll be your woman’, ενέπνευσαν την ταινία ‘Party Girl’ (βραβείο Χρυσής Κάμερας στο Φεστιβάλ Καννών 2014 – η ταινία κυκλοφόρησε στους ελληνικούς κινηματογράφους τον Δεκέμβριο του 2014 από τη Feelgood Entertainment). Το 2022, το κομμάτι της ‘Feel More’, ήταν το χαρακτηριστικό κομμάτι της μίνι σειράς τεκμηρίωσης ‘Keep Sweet: Prey And Obey’, ενώ την ίδια χρονιά, έγραψε τη μουσική για την ταινία ’99 Φεγγάρια / 99 Moons’ (η οποία ήταν να κυκλοφορήσει και στους ελληνικούς κινηματογράφους από τη Strada Films, προ διετίας, αλλά τελικά, αυτό δε συνέβη ποτέ, δυστυχώς). Και πέρα από όλα αυτά, δε θα μπορούσαμε να μην αναφέρουμε remixes άλλων καλλιτεχνών σε γνωστά της κομμάτια αλλά και στη συνέχεια, μερικά ακόμα σπουδαία, δικά της τραγούδια, που βγήκαν ως singles ή b-sides, χωρίς ποτέ να συμπεριληφθούν σε έναν κανονικό, δικό της δίσκο, αλλά αφενός, αξίζουν επίσης της προσοχής μας, αφετέρου, μπορεί να αποτελέσουν το υλικό για μια μελλοντική, επετειακή πχ, κυκλοφορία που θα αποτελείται από αυτά!

τα remixes:

First Six Months Of Love (M8 Burn Remix)

[embed]

Good Times Don’t Carry Over (Stefan Biniak – Summer Is Almost Over Remix)

[embed]

Woman Is Still A Woman (Ralph Ghyard Remix)

[embed]

Nothing To Talk About (DiPapRemix)

[embed]

Left You At The Farm (Naxxos Remix)

[embed]

Party Girl (Sainte Vie Remix)

[embed]

τα singles της Michelle:

Russian Ballerina (2008)

[embed]

Victim’s Charm (2009)

[embed]

Back in the ghetto of longing (2009)

[embed]

Aviva [version 2 - Jazzercise edition] (2010)

[embed]

Pure at heart (2012)

[embed]

Kiss in Taksim Square (2013)

[embed]

Lifetime in one night (2014)

[embed]

Poison in my mind (2019)

[embed]

Friend of a friend (feat. Rodrigo Leao) (2021)

[embed]

Ho Fatto L’amore con me (2021)

[embed]

No one answer (2021)

[embed]

Losing touch (2021)

[embed]

Forever Awkward (2021)

[embed]

Aliens Wanna Touch (2022)

[embed]

Speechless (2024)

[embed]

Ολόκληρη η Αθήνα περιμένει διακαώς να υποδεχτεί ξανά την αισθηματία της καρδιάς της, τη λατρεμένη Michelle, που επιτέλους, κάνει το πολυαναμενόμενο comeback της στη δισκογραφία και τις ζωντανές εμφανίσεις, με τον νέο δίσκο της (αλλά και όλη την υπόλοιπα, πλούσια δισκογραφία της) στις αποσκευές της, να καταφτάνει στη χώρα μας που πάντα την τιμά και υποκλίνεται στο ταλέντο της, μα και στην ψυχή της, μπροστά. Ετοιμαζόμαστε, λοιπόν, για μία, ακόμα, εμπειρία ζωής και αυτή, την οφείλουμε στο Plissken Festival, στο οποίο, αξίζουν θερμά συγχαρητήρια που τη φέρνει ξανά κοντά μας, τού είμαστε πραγματικά ευγνώμονες. Μελετήστε το αφιέρωμα, ακούστε τη δισκογραφία και τα λέμε στο Fuzz – αν μπορέσουμε να μιλήσουμε, μετά από ό,τι θα ζήσουμε!... Φέτος, η Michelle Gurevich κλείνει τα 20 χρόνια καλλιτεχνικής πορείας της. Είμαστε ευγνώμονες που στράφηκε στη μουσική και ετοιμαζόμαστε να είμαστε οι πρώτοι, ως πόλη και χώρα, που θα τα γιορτάσουμε μαζί της, σε μια συγκινητική συναυλία επανένωσης μαζί της, μετά από καιρό, από την οποία, όποιος αγάπησε, ονειρεύτηκε και πληγώθηκε ποτέ, οφείλει στον εαυτό του, να μην απουσιάζει! Μια βραδιά αμοιβαίας αγάπης, αφού και η ίδια η Michelle, αγαπάει τη χώρα μας πολύ (για αυτό και πάντα, είναι τόσο φιλική και επικοινωνιακή μαζί μας και δεν παραλείπει να μοιράζετε και ιστορίες, αλλά και άγνωστες πτυχές του εαυτού της, μαζί μας - μία από αυτές, ήταν πως ο πρώτος της έρωτας ήταν από την Ελλάδα, άρα ίσως να μην είναι τυχαίος και ο σφοδρός έρωτας της Ελλάδας με εκείνη, ένα φαινόμενο που ούτε η ίδια, δε μπορεί με σιγουριά να ερμηνεύσει. Δε χρειάζεται, άλλωστε, η μαγεία του έρωτα, δεν εξηγείται).

Ακολουθεί και το δελτίο τύπου της διοργανώτριας εταιρίας Plissken Festival,

για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη συναυλία:

Η Michelle Gurevich ζωντανά στην Αθήνα

Παρασκευή 31/01/2025

Fuzz Live Music Club

Πειραιώς 209 & Πατριάρχου Ιωακείμ 1,

Ταύρος 177 78, Αθήνα

Στάσεις ΜΜΜ:

Μετρό Γραμμή 1 (ΗΣΑΠ):

Σταθμός ΤΑΥΡΟΣ

Λεωφορειακές Γραμμές ΟΑΣΑ:

049 & 914 –Στάση ΤΑΥΡΟΣ (και από τις δυο κατευθύνσεις)

815 – Από Ταύρο: Στάση ΤΑΥΡΟΣ / Από Γουδή: Στάση ΕΡΓΩΝ

035 – Στάση ΘΡΑΚΗΣ (και από τις δυο κατευθύνσεις)

Προπώληση εισιτηρίων:

μέσω του more.com:

https://www.more.com/gr-el/tickets/music/michelle-gurevich-live-in-athens/

και των συνεργαζόμενων με αυτό, επιχειρήσεων Nova, Public, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, Yoleni’s και τηλεφωνικά στο 11876

Τιμές εισιτηρίων:

17€ (Early bird) - ΕΞΑΝΤΛΗΘΗΚΑΝ

21€ (Πρώτη φάση προπώλησης) - ΕΞΑΝΤΛΗΘΗΚΑΝ

25€ (Υπόλοιπη προπώληση και ταμείο)

Η Michelle Gurevich από τον Καναδά καταφτάνει στις 31 Ιανουαρίου στο Fuzz Club της Αθήνας σε μία από τις ελάχιστες εμφανίσεις που θα πραγματοποιήσει μέσα στο 2025 στο πλαίσιο της προώθησης του νέου της album "It Was The Moment". Η ιστορία της Michelle Gurevich, ξεκίνησε όταν ηχογράφησε στο δωμάτιό της το ντεμπούτο της, Party Girl, το οποίο είχε εμφατική απήχηση στη γη των προγόνων της. Ο ήχος του ταξίδεψε από τα γιοτ δισεκατομμυριούχων Ρώσων μέχρι τις επαρχίες της Ουκρανίας ως ένας από τους δημοφιλέστερους ήχους κλήσεις κινητών στις περιοχές της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Η Ρωσικής καταγωγής Michelle, κόρη μπαλαρίνας στα περίφημα μπαλέτα Kirov και μηχανικού στο Leningrad, μεγάλωσε ακούγοντας τη συλλογή των γονιών της που αποτελούνταν από Σοβιετικούς και Ευρωπαϊκούς δίσκους των 70’s. Η μουσική της φέρνει στο νου την Nico και τον Leonard Cohen. Τα κομμάτια της, γεμάτα συναίσθημα, χιούμορ και κωμικοτραγικές ιστορίες, σε συνδυασμό με τη χαρακτηριστική φωνή της, που θυμίζει σε πολλά σημεία μία εκδοχή της Tanita Tikaram, και τους στίχους της διαμορφώνουν ένα ιδιαίτερο προσωπικό ύφος. Το 2016 η Michelle, γνωστή ως και τότε ως Chinawoman, αποφάσισε να εμφανίζεται με το πραγματικό της όνομα, χρησιμοποιώντας το πλέον και στην επανέκδοση όλων των προηγούμενών της άλμπουμ. Κάνοντας sold out εμφανίσεις σε πόλεις όπως η Κωνσταντινούπολη, το Βερολίνο, η Βαρσοβία, η Μόσχα αλλά και φυσικά η Αθήνα, η Michelle, έχει δημιουργήσει μία δική της "αγορά" που περιλαμβάνει την Ανατολική Ευρώπη, την queer σκηνή του Βερολίνου και το κοινό που ακολουθεί φανατικά τους Charles Aznavour, Zeki Müren και Lucio Dalla. Αν και στις live εμφανίσεις της, όπως και στο Fuzz Club στις 31 Ιανουαρίου, πλαισιώνεται από εξαιρετικούς μουσικούς, στην ηχογράφηση των άλμπουμ της κυριαρχεί το ατομικό στοιχείο διατηρώντας με αυτόν τον τρόπο μια πιο άμεση επαφή με τους ακροατές της.