HELLFEST OPEN AIR FESTIVAL 2016

3 Μέρες. Πάνω από 140 συγκροτήματα.
Εμπειρία απίστευτη για κάθε συναυλιόφιλο.

Τα τελευταία 10 χρόνια έχουν περάσει τις hellsgates κάποια από τα μεγαλύτερα ονόματα σε όλο το φάσμα του ακραίου ήχου, IRON MAIDEN, AEROSMITH, DEF LEPPARD, BLACK SABBATH, SLAYER, MOTORHEAD, MOTLEY CRUE, MANOWAR, SCORPIONS, KISS, ALICE COOPER, ZZ TOP, MARYLIN MANSON, DEEP PURPLE, MEGADETH, KORN, SLIPKNOT, GUNS’N’ROSES, LYNYRD SKYNYRD, JUDAS PRIEST, DEFTONES, TWISTED SISTER, EUROPE, EMPEROR, TURBONEGRO, NOFX, BODY COUNT, STATUS QUO κλπ…

Το HELLFEST έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου με την πρωτοτυπία, την οργάνωση και τις επιλογές συγκροτημάτων που κάνει και κάθε χρονιά προσπαθεί να βελτιώνεται και στους τρεις αυτούς τομείς. Όποιος έχει παρευρεθεί τα τελευταία χρόνια στο συγκεκριμένο φεστιβάλ έχει δει τις βελτιώσεις που γίνονται στην οργάνωση και στις εγκαταστάσεις κάθε χρόνο. Το HELLFEST, με συνολικά πάνω από 150000 κόσμο για το τριήμερο κατάφερε για μια ακόμη χρονιά να μας εκπλήξει θετικά. Τίποτα δεν έμεινε στην τύχη. Το όλο concept του φεστιβάλ είχε δουλευτεί μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια, υπέροχος φωτισμός και εφέ, πυροτεχνήματα, show και παραστάσεις, ambient καταστάσεις μόλις έδυε ο ήλιος με φωτιές και πάρα πολλά άλλα ωραία…

6 σκηνές για να απολαύσεις τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες: MAINSTAGE I, MAINSTAGE II, THE TEMPLE, THE ALTAR, THE VALLEY, WARZONE. Αλλά το φεστιβάλ δεν είχε να προσφέρει μόνο αυτό στους festivaliers του. Εκτός λοιπόν από τις μουσικές σκηνές υπήρχαν πολλοί ακόμη χώροι για τη διασκέδαση των παρευρισκομένων: Extreme Market, Metal Corner, Hell City Square, Dark Forest, Merchandising, HELLFEST Cult (fan club), Χώρος VIP, After parties μέχρι τις 3:20 το πρωί, DJ set, πανοραμική πλατφόρμα, μπαρ (και πολλά μάλιστα), Τατουάζ και piercing, χώρος φόρτισης κινητών τηλεφώνων, πάρκινγκ, camping, πάρκο για skate, ρόδα, zip line κ.α.

Και παρακάτω ακολουθούν κάποια σχόλια του Αντώνη Ξενάκη και του Πάνου Κορδάτου για κάποιες μπάντες που δυστυχώς εγώ έχασα για χάρη κάποιων άλλων, που αυτοί όμως παρακολούθησαν. Οι συνθήκες και τα overlap δεν μου επέτρεψαν να δω τις συγκεκριμένες μπάντες, τις οποίες όμως θα φροντίσω να μη χάσω την επόμενη φορά που θα μου δοθεί η ευκαιρία.

DAY 1

Πλησιάζοντας τις “Πύλες της Κολάσεως”
hel1

NASHVILLE PUSSY (Από τον Πάνο Κορδάτο)
Το αμερικάνικο southern βλαχο-rock που παίζουν οι Nashville Pussy πάντα μου άρεσε. Και η μπάντα μου σέρβιρε αυτό ακριβώς για το οποίο πήγα. Η Ruyter (κιθάρα) και η Bonnie (μπάσο) τα σπάνε πάνω στη σκηνή, σε αντίθεση με τον mastermind της μπάντας, Blaine Cartwright που ήταν λες και είχε καταπιεί μπαστούνι, αλλά λίγο μας ενόχλησε αυτό. Το να προσπαθήσεις εξάλλου να ζεστάνεις τον κόσμο πρώτη μέρα στη 1 παρά το μεσημέρι, όπου πολλοί μόλις έχουν μπει, είναι ακόμα ελαφρώς μουδιασμένοι και κάνουν αναγνωριστικές βόλτες στο site, είναι κομματάκι δύσκολο. Όμως οι Nashville Pussy μάλλον το κατάφεραν, τουλάχιστον ως ένα βαθμό.

HALESTORM (Από τον Πάνο Κορδάτο)
Από Halestorm δεν είχα ακούσει πολλά, πέρα από τα πιο γνωστά hit-άκια τους. Ξεκίνησαν λίγο υποτονικά και με ελαφρώς χαμηλότερο ήχο από αυτόν που θα περίμενες, αλλά όσο πέρναγε η ώρα το πράγμα ίσιωνε. Η Lzzy Hale είναι μια Θεά. Εξαιρετική performer, ξέρει ακριβώς τι πρέπει να κάνει κι έχει όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω της. Ένα μικρό drum solo ίσως θα μπορούσε και έχει αντικατασταθεί μ’ ένα κομμάτι ακόμα, αλλά κάποιες ανάσες είναι μάλλον απαραίτητες. Καλή εμφάνιση, τηρουμένων των αναλογιών, ότι πρέπει προκειμένου να περάσεις ευχάριστα μισή ωρίτσα.

ANTHRAX
Οι Anthrax ποτέ μα ποτέ δεν απογοητεύουν το κοινό. Βγήκαν στη σκηνή γεμάτοι ενέργεια κι έπαιξαν αυτή τη λίγη ώρα που τους αναλογούσε, αλλά πρόλαβαν και μας ξεσήκωσαν όλους. Με το άκουσμα του Impaled σχηματίστηκαν τα πρώτα moshpit της ημέρας και μας ξύπνησαν για τα καλά. Αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε περιοδεία για το νέο τους άλμπουμ “For all Kings” από το οποίο μας παρουσίασαν 3 κομμάτια. Είχαμε την τύχη να ξαναδούμε αυτή τη μεγάλη μπάντα και τον Joey Belladonna με ινδιάνικο καπέλο να μας τραγουδάει το Indians για το κλείσιμο.
Έπαιξαν τα: Impaled, You Gotta Believe, Caught in a Mosh, Got the Time (Joe Jackson cover), Fight ‘Em ‘Til You Can’t, Evil Twin, Antisocial (Trust cover), Breathing Lightning, Indians

TURBONEGRO
Punk ROCK! Άλλο ένα συγκρότημα που δε θα σε απογοητεύσει ποτέ! Είναι πάνω από 20 χρόνια στο στερέωμα και κάθε φορά που τους βλέπω είναι και πιο ζωντανοί και ορεξάτοι! Με λιγότερο χρόνο στη διάθεσή τους απ’ ότι στην Αθήνα, διάλεξαν ένα προς ένα τα κομμάτια που θα έπαιζαν και κράτησαν ψηλά τη διάθεση μας μετά τους Anthrax. Όλα άψογα. Από την kinky σκηνική τους παρουσία μέχρι και την εκτέλεση των κομματιών και την επικοινωνία με τον κόσμο. Έπαιξαν τα: The Age of Pamparius, You Give Me Worms, All My Friends Are Dead, Hot for Nietzsche, City of Satan, Special Education, Drenched in Blood (D.I.B.), Get It On, Wasted Again, I Got Erection.

(Κι από το πανκ ροκ στο σατάνικ μπλακ μέταλ… Αυτή είναι η μαγεία των φεστιβάλ.)

INQUISITION (Από τον Πάνο Κορδάτο)
Ανχόλι τρισατάνικ μπλακ μέταλ. Βλάσφημο image, ήχος να ξύνει με τα πρίμα στο Διάολο, blastbeat, απόκοσμα φωνητικά. Όσα πράγματα έχεις στο μυαλό σου για ένα live Inquisition, θα τα βρεις εδώ πέρα. Hymn for a Dead Star, Dark Mutilation Rites, Command of the Dark Crown, Infinite Interstellar Genocide… Προσωπικά θα ‘θελα κι ένα Crush the Jewish Prophet, αλλά δε μου έκαναν τη χάρη. Ας είναι, πέρασε απρόσκοπτα ένα ημίωρο, χωρίς άγχος και τρέξιμο από τη μία σκηνή στην άλλη.

KILLSWITCH ENGAGE
Έπεσε πολύ τρέξιμο για να προλάβουμε τους Killswitch Engage οι οποίοι εμφανίζονταν στην αποκομμένη και μακρινή Warzone. Πολύ κακώς απ’ ότι αποδείχθηκε γιατί αυτό που φάνταζε στην αρχή σαν κακός ήχος αποδείχθηκε ότι ήταν απλά η φωνή του Jesse Leach. Φαινόταν να υπάρχει όρεξη από μεριάς της μπάντας. Αυτό έλειπε κιόλας, να παίζεις metalcore και να μην έχεις όρεξη. Ήταν μια μετριότατη εμφάνιση την οποία επισκίασε ακόμη περισσότερο η αψυχολόγητη συμπεριφορά και τα σχόλια του κιθαρίστα τους Adam Dutkiewicz.

VOLBEAT
Τι να πει κανείς γι’ αυτό το συγκρότημα;! Προσωπικά μιλώντας, δεν ήταν η καλύτερη φορά που τους έχω δει, αλλά(!) αυτό δε σημαίνει ότι δεν ήταν πάρα πολύ καλοί. Πολύ ευχάριστη και χιουμοριστική διάθεση από τον Michael Poulsen ο οποίος δεν παρέλειψε να κάνει ένα καυστικό σχόλιο για την προσθήκη του AXL Rose στο δυναμικό των AC/DC και ότι με τη βοήθεια των προηγμένης τεχνολογίας ακουστικών που φοράει καταφέρνει και τον κρατά μακριά από τους Volbeat για την ώρα. Αφιέρωσαν το “Goodbye Forever” στο μεγάλο Mohammed Ali, το “The Mirror and the Reaper” στον Lemmy Kilmister και το “Fallen” στον εκπλιπόντα πατέρα του τραγουδιστή Michael Poulsen. Οι Volbeat από την πρώτη φορά που εμφανίστηκαν στα μουσικά δρώμενα φάνηκε ότι θα κάνουν πάταγο. Έχουν τη στόφα της πολύ μεγάλης μπάντας και το σημαντικότερο; Τρομερή live παρουσία. Πολλοί μπορούν να γράψουν καλά studio albums. Το θέμα είναι όμως αν μπορείς να το αποδώσεις live και οι Volbeat το κάνουν 100%. Κρυστάλλινος ήχος και καταπληκτική η φωνή του Poulsen. Αν είσαι φαν των Metallica, Johnny Cash, Elvis Priesley δεν μπορείς να μην τους λατρέψεις.

DROPKICK MURPHYS
Όσες φορές και να τους δεις live είναι λιγες. Όσο κουρασμένος και να είσαι, αποκλείεται να μην πεταχτείς χοροπηδώντας στο άκουσμα της πρώτης νότας τους. Εισαγωγή με το ανατριχιαστικό “The Foggy Dew” της συντοπίτισσάς τους Sinead O’Connor και καπάκι το “The Boys are Back” και χαμός! Δε σταματήσαμε ούτε δευτερόλεπτο να χορεύουμε και να κοπανιόμαστε καθώς και αυτοί μας είχαν ετοιμάσει ένα πολύ ωραίο setlist με πάρα πολλές hitάρες. Prisoner’s Song, Sunday Hardcore Matinee, Johnny, I Hardly Knew Ya, You’ll Never Walk Alone (Rodgers & Hammerstein cover), The Warrior’s Code, στο Rose Tattoo έπεσε το ξύλο της αρκούδας και το croud surfing πήγε σύννεφο, το The State of Massachusetts περιλάμβανε χορό μέχρι τελικής πτώσης, το Going Out in Style είναι τραγούδι που χορεύεται με το χέρι ψηλά και τη μπύρα να χύνεται παντού, και τέλος το I’m Shipping Up to Boston με το οποίο ξελαρυγγιαστήκαμε στο φινάλε.

RAMMSTEIN
Εκπληκτικό σόου, όπως πάντα άλλωστε, με φλεγόμενα σακάκια, φλογοβόλα, φλεγόμενα βέλη, φλεγόμενα φτερά και γενικά ότι μπορούσε να τυλιχτεί στις φλόγες… τυλίχτηκε. Οι Rammstein είναι γνωστοί για τα υπερεντυπωσιακά σόου με φωτιές και την εντυπωσιακή παρουσίασή τους και δεν απογοήτευσαν. Ακόμη κι αν κάποιος είχε ακούσει για τις εμφανίσεις τους και είχε τις μεγαλύτερες προσδοκίες που μπορούσε να έχει, πιστεύω ειλικρινά ότι αυτό που παρακολούθησε θα ξεπερνούσε αυτές τις προσδοκίες. Άλλο ένα στοιχείο που έκανε αυτό το σόου ακόμη καλύτερο ήταν ότι το setlist τους αποτελούνταν από πάρα πολλά hit τους. Αξίζει να τους δεις live ακόμη κι αν δεν είσαι θαυμαστής της μουσικής τους, είναι η επιτομή της συναυλιακής εμπειρίας. Σίγουρα μετά από παράσταση Rammstein γίνεσαι φανατικός θαυμαστής τους.

13445771_1021540254549461_6652405027570258990_n

SETLIST: Ramm 4, Reise, Reise, Hallelujah, Zerstören, Keine Lust, Feuer frei!, Seemann, Ich tu dir weh, Du riechst so gut, Mein Herz brennt, Links 2-3-4, Ich will, Du hast, Stripped (Depeche Mode cover)
ENCORE:Sonne, Amerika, Engel

THE OFFSPRING
Αν και θα ήθελα λίγη περισσότερη επικοινωνία της μπάντας με το κοινό και αν παρέβλεπε κανείς και κάποιες μικρές παραφωνίες, οι Offspring μας έκαναν να αισθανθούμε και πάλι 15 χρονών με την επιλογή του setlist τους. Παρ’όλη την κούραση της ημέρας και μετά από τους φαντασμαγορικούς Rammstein, οι Offspring έπαιζαν το ένα hit μετά το άλλο και μας έκαναν όλους να τραγουδάμε και να χορεύουμε ασταμάτητα μέχρι τις 2 το πρωί…

SETLIST: You’re Gonna Go Far, Kid, Want You Bad, Come Out and Play, Coming for You, Hammerhead, Original Prankster, Have You Ever, Staring at the Sun, All I Want, Bad Habit, What Happened to You?, Hit That, Kristy, Are You Doing Okay?, Why Don’t You Get a Job?, Americana, (Can’t Get My) Head Around You, Pretty Fly (For a White Guy), The Kids Aren’t Alright, Self Esteem

ABBATH (Από τον Πάνο Κορδάτο)
Ανχόλι τρισατάνικ μπλακ μέταλ, deuxieme partie. Τίμιος και χαβαλές σε πολλά σημεία Abbath. Βγήκε μ’ ένα φλεγόμενο πυρσό στα χέρια, κι αφού έκανε το παιχνίδι του με τη φωτιά, ξεκίνησε με “to War!” και Nebular Ravens Winter. Με τον ήχο να είναι όπως ακριβώς πρέπει για την περίσταση (δηλαδή υπερβολική ένταση σε σημείο παραμόρφωσης!!) αλλά και κάποια μικρά τεχνικά προβλήματα στην πορεία, έδωσε ένα φρέσκο, τίμιο show, ιδανικό για τα κλεισίματα της ημέρας.

TREMONTI (Από τον Πάνο Κορδάτο)
Τον πέτυχα εντελώς τυχαία, αφού ήταν προγραμματισμένο να παίξει στη mainstage1 το μεσημέρι, αλλά για κάποιο λόγο που δεν κατάλαβα, έπαιξε σε μία από τις μικρές σκηνές στη 1 και κάτι το βράδυ. Ο εκνευρισμός της μπάντας γι’ αυτό ήταν φανερός, και από τις κινήσεις τους επί σκηνής και από κανα-δυο φαρμακερές ατάκες που εκτόξευσε o Mark, αλλά σιγά σιγά όλα έστρωσαν, μαζί και ο ήχος που στην αρχή ήταν μέτριος. Συμπαθητική εμφάνιση, χωρίς πολλά πολλά.

TOP 3
1. RAMMSTEIN
2. THE OFFSPRING
3. VOLBEAT

DAY 2

Collaborations day…
Είδαμε τη Sharon den Adel των Within Temptation να μοιράζεται τη σκηνή με την Tarja Turunen, τον David Draiman των Disturbed με τους Sixx:AM και τον Glenn Hughes και τους Twisted Sister να κάνουν τη μεγαλύτερη έκπληξη όλων καλώντας τον Phil Campbell των Motorhead να jammάρει μαζί τους.

LOUDNESS (Από τον Πάνο Κορδάτο)
Το κακό με το Hellfest είναι ότι αν δεν μείνεις στο camping, η κοντινότερη πόλη που μπορείς να βρεις ξενοδοχείο, είναι η Nantes. Αυτό έχει τα καλά του (μπάνιο, ύπνος σε κανονικό κρεβάτι, ξεκούραση) αλλά και τα κακά του. Σου βάζει δηλαδή ο άλλος μία μπάντα που καίγεσαι να δεις στις 12 το πρωί, και απλά ΠΡΕΠΕΙ να πας. Ξεκούραση είπα; Άκυρο. Ξεκίνημα νωρίς λοιπόν, και βουρ για Loudness. Κάτι όμως η βόλτα που αποφάσισα να κάνω πρωινιάτικα στην πόλη της Clisson, κάτι η τρελή ουρά που είχε στην είσοδο του φεστ, με έκαναν να μπω στο χώρο με την ψυχή στο στόμα. Ευτυχώς για μένα, ακριβώς την ώρα που πέρασα την είσοδο, άκουσα από μακριά τις πρώτες νότες του Crazy Nights και είδα τους 4 Ιάπωνες να βγαίνουν στη σκηνή. Αφού απόλαυσα το υπόλοιπο κομμάτι, αλλά και το Heavy Chains που έπαιξαν στη συνέχεια, άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο πολύ τους καταπίνει η μεγάλη σκηνή. Είχαν καταπληκτικό ήχο, ήταν ευδιάθετοι, έβγαζαν τον κόσμο φωτογραφίες (!), ο Takasaki είναι ένας μικρός Θεούλης, αλλά όπως και να χει, τα μικρά stages δείχνουν να τους ταιριάζουν περισσότερο. Στη λίγη ώρα που είχαν στη διάθεσή τους, έπαιξαν ακόμα Crazy Doctor, The Sun Will Rise Again, S.D.I. και In the Mirror, χαιρέτησαν και με άφησαν με μία γλυκόπικρη γεύση.

GLENN HUGHES (Από τον Πάνο Κορδάτο)
Αν είχες την απορία όπως την είχα και ‘γω, για το αν η φωνή του Hughes παραμένει καλή, η απάντηση ήρθε με τα πρώτα δευτερόλεπτα του Stormbringer. Αυτή η φωνάρα λοιπόν, παραμένει στο υψηλότερο επίπεδο σα να μη την έχουν αγγίξει τα χρόνια, και συνεπικουρούμενη από 2 εξαιρετικούς μουσικούς και τον αρκετά καλό ήχο, μας βούτηξε απ’ τα μούτρα πριν καλά καλά καταλάβουμε τι γίνεται. Mistreated με την τρίχα να σηκώνεται κάγκελο, κλείσιμο με μία απολαυστική εκτέλεση του Burn, ενώ στο ενδιάμεσο έπαιξε 2 δικά του ακόμα συν ένα από Black Country Communion. Άρχοντας!

SIXX A.M. (Από τον Πάνο Κορδάτο)
Όποιος ήταν στην Clisson αυτό το τριήμερο και για κάποιο ακατανόητο λόγο δεν έκατσε να δει Sixx A.M, είναι άξιος της μοίρας του. Εντάξει υπερβάλω, αλλά πέρα από την πλάκα, και μόνο το να βλέπεις μία μορφή όπως ο Nikki Sixx στη σκηνή, αποτελεί μεγάλη (μουσικά) εμπειρία. Sixx – DJ Ashba – J. Michael & Steinke, με τη βοήθεια από τα δύο κορίτσια στα backing vocals, σέρβιραν ένα πλήρως ικανοποιητικό show σύγχρονου hard rock. Ξεκίνησαν με This is Gonna Hurt, έπαιξαν σχεδόν όλα τα hit-άκια τους (Life is Beautiful, Stars, Lies of the Beautiful People, Rise) αλλά τα 45 μόλις λεπτά που είχαν στη διάθεσή τους, πέρασαν υπερβολικά γρήγορα. Μακάρι να μπορέσω να τους ξαναδώ κάπου σε full set.

FLESHGOD APOCALYPSE
Πολύ καλός ήχος και πολλή θεατρικότητα. Οι Ιταλοί έκαναν ένα καλό live αλλά όχι κάτι παραπάνω από αυτό. Πέρασε ευχάριστα η ώρα μας μέχρι να δούμε Sick Of it All.

SICK OF IT ALL
Επετειακή εμφάνιση για τους Sick of it All που γιόρταζαν τα 30 χρόνια ζωής της μπάντας. Γι αυτή τους την εμφάνιση επέλεξαν να παίξουν τα: Take the Night Off, Injustice System, Machete, Road Less Traveled, Good Lookin’ Out, Step Down, Just Look Around, My Life, Death or Jail, Uprising Nation, Braveheart, Scratch the Surface, DNC, World Full of Hate, Us vs. Them και Goatless. Πιστεύω ότι ικανοποίησαν πλήρως το κοινό τους τόσο με την επιλογή των κομματιών όσο και με τη γεμάτη ενέργεια παρουσία τους. Φιλοξένησαν επί σκηνής και καμιά 50αριά άτομα όπως συνηθίζουν άλλωστε τονίζοντας έτσι ότι η μουσική γι αυτούς είναι “οικογενειακή” υπόθεση.
Πάντα βγάζουν τεράστια δύναμη και όγκο πάνω στη σκηνή σαν αληθινοί εκπρόσωποι του hardcore punk που είναι.

FOREIGNER (Από τον Πάνο Κορδάτο)
Μιας και τους είχα ξαναδεί το 11, η αρχική μου σκέψη ήταν να κάτσω για 3-4 κομμάτια στην αρχή και μετά να πάω για μπύρες, φαί και την απαραίτητη ξεκούραση. Δε με άφησαν. Εκπληκτική εμφάνιση με κρυστάλλινο ήχο από τους βετεράνους, και κομματάρες (Double Vision, Urgent, Juke Box Hero, Cold as Ice, Hot Blooded…) να διαδέχονται η μία την άλλη. Τρομερός Kelly Hansen, αλλά θα ήταν άδικο να επεκταθώ και ν’ αρχίσω να γράφω μόνο γι’ αυτόν, αφού όλη η μπάντα ήταν σε άριστη κατάσταση. Μετά από 5 χρόνια σερί στο Hellfest και έχοντας δει άπειρα group εδώ μέσα, παλιά και καινούργια, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η φράση «η γριά κότα έχει το ζουμί», τουλάχιστον μουσικά μιλώντας, είναι αληθινή στο 100%.

JOE SATRIANI (Από τον Πάνο Κορδάτο)
Μαθήματα κιθάρας. Ο άνθρωπος είναι εξωγήινος, δεν εξηγείται αλλιώς. Περιστοιχισμένος από 3 μεγάλους παικταράδες σε μπάσο, τύμπανα και κιθάρα / πλήκρα, μας προσέφερε ένα set ανάμεικτο με παλιά και νέα κομμάτια. Το παίξιμό του σε μαγεύει, ακόμα κι αν δεν έχεις καμία ιδιαίτερη σχέση με την εξάχορδη, είναι αδύνατον να μείνεις ασυγκίνητος. Είχα τις αμφιβολίες μου για το κατά πόσο μια μπάντα που παίζει αποκλειστικά instrumental και δη κιθαριστικά, θα μπορούσε να πιάσει τον παλμό του κόσμου σ’ ένα φεστιβάλ, όμως κρίνοντας από τις αποσβολωμένες φάτσες τριγύρω μου, τα γουρλωμένα μάτια και τα ανοιχτά στόματα, μάλλον το κατάφερε.

DISTURBED
Οι Disturbed θα μπορούσαν να κάνουν ένα πολύ δυνατό live. Δεν το έκαναν. Έχουν στα χέρια τους τόσα πορωτικά hitάκια που θα έλεγε κανείς ότι είναι αδύνατον κάποιος να τα τραγουδήσει ακίνητος. Κι όμως ο David τα κατάφερε.
Θα περίμενε κανείς ακούγοντας τον να δει έναν άνθρωπο που κοπανιέται πάνω κάτω ασταμάτητα. Αντιθέτως όμως η μουσική δεν εναρμονιζόταν με τη σκηνική παρουσία. Πραγματικά πιστεύω ότι όταν τα ηχογραφούσε πέρναγε καλύτερα.
Το μοναδικό τραγούδι που ταίριαζε με την παρουσία του Draiman ήταν το “The sound of silence” το οποίο γνώρισε καθολική αποδοχή και τραγουδήθηκε μαζικά από τον κόσμο. (Σκέφτηκα να ανάψω αναπτήρα και να τον κρατήσω περήφανα με το χέρι τεντωμένο ψηλά, αλλά ήμουν κουρασμένη.) Πολύ ωραία η συνεργασία με τον Glenn Hughes και τους Sixx:Am, φάνηκε ότι η παρουσία κι άλλων καλλιτεχνών επί σκηνής τον ενεργοποίησαν κάπως. Παρ’ όλα αυτά, εμείς περάσαμε καλά γιατί έκαναν πολύ καλή επιλογή κομματιών.


BAD RELIGION

Δεν γινόταν να χάσουμε Bad Religion. Απλά δε γινόταν. Τρέξαμε λοιπόν, στην απομακρυσμένη Warzone για να δούμε ορδές πανκροκάδων να κοπανιούνται στους ρυθμούς του 21st century (digital boy), του Generator, Infected, American Jesus και πολλών άλλων ιστορικών κομματιών που είχαν επιλέξει να μας παίξουν και να πέφτει ταυτόχρονα βροχή από μπύρα, νερό (όχι βρόχινο, εμφιαλωμένο) και ροκανίδια(!!!). Πάρα πολλά ροκανίδια. Η σκηνή μετατράπηκε σε κανονικό πεδίο μάχης και τίμησε το όνομά της. Πάρα πολύ ωραία εμφάνιση για άλλη μια φορά. Όταν το πρόγραμμα έχει Bad Religion απλά δεν τους παραβλέπεις.

WITHIN TEMPTATION (Από τον Πάνο Κορδάτο)
Οι Ολλανδοί έκαναν την εμφάνισή τους μέσα σ’ ένα πανέμορφο σκηνικό με 2 γιγαντοοθόνες, μεγάλες εξέδρες και πολύχρωμα φώτα. Καλή εμφάνιση με μπόλικες εκπλήξεις. Στο What Have You Done, ας πούμε εμφανίστηκε o Keith Caputo να τραγουδάει στις γιγαντοοθόνες, με τον ηχολήπτη να βρίσκει την απόλυτη ισορροπία ανάμεσα στα προηχογραφημένα και την ένταση της μπάντας, ενώ στο Paradise έκανε την εμφάνισή της η Tarja Turunen και το τραγούδησαν ντουέτο με τη Sharon Den Adel. Χορταστικοί.

TWISTED SISTER
Έχοντας δει τη συναυλία των Twisted Sister το 2005 (μόλις συνειδητοποίησα ότι έχουν περάσει 11 χρόνια από τότε και είχα πάει μόνο για τον Dio στη συγκεκριμένη συναυλία), μάλλον, όποιος τους είχε δει τότε θα θυμάται ότι αυτό που ζήσαμε τότε ήταν κάτι το εξωπραγματικό. Μας ταξίδεψαν σε άλλη εποχή και μας έκαναν όλους να παραληρούμε. Φυσικά έκτοτε έχουν περάσει και κάποια χρόνια και η μπάντα έκλεισε αισίως τα 40.
Οπότε, Forty and Fuck It ο τίτλος του τελευταίου αυτού τους tour, με τα καλύτερα τους τραγούδια στο πρόγραμμα και όση ενέργεια τους έχει απομείνει. Ξεκίνησαν με playback το It’s a Long Way to the Top (If You Wanna Rock ‘n’ Roll – AC/DC) προφανώς αναφερόμενοι στη μακροχρόνια πορεία τους στα μουσικά δρώμενα. Συνέχισαν με το What You Don’t Know (Sure Can Hurt You), το The Kids Are Back, το αγαπημένο Burn in Hell, Destroyer, You Can’t Stop Rock ‘n’ Roll, The Fire Still Burns (τι τραγουδάρα), We’re Not Gonna Take It (Δεν σχολιάζουμε τo OK του Dee Snider για να το χρησιμοποιήσει στην καμπάνια του ο Donald Trump – αυτογκόλ στις καθυστερήσεις ήταν αυτό αγαπητέ Dee.), The Price, I Believe in Rock ‘n’ Roll, I Wanna Rock. Και κάπου εδώ έγινε η μεγάλη έκπληξη της βραδιάς και εμφανίστηκε επί σκηνής ο Phil Campbell των Motörhead με τον οποίο έπαιξαν το Shoot ‘Em Down και το Born to Raise Hell όπου έγινε ένας χαμός και τέλος το S.M.F. Ωραίο live που έκλεισε ακόμη καλύτερα με τη συνδρομή ενός μουσικού που έχει γράψει ιστορία με τους Motörhead.

15′ SHOW ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΩΝ – TRIBUTE TO LEMMY KILMISTER
Λίγη ώρα μετά το τέλος του live των Twisted Sister, τα φώτα κλείνουν και μόνο μια φωνή ακούγεται μέσα στο σκοτάδι.
Ήταν η φωνή του Phil Campbell που απέτιε φόρο τιμής στο έναν και μοναδικό Lemmy Kilmister. Μετά από αυτό το ολιγόλεπτο αποχαιρετιστήριο μήνυμα, έπαιξε στις γιγαντοοθόνες η τελευταία συναυλία των Motörhead στο Hellfest κι έπειτα ξεκίνησε το καθιερωμένο και πάρα πολύ εντυπωσιακό σόου με πυροτεχνήματα τα οποίο στο τέλος σχημάτισαν το όνομα του Lemmy Kilmister.

KORN
Όποιος δεν έχει δει Korn live πρέπει να το κάνει. Προσωπικά δεν είμαι φαν του είδους της μουσικής που παίζουν και δεν αποφάσισα να τους δω μόνο από περιέργεια και από μακρινή απόσταση μια και είχε πάει ήδη αργά. Παρατήρησα λοιπόν, ότι όσο περνούσε η ώρα όλο και πιο κοντά στη σκηνή βρισκόμουν. Ένιωσα μεγάλη έκπληξη γι αυτό το γεγονός και αποφάσισα να τους παρακολουθήσω με μεγαλύτερη προσήλωση και δεν έχασα. Οι Korn είναι φτιαγμένοι γι αυτού του είδους ακριβώς τις συναυλίες. Πολύ μεγάλα φεστιβάλ και πολύς κόσμος. Έχουν καταπληκτική σκηνική παρουσία και αν είναι κάποιος φαν των συναυλιών τότε πρέπει να βάλει στη λίστα του και τους Korn. Mπάντα που μόνο με τη σκηνική της παρουσία της σε τραβάει πιο κοντά της, δεν την αγνοείς.

TOP 3
1. KORN
2. TWISTED SISTER
3. Το SHOW με τα πυροτεχνήματα!!! Υπέρτατο tribute στο LEMMY!

DAY 3

TARJA (Από τον Πάνο Κορδάτο)
Όταν οι καλύτερες στιγμές από το set σου είναι οι διασκευές που κάνεις (Supremacy από Muse και ένα medley Nightwish), κάτι δεν πάει καλά. Η φωνή της παραμένει συγκλονιστικά καλή, όμως η γενικότερη εμφάνιση δε μπορώ να πω ότι με άφησε ικανοποιημένο. Ήταν ΟΚ για να ξεκινήσει χαλαρά η μέρα, αλλά μέχρι εκεί.

GOJIRA
Και πάνω που τσακωνόμασταν πώς προφέρεται το όνομα τους… (Έπεσαν πολλά στο τραπέζι. Γκογκίρα. Γκοτζίρα. Γκοτζάιρα…) Βγαίνουν και μας λύνεται η απορία. Nous appelons Gojira! (Γκo-ζι-γά) Οι Γάλλοι εκπροσωπούν επάξια τα είδη του progressive metal, groove metal, technical death metal και βγήκαν να μας το αποδείξουν παρουσιάζοντας κάποια κομμάτια από το νέο τους δίσκο “Magma”. Ήταν η πρώτη εντυπωσιακή εμφάνιση της τρίτης ημέρας του φεστιβάλ. Όντας ντόπιοι είχαν μαζέψει πάρα πολύ κόσμο κάτω από τη σκηνή τους ο οποίος έδειχνε ενθουσιασμένος και πολύ ενεργός.

RATOS DE PORAO (Από τον Αντώνη Ξενάκη)
Στο Hellfest Open Air σου δίνεται η ευκαιρία να δεις ονόματα που γούσταρες από μικρός (και στην Ελλάδα σιγά μην ερχόντουσαν), ονόματα που δεν ξέρεις καν τι παίζουν και απλά είσαι περίεργος να δεις, ονόματα που ξέρεις ένα τους μόνο κομμάτι και τους βλέπεις με το στόμα σου ανοιχτό και ονόματα που τα βλέπεις απλά για να συμπληρώσεις το συναυλιακό σου καρνέ και να τρολλάρεις τους φίλους σου.
Οι βραζιλιάνοι Ratos de Porao (εμπνευστές των Sepultura) που ήθελα να δω από μικρός, έπαιξαν μέρα μεσημέρι και ήταν μακράν καλύτεροι των προσδοκιών μου. 45 λεπτά σετ, παρουσιάζοντας τον καλύτερο τους δίσκο, το “Anarchophobia” του 1990 και κομμάτια του ντεμπούτου τους “Crucificados pelo Sistema” του 1984 και η Warzone έγινε όντως Warzone καθώς επικρατούσε ένα διαρκές mosh pit, φάπες και ξύλο…Το Pongo Dance σε όλες του τις μορφές.

BLIND GUARDIAN (Από τον Πάνο Κορδάτο)
Συμπαθητική εμφάνιση από τους Γερμανούς. Με ένα σχετικά καλό ήχο και με σωστή επιλογή κομματιών για τα 50 λεπτά που είχαν στη διάθεσή τους, κατάφεραν να κάνουν τον λίγο υποτονικό εκείνη τη στιγμή κόσμο, να κουνηθεί και να τραγουδήσει, ιδίως με τα πιο γνωστά κομμάτια τους (Valhalla, Mirror Mirror, Sript for my Requiem).

KADAVAR (Από τον Αντώνη Ξενάκη)
Ακριβώς μετά ξεκίναγαν οι Γερμανοί Kadavar στους οποίους γουστάρω πολύ το 70’s revival rock ήχο. Ξερός ο ήχος της κιθάρας με καυστικά riff, retro συνθέσεις βασισμένες στην Sabbath-ική εποχή, μούσια, μαλλιά και ψυχεδελικό rock στο αποκορύφωμά του.

SLAYER
Πάμε για Slayer! Η αλήθεια είναι ότι όσες φορές και να τους δω δε φτάνουν. Όποιοι και να κάνουν overlap θα πρέπει να δω Slayer. ΠΑΛΙ! Αυτό κάπως συνδέεται με την παιδική μου ηλικία και θα πρέπει να το ψάξω, αλλά πάλι μπορεί και όχι. Μπορεί απλά να θέλω να ακούω ζωντανά το “South of Heaven” συνέχεια. Λογικό. Τρία διαφορετικά πανό στο background τους. Τα δύο πρώτα από τον τελευταίο τους δίσκο Repentless και το τρίτο για τον εκλιπόντα Jeff Hanneman. Ακούσαμε γι ακόμη μια φορά τα Dead Skin Mask, Raining Blood, Angel of Death, South of Heaven και ησυχάσαμε. Πολύ καλή εμφάνιση που άναψε για τα καλά τα αίματα.

AMON AMARTH (Από τον Πάνο Κορδάτο)
To μεγαλύτερο δίλλημα που είχα το τριήμερο, ήταν το αν θα έπρεπε να δω Amon Amarth ή Rival Sons που είχαν overlap. Και τις δύο μπάντες τις είχα ξαναδεί μόλις μία εβδομάδα πριν στο Παρίσι, αλλά συνυπολογίζοντας το ότι Rival Sons είχα δει επίσης το 2011 και το 2013, συν το γεγονός ότι έπαιζαν στη valley που συνήθως η φάση είναι «πατείς με, πατώ σε», προτίμησα να κάτσω στην άπλα της mainstage 2 για Amon Amarth. Δεν είδα κάτι διαφορετικό από αυτό που είχα δει στο Download. Δράκους, καπνούς, φωτιές, στιβαρό ήχο, super εμφάνιση, και δε σκοπεύω ν’ αλλάξω ούτε λέξη απ’ αυτά που έγραψα σ’ εκείνη την κριτική. Έρχονται και Ελλάδα το Δεκέμβριο, δεν τους χάνετε για κανένα λόγο.

RIVAL SONS (Του Αντώνη Ξενάκη)
O διακαής μου πόθος, η αποθέωση του Alternative Blues, οι Αμερικάνοι Rival Sons. 1 ωρίτσα απόλυτης Blues Groove-ίλας από το Αμερικανοκουαρτέτο που γνωρίζοντας μόνο ένα τους δίσκο με έκανε να αγαπήσω και τους υπόλοιπους 4 δίσκους. Γκρούβα, ενέργεια, φιλήδονη ακουστική, ικανή να κατεβάσεις όλο το pichet (κανάτα) μπύρας, ατέρμονος blues ήχος και ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη μετά το τέλος της εμφάνισής τους που διαγράφει τα μεγαθήρια που έπαιξαν τις προηγούμενες μέρες βάζοντας τους στο Top 5 του 3ημέρου.

MEGADETH
Τεχνικά… Καλά έπαιξαν. Και Symphony of Destruction ακούσαμε… Βαρεθήκαμε όμως ρε παιδί μου. Πολύ χλιαρή παρουσία για το ειδικό βάρος του ονόματός και της ιστορίας τους. Πάλι καλά που ήταν και οι Megadeth γιατί πηγαίναμε από stage σε stage όλη μέρα και έπρεπε να κάνουμε ένα διάλειμμα να φάμε κάτι και να κάτσουμε λίγο. Αποδείχθηκε σωτήρια η εμφάνιση τους εν τέλει.

GHOST
Φαντασμα-γορικοί.
Πριν από κάποια χρόνια… Σταματάω το συλλογισμό εδώ. Τότε Ghost δεν υπήρχαν. Πώς γίνεται μια μπάντα με τόσο μικρή δισκογραφική πορεία, τόσα λίγα hit και τόσο μικρό χρόνο ζωής να παίζει σε τέτοια προνομιακή θέση πριν το τελευταίο show των Black Sabbath; Η απάντηση είναι: Δεν ξέρω. Σίγουρα το μυστήριο γύρω από την ταυτότητα του Papa Emeritus (Αυτός είναι το νούμερο ΙΙΙ που είδαμε) και των nameless ghouls ιντριγκάρει πολύ τον κόσμο και “πουλάει” ειστητήρια. Αν προσθέσεις και μια ντουζίνα μοναχές, ή αλλιώς Sisters of Sin, να μοιράζουν προφυλακτικά με το λογότυπο των Ghost στον κόσμο και μια χορωδία από μικρά παιδάκια να τραγουδάνε στο “Monstrance Clock” ανέμελα για τον “Lucifer’s Son” τότε… We have a Winner!
Το Show που παρακολουθήσαμε ήταν εκπληκτικό. Όλος ο κόσμος ήξερε τους στίχους και συμμετείχε ενεργά και με μεγάλο ενθουσιασμό. Πολύ θεατρική ατμόσφαιρα που σου έδινε μια αίσθηση μυσταγωγικής τελετής (ή την αίσθηση ότι ο κόσμος είχε καταληφθεί από μαζική παράνοια.. και αυτό παίζει). Στο προτελευταίο τους τραγούδι “Mummy Dust” έπεσε βροχή από “σατανικά” δολάρια και στο τέλος του live τους έσκασαν πολλά εντυπωσιακά πυροτεχνήματα. (Να σημειώσουμε ότι πέρα από το καθιερωμένο σόου πυροτεχνημάτων του Hellfest που φέτος είχε tribute στον Lemmy, σε κανένα άλλο σόου μπάντας δεν έσκασαν πυροτεχνήματα της παραγωγής του φεστιβάλ.)

Αξίζει να το δείτε:

BLACK SABBATH
Αυτή η εμφάνιση δεν μπορεί να κριθεί με μουσικούς όρους, αλλά με ιστορικούς και μόνο. Αυτή τη στιγμή ο κόσμος ζει την τελευταία περιοδεία των Black Sabbath. THE END tour. Σε κάθε τραγούδι που παιζόταν ερχόντουσαν μνήμες, σκέψεις για το πόσο επηρέασε αυτή η μπάντα το μουσικό στερέωμα και το γεγονός ότι αυτό ήταν, τελείωσε, ώρα να μπουν στο μουσικό Πάνθεον.
Το 1968 μαζί με τους Black Sabbath γεννήθηκε η “μαυρίλα”. Οι πατέρες όλου του ακραίου ήχου εμφανίστηκαν ενώπιον μας για μια τελευταία συναυλία. Γνώριζα από πριν ότι θα βγουν με το ομώνυμο κομμάτι-ύμνο “Black Sabbath”, αλλά άλλο να το βλέπεις και να το ακούς μπροστά σου με τον Iommy στην κιθάρα, τον Ozzy στη φωνή και τον Geezer Butler στο μπάσο και να γνωρίζεις ότι δε θα υπάρξει άλλη τέτοια ευκαιρία.
“Generals gathered in their masses…” “War Pigs” και Ανατριχίλα… Ν.Ι.Β και κλάμα. Στο “Rat Salad” ο Tommy Clufetos επέδειξε τις τρομερές ικανότητες του στα τύμπανα στο καλύτερο drum solo που εγώ προσωπικά έχω δει live και έδειξε έτσι στον κόσμο γιατί επιλέχθηκε για την τελευταία περιοδεία των Black Sabbath. Ενδεικτικά, ακολούθησαν τα “Iron Man”, “Children of the Grave” και φυσικά έκλεισαν με το πιο πολυπαιγμένο, πολυακουσμένο, δημοφιλές τραγούδι στη μέταλ μουσική, το “Paranoid” στο οποίο και επικράτησε πανικός.

photo1

Αν αγαπάς το μέταλ, το ροκ και γενικά τη μουσική δεν μπορείς να μείνεις απαθής μπροστά σε μια τέτοια ιστορική εμφάνιση. Μεγαλωμένη μέσα σε αυτούς τους ήχους που όσο περνάνε τα χρόνια εκτιμώ ακόμη περισσότερο, θεωρώ ότι ήταν το σημαντικότερο μουσικό γεγονός που έχω ζήσει.

KING DIAMOND (Από τον Πάνο Κορδάτο)
Το κολασμένο αυτό τριήμερο, έκλεινε με King Diamond. Εδώ η φάση είναι love / hate, ή θα σου αρέσει πολύ ή καθόλου, δεν υπάρχουν ενδιάμεσες καταστάσεις. Εμείς λοιπόν που τον λατρεύουμε, περιμέναμε πως και πως αυτή τη στιγμή. Στενοχωρήθηκα λίγο, γιατί πολύς κόσμος μετά το σετ των Sabbath εξαφανίστηκε, με αποτέλεσμα ο K.D. να μην έχει τον κόσμο που θα έπρεπε (σκέψου ότι έφτασα κάγκελο με μεγάλη ευκολία), αλλά με το που ακούστηκαν οι πρώτες νότες του Welcome Home, η στενοχώρια πήγε περίπατο, παρέα με τη μπύρα που κρατούσα στο χέρι και το σαγόνι μου, που μάλλον σκέφτηκε να εξερευνήσει το έδαφος. Σοκ και δέος. Ο Βασιλιάς είναι εδώ. Συγκλονιστικό intro, με τη «γιαγιά» στο αναπηρικό καροτσάκι, μέσα σε ένα σκηνικό έπαυλης με σκάλες δεξιά κι αριστερά, κεριά, δαίμονες, ανάποδους σταυρούς και μία τεράστια πεντάλφα στο κέντρο. Συνέχεια χωρίς σταματημό με Sleepless Nights, Halloween, Eye of the Witch, Melissa, Come to the Sabbath… Κάτσε όμως, το Abigail δεν είπε ότι θα παίξει; Ωπ!! Φέρετρο είναι αυτό;;
“Abigail must be nailed to her coffin…” και η τρίχα κάγκελο.
“Who will be the first?”….
“I, O’ Brian of the Black Horsemen”…

hel2

Ναι, όλο το Abigail είναι εδώ, με τα σκηνικά του, με τη θεατρικότητά του, ακριβώς όπως πρέπει. Arrival, A Mansion in Darkness, με τη “Myriam” να κάνει την εμφάνισή της στη σκηνή, Family Ghost, 7th Day of July 1777… Τα πάντα!
H φωνή του Βασιλιά είναι σε καταπληκτική κατάσταση, αλλά και τα δεύτερα φωνητικά της Livia Zita βοηθάνε πολύ στο συνολικό αποτέλεσμα. Η μπάντα απίστευτα δεμένη, θερίζει, αν και ο La Roque είναι λίγο απόκοσμος, λίγο ανέκφραστος, όμως το στυλ του ταιριάζει γάντι με την παράνοια που σου προκαλεί το συγκεκριμένο θέαμα. Όσοι ήταν εκεί, έζησαν το concept σαν να ήταν μέρος του και ρούφηξαν τη μουσική του “Abigail” μέχρι το μεδούλι. Κλείσιμο με Black Horsemen, υπόκλιση κι αντίο. Έπος. Σίγουρα ό,τι καλύτερο είδα αυτές τις 3 μέρες.

(Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω απόλυτα με τον φίλο Πάνο για την εμφάνιση του “Βασιλιά”… Πολύ κρίμα που δεν έκατσε περισσότερος κόσμος να απολαύσει μια τέτοια παράσταση. Η μέρα και η ώρα εμφάνισης τον αδίκησαν όσο δεν πάει. Βέβαια, ήταν καλύτερα για εμάς που παρακολουθήσαμε αυτή την υπερπαραγωγή από πολύ πολύ κοντά. Αξέχαστη εμπειρία.)

13516709_1021577324545754_2536527495566515403_n

Μετά το τέλος του King Diamond και προσπαθώντας να μαζέψω τα κομμάτια μου, άρχισα να καταλαβαίνω τη μαγεία που έζησα από τις 22:00 και μετά. Έζησα το εκπληκτικό show των Ghost, να κλείνει με παιδική χορωδία που τραγούδαγε «Come together for Lucifer’s Son….», βεγγαλικά να σκάνε πάνω από τη σκηνή, και συ να νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο cast της «Προφητείας» αγκαλιά με τον Damien. Έζησα το τελευταίο show των Black Sabbath σε Γαλλικό έδαφος, να ξεκινάει με το intro από το ομώνυμο και το ρίγος που αυτό σου προκαλεί ακόμα, τόσα χρόνια μετά. Έζησα το οπτικοακουστικό ανατριχιαστικό υπερθέαμα του King Diamond… Όλη η μαυρίλα του πλανήτη μαζεμένη στην Clisson, μέσα σ’ ένα Κυριακάτικο βράδυ! Τελειότητα! A la prochaine, Hellfest!

TOP 3
1. BLACK SABBATH
2. KING DIAMOND
3. GHOST

13512212_1021583954545091_4722185959636186255_n


ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΤΟΥ HELLFEST 2k16

1. BLACK SABBATH – THE END. Γράφτηκε ιστορία.
2. KING DIAMOND – Καλύτερος από ποτέ.
3. RAMMSTEIN – Καήκαμε…
4. GHOST – “Φάντασμα”-γορικοί.
5. KORN – Αν δεν τους έχετε δει live, απλά χάνετε.
6. TWISTED SISTER – 40 years and FUCK IT. Τελευταίο tour ever.


ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΤΟΥ HELLFEST 2k16

1. BRODWQUIN – Πραγματικά δεν ντράπηκε αυτός ο drummer όταν το βράδυ είδε και άκουσε το drum solo του Tommy Clufetos ενώ αυτός το πρωί πατούσε με δύο δάχτυλα δυο κουμπάκια κι ούτε καν ρυθμικά;
2. KILLSWITCH ENGAGE – Από φωνή, τίποτα. Τα σχόλια του κιθαρίστα τους περίσσευαν. Περιμέναμε με τόση χαρά να τους δούμε. Μας το έβγαλαν από τη μύτη.
3. DISTURBED – Ο Draiman έσκαψε ένα αυλάκι πάνω κάτω στη σκηνή. Τα είπε και ησύχασε.
4. MEGADETH – Θεέ μου, τι νύστα.

Γενικά το HELLFEST 2016 δεν είχε κακές εμφανίσεις καλλιτεχνών, ή τουλάχιστον εγώ δεν είδα κάτι απαράδεκτο. Σίγουρα η κούραση, οι φορές που έχεις δει μια μπάντα, αλλά και οι προσωπικές προτιμήσεις του καθενός είναι καθοριστικοί παράγοντες στο τι θα κρίνουμε τελικά καλό ή κακό, αλλά γενικά το φετινό Hellfest δε νομίζω να άφησε κανέναν παραπονεμένο ή απογοητευμένο. Κάτι ο ενθουσιασμός, κάτι αέρας του φεστιβάλ, κάτι τα τεράστια ονόματα που είχε να μας παρουσιάσει, η γενική αίσθηση που άφησε ήταν υπέροχη. Έπιασε απλά κορυφή από όλες τις απόψεις, και οργανωτικά και μουσικά και καταλαβαίνουμε τώρα γιατί πήρε την ψήφο εμπιστοσύνης του κοινού και βγήκε το καλύτερο της Ευρώπης.

Σε σύγκριση με το προηγούμενο Hellfest που εγώ προσωπικά είχα δει το 2012 οι διαφορές ήταν εμφανείς. Όποιος είχε δει τότε το Warzone θα θυμάται πολύ καλά ότι την τρίτη μέρα η μισή περιοχή είχε μετατραπεί σε ουρητήριο πράγμα που ούτε κατά διάνοια δε συνέβη στο φετινό. Ή περιοχή υπέστη ολική επαναφορά και έγινε πιο εντυπωσιακή από ποτέ. Δεν το συζητώ για τη λάσπη που φέτος παρατηρήθηκε μόνο σε ένα δύο σημεία σε όλο το χώρο του φεστιβάλ και αυτό όχι για πολλές ώρες. Σε αυτό βοήθησε και το γκαζόν που κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος των συναυλιακών χώρων, η προσθήκη του έγινε πρώτη φορά πέρυσι και αποδείχθηκε σωτήρια. Συνεργεία καθαρισμού απολύμαναν συνεχών τα WC και παρ’όλη τη ζεστή ατμόσφαιρα, ο αέρας παρέμεινε καθαρός από κάθε είδους δυσάρεστη οσμή. Όλες αυτές είναι πολύ σημαντικές βελτιώσεις οι οποίες διευκολύνουν κατά πολύ την παραμονή κάποιου στο χώρο, ειδικά όταν μιλάμε για έκταση που φιλοξενεί δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων.

2016-06-20-12-10-37

TIPS ΓΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΥΣ

1. Ας φάτε λίγη ώρα (ή ώρες, ουπς) στο official merchandise του φεστιβάλ την πρώτη μέρα γιατί τις επόμενες δύο θα έχουν μείνει μόνο οι πιπίλες για τα μωρά και αυτοκόλλητα.

2. Πάρτε μαζί σας καρεκλάκι σπαστό για κάμπινγκ. Αν δε θέλετε να τη βγάλετε όλο το τριήμερο όρθιοι. Δε θα το χρησιμοποιήσετε και πολύ, αλλά αποδεικνύεται σωτήριο.

3. Να έχετε μαζί σας μετρητά. (80% των καταστημάτων, φαγάδικων,κλπ δέχονται μόνο μετρητά) Α! Να ’ναι και πολλά. Οι τιμές δεν είναι στα top 5 του φεστιβάλ.

4. Απαραίτητα να έχετε μαζί σας ένα lightweight αδιάβροχο με κουκούλα. Είναι πολύ πιο χρηστικό από ομπρέλα. Δεν έχει σχέση που διεξάγεται καλοκαιρινό μήνα, δεν είναι Ελλάδα… εκεί βρέχει.

5. Δεν θα προλάβετε να δείτε όλους αυτούς που θέλετε δυστυχώς. Ειδικά αν παίζουν στη Warzone. Είναι η μοναδική αποκομμένη σκηνή και ειδικά όταν θα βιάζεστε θα έχει “μποτιλιάρισμα”.

περισσότερα από Pelagia Vouidaski

ΑΦΙΕΡΩΜΑ | PARADISE LOST

Οι Paradise Lost, μια από τις πιο αγαπημένες μπάντες του ελληνικού κοινού,...
διαβάστε περισσότερα