Συνέντευξη | Guts Pie Earshot

Οι Guts Pie Earshot είναι το μουσικό / avant-garde duo από το Βερολίνο που επισκέπτεται την Ελλάδα για 5η φορά, και για 4 live εμφανίσεις σε Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Αθήνα και Κρήτη. Με περισσότερα από 700 (θερμόαιμα!) live στην Ευρώπη από το 1993, η μουσική τους έκφραση δεν διαφέρει σε τίποτα από την στάση τους στην ζωή· η προσωπική τους φωνή που ηχεί στο ευρύ πεδίο της Hardcore vs Punk’n’Bass – Dance Punk vs Dub Tech, είναι ένας άξιος αντικατοπτρισμός της έννοιας της ελευθερης επιλογής και του ακατάπαυστου αγώνα για μια δίκαιη διοχέτευση, τόσο των μουσικών, όσο και κοινωνικών ιδεών. Ο ρεαλισμός που διατηρούν, δεν παύει να τους κρατά νηφάλιους, ούτε όμως να τους αποσπά την μαγεία της ένωσης των διαφορετικών οπτικών, διαφορετικών μουσικών οργάνων, διαφόρων μορφών τέχνης και συντεταγμένων. Κάτι το οποίο διδάσκει εξάλλου, εδώ και αιώνες η ίδια η μουσική ιστορία, μέσα από παραδείγματα όπως η σύνθεση «Alla Turca» (Αλα Τούρκα /τουρκική-ανατολίτικη επιρροή) του W.A.Mozart ή το κομμάτι «Υulunga» [Γιουλούνγκα /πνευματικά (spiritual) ήθη-έθιμα των ιθαγενών της Αυστραλίας] των DeadCanDance.
Τα μέλη των Guts Pie Earshot, Patrick (a.k.a. Rizio – τσέλο, εφέ) και Jean (a.k.a. Scheng – drums), μας προκαλούν στην ανάγνωση μιας συνέντευξης χωρίς στερεότυπα· μια περιήγηση σε γειτονιές του Βερολίνου και ολόκληρου του μουσικού χάρτη, στις ηλεκτρικές δοξαριές του τσέλο πάνω σε hardcore μοτίβα και beat, στην έννοια του “ανοίγματος”, έτσι όπως αυτό μύριζε έως και τα τέλη των ’90s στις ευρωπαϊκές πόλεις… έτσι όπως διατηρείται και αρνείται να εκλείψει από την ψυχή και τον κόσμο της Τέχνης και από κάθε μορφή Έκφρασης.

 

 

Πώς αισθάνεστε ότι έχετε εξελιχθεί μουσικά μέσα στο πέρασμα των χρόνων;

patrick: Είναι πολύ ξεχωριστό και πολύτιμο το γεγονός ότι ο Jean κι εγώ γνωριζόμαστε εδώ 24 χρόνια. Γι’ αυτό και στις καλύτερες στιγμές μας, οδεύουμε με τον “αυτόματο πιλότο” και με τα μάτια κλειστά. Αυτό μας επιτρέπει να είμαστε ανοιχτοί στις αλλαγές και τους πειραματισμούς, χωρίς να χάνουμε την μεταξύ μας επαφή. Και αυτό έχει εξελιχθεί μέσα στα χρόνια.

jean: Ένα σημαντικό στοιχείο είναι ότι όσο περισσότερο διατηρούμε αυτό το project, όλο και πιο διαφορετικές εμπειρίες και νέες οπτικές αποκτούμε στα πράγματα, κάτι το οποίο δεν θα μπορούσαμε να έχουμε επιτύχει αν δεν ταξιδεύαμε και γνωρίζαμε τόσους ανθρώπους, σε διάφορες χώρες και κουλτούρες. Είναι μια τόσο σημαντική εμπειρία να ανακαλύπτουμε και να γνωρίζουμε τόσες διαφορετικές οπτικές, ενώ, ταυτόχρονα, η κατάρρευση των δικών μας συνηθισμένων οπτικών και απόψεων, μάς χαρίζει την ευκαιρία να καταλάβουμε την τύχη, αλλά και το δράμα στον κόσμο που ζούμε. Όλες αυτές οι επιρροές είναι μέρος της μουσικής μας και την εξελίσσουν αντίστοιχα.

Στην περιγραφή της μουσικής σας, διαβάζουμε “Hardcore vs Punk’n’Bass – Dance Punk vs Dub Tech”. Τί σημαίνει για εσάς η (αναμεταξύ) σύζευξη των διαφορετικών και με ποιόν άλλο τρόπο πιστεύετε ότι το εκφράζετε στην Τέχνη, ή/και στην ζωή σας, γενικότερα;

patrick: Δεν νομίζω ότι είναι έτσι· οτι, δηλαδή επιδιώκουμε την -αναμεταξύ μας- σύζευξη. Ξεκινήσαμε το συγκρότημα με μια ασυνήθιστη ενοργάνιση (χρήση μουσικών οργάνων) και εξ αρχής έγινε ξεκάθαρο ότι η μουσική που παίζουμε δεν είναι καθαρή punk, ούτε καθαρό hardcore, αλλά ούτε κάποιο άλλο συγκεκριμένο είδος. Πρόκειται για ένα μείγμα διαφορετικών συναισθημάτων, στυλ και bpm. Μουσική με ένα πραγματικά ευρύ φάσμα όγκου. Προσωπικά, το όνομα Guts Pie Earshot αισθάνομαι ότι προσφέρει την έννοια “από την σιωπή, στην έκρηξη”. Μέσα λοιπόν, από αυτή την πόλωση, εκφράζουμε τον εαυτό μας, με την μουσική. Όσον αφορά στην ζωή μας, δεν νομίζω ότι είμαστε κάπου ανάμεσα. Για παράδειγμα, είναι αυτονόητο ότι όταν βρισκόμαστε σε tour, αγοράζουμε φαγητό για χορτοφάγους ή vegan, συμφωνούμε στο ότι δεν ανεχόμαστε τον σεξισμό και την ρατσιστική συμπεριφορά που επικρατεί στα club, πουλάμε fair-trade φούτερ – hoodies, ενώ η τάση των βιολογικών τροφίμων φαίνεται να μεγαλώνει όλο και περισσότερο στην Γερμανία. Όλα αυτά μοιάζουν ωραία και θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι είμαστε πολλοί. Η αλήθεια όμως είναι ότι τα βιολογικά τρόφιμα αποτελούν μόλις το 3% των πωλήσεων στην Γερμανία και η Καθαρή Χορτοφαγία (Veganism) καλύπτει μόνο το 1% του πληθυσμού, ενώ επίσης, παρατηρούμε μια πολύ έντονη και σπασμωδική κίνηση και αντίδραση στις φεμινιστικές και χειραφετητικές ιδέες. Οπότε, κάποιες φορές αισθανόμαστε λες και ζούμε σε μια πολύ μεγάλη ‘φούσκα’. Παρ’ όλ’ αυτά, συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για τα ιδανικά μας υπέρ του χειραφετισμού, του φεμινισμού και της αλληλεγγύης, ελπίζοντας πως μια μέρα αυτές οι ιδέες θα αποκτήσουν μια μεγαλύτερη αποδοχή και ευρύτητα.

jean: Πιστεύω πως πάντα αισθανόμουν στο “μεταξύ”.. πραγματικά, πάντα! Μεταξύ διαφορετικών ανδρικών – γυναικείων στερεότυπων, μεταξύ δύο πολιτισμών και κουλτούρων (γαλλικής και γερμανικής), αλλά και πολιτικών σκέψεων. Το Punk και η Αναρχία ήταν για ‘μένα ένα μεγάλο άνοιγμα και ευκαιρία για να ξεφύγω από όλη αυτή την επιβολή επιλογής μεταξύ δύο μόνο πλευρών. Ήταν η δυνατότητα που μού προσφέρθηκε στο να μην “πρέπει” να διαλέξω μεταξύ άσπρου και μαύρου, μεταξύ δύο πολιτικών συστημάτων που το ένα μάχεται το άλλο, ενώ και τα δύο συμπεριφέρονται με τον ίδιο απεχθή και καταπνικτικό τρόπο.
Έτσι λοιπόν, πάντα μού άρεσαν συγκροτήματα που δοκίμαζαν να συνδυάσουν διαφορετικά είδη μουσικής. Αυτό ήταν -και είναι- για ‘μένα μια πολιτική πράξη! Πάντα μισούσα αυτούς που ήθελαν να δημιουργήσουν μια “κλίκα” χωρίς ελευθερία εισόδου εντός της, για άλλους. Μεγάλωσα με πολλούς τούρκους, ιταλούς, έλληνες, ινδούς φίλους και πάντα έβρισκα ενδιαφέρον στην μουσική τους. Το ίδιο με απωθούσαν οι punk που τους αρέσει μόνο η punk μουσική. Θα ήθελα πολύ να εισχωρήσω ένα κομμάτι κλασσικής μουσικής ή ακόμη κι ένα αριστουργηματικό techno, στον συντηρητικό τους εγκέφαλο. Κάθε μουσική έχει την πανέμορφη και επαναστατικής της πλευρά. Και ναι… προέρχομαι από την punk, αλλά κινούμαι μεταξύ της techno, της κλασσικής μουσικής και άλλων πεδίων. Οπότε, θεωρώ πως αν πρέπει να ζήσουμε σε αυτή την παλιορατσιστική κοινωνία, μέσα στην οποία έχουμε πάντα την τάση να δημιουργούμε τείχη μεταξύ μας, τότε είναι ευχαρίστησή μου να βρίσκομαι πάντα “αναμεταξύ” και το βλέπω ως την προσωπική μου, αλλά και γενική πολιτική μας αποστολή, του να καταστρέψουμε, δηλαδή, κάθε φράγμα, τόσο στην πολιτική, όσο και στην μουσική.

Υπάρχει κάποιο μουσικό είδος που δεν έχετε ακόμη δοκιμάσει να εντάξετε σε κάποια σύνθεσή σας ή και ακόμη, κάποιο όνειρο που θα θέλατε να εκπληρώσετε στην ζωή σας, εντός ή εκτός τέχνης;

patrick: Φυσικά. Για παράδειγμα, ποτέ δεν έχουμε δοκιμάσει έως τώρα κάποιο cue ή κλίμακα (τρόπο /mode) της jazz. Θα χαρώ πολύ αν κάποιος, κάποια στιγμή στην ζωή μου, με οδηγήσει ρυθμικά ή τονικά σ’ αυτό το είδος της μουσικής. Δεν πιστεύω ότι όλα όσα εκφράζουμε είναι δική μας εφεύρεση. Έχω την αντίληψη ότι είμαστε ένα μεγάλο ‘σφουγγάρι’ που συλλέγουμε και καταγράφουμε εντυπώσεις, συναισθήματα, σκέψεις, μελωδίες και ό,τι μάς περιβάλλει, τόσο σε κοινωνικό, όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Το μουσικό έργο των Guts Pie Earshot είναι να βρουν ένα καλό και επαρκές ‘σύστημα-φίλτρανσης’, μέσω του οποίου να εκφράζουν διάφορα ξεχωριστά συστατικά και να τους δίνουν μορφή μέσα στην μουσική.

jean: Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν έχουμε δοκιμάσει, αλλά… το στυλ, για ‘μένα, δεν είναι αυτό που αναζητώ… Η φόρμα ακολουθεί της λειτουργίας. Και μού αρέσει το γεγονός ότι άλλοι άνθρωποι κάνουν άλλη μουσική. Μπορώ έτσι να πάρω ερεθίσματα, αλλά με το σκεπτικό ότι πάντα προσπαθούμε να μην αντιγράφουμε! Οπότε, μπορώ να παραδεχθώ ότι είμαστε επηρεασμένοι από την “ανατολίτικη” μουσική, ή, για παράδειγμα, μουσικά μέρη από το (ελληνικό) μπουζούκι, αλλά ποτέ δεν θα προσπαθήσουμε να τα αντιγράψουμε.Θα αποτυγχάναμε και, ούτως ή άλλως, δεν μάς ενδιαφέρει η “απομίμηση”, αφού οι Guts Pie Earshot εκφράζονται περισσότερο από την καρδιά, παρά από τον εγκέφαλο.
Όσο για την ονειροπόληση… Χμ.. Είναι ένα μεγάλο μου όνειρο να μεταγράψω την μουσική των Guts Pie Earshot, ή ακόμη και του Paul Kalkbrenner (γερμανικό minimal techno) για μια κλασσική ορχήστρα. Άκουσα την προσπάθεια κάποιου να μεταγράψει techno σε κλασσική μουσική, αλλά το αποτέλεσμα ήταν πάντα άσχημο, γιατί δεν ‘επικοινωνούσε’ με το κοινό και δεν υπήρχε το πνεύμα αυτού του ρεύματος (techno). Όπως και νά ‘χει, θα πρέπει να βρω τον κατάλληλο γι’ αυτό τον σκοπό.

 

GutsPieEarshot_03
Guts Pie Earshot [photo archive – φωτογραφικό αρχειακό υλικό]
Η τέχνη γνωρίζουμε ότι είναι η έκφραση της ψυχής ενός δημιουργού, κάτι που σημαίνει ότι τον καθιστά πολλές φορές ανίκανο να εκτιμήσει -ήτοι, να κοστολογήσει- την ψυχή του, ειδικά όταν αγωνίζεται να περάσει διάφορα ανθρωπιστικά και δημοκρατικά μηνύματα, μέσα από το έργο του. Ωστόσο, η τέχνη είναι κάτι που απαιτεί μελέτη, έρευνα, αγορά ή ενοικίαση εξπλισμού, κατανάλωση ρεύματος, έξοδα μετακίνησης και πολλές ώρες απασχόλησης, από την πλευρά του καλλιτέχνη.
Τί έχετε να σχολιάσετε με την τρέχουσα κατάσταση της -συχνά- άσχημης αντιμετώπισης των καλλιτεχνών; Θεωρείτε πως είναι ένα παλαιότερο ή σύγχρονο ‘φαινόμενο’ αυτό της εκμετάλλευσης και πώς επιτυγχάνετε να ξεφύγετε από αυτό;

patrick: Έχοντας, ως συγκρότημα ένα ενεργητικό σχεδόν 25 χρόνων, συχνά η δουλειά μας αντιμετωπίζεται με σεβασμό και σπάνια δεχόμαστε άσχημη συμπεριφορά. Το να κοστολογήσουμε την μουσική μας είναι δύσκολο κάθε φορά, αλλά θεωρώ ότι είναι επίσης μια καλή εξάσκηση του να μην χάνουμε επαφή με την πραγματικότητα. Νοιώθω επίσης τυχερός για το γεγονός ότι η “δουλειά” που κάνω είναι η μουσική, που αγαπάω τόσο (σε σχέση με κάποια άλλη δουλειά). Η εκμετάλλευση και η …αυτο-εκμετάλλευση όντως υπάρχουν, αλλά, κατά την γνώμη μου, αυτό ξεκινά όταν οι άνθρωποι πραγματικά δεν έχουν άλλη επιλογή, αλλά ούτε ευκαιρία για επιλογές και αποφάσεις. Για ‘μένα, το νεώτερο “φαινόμενο” είναι ότι για μεγάλο διάστημα τώρα, βιώνουμε έναν εξωραϊσμένο καπιταλισμό, και ειδικά από τότε που οι εκπρόσωποι αυτού του συστήματος δεν νοιώθουν πια την ανάγκη να καλύψουν ή να κρύψουν την όποια βιαιότητα, αδικία, ψεμα ή διαφθορά.

jean: Πιστεύω ότι το νέο φαινόμενο είναι ίδιο με το παλιό: πριν χρόνια, η (μουσική) βιομηχανία είχε την δύναμη να κάνει άσχημες συμφωνίες με τους μουσικούς· η βιομηχανία θα παρηγαγε  βινύλια, θα παρείχε τα studio, τα συγκροτήματα θα μπορούσαν να χρησιμοποιούν τα studio (πρόβες /ηχογραφήσεις), για ώρες και με υψηλό ενοίκιο, και πολλά άλλα. Οπότε, υπήρχαν οι πάρα πολύ μεγάλοι star (‘supersupersuper star’) και… οι “υπόλοιποι”.
Έπειτα, ήρθε η υπέροχη εποχή του DIY (Do It Yourself / Φτιάξ’το Μόνος Σου), όταν τα μηχανήματα, τα όργανα, τα studio έγιναν διαθέσιμα σχεδόν σε όλους. Με άλλα λόγια, το sugar-part (εξωραϊσμός) του καπιταλισμού· η ψευδαίσθηση ότι οι “άσχημες συμφωνίες της μουσικής βιομηχανίας”, μαζί με το διαδίκτυο (internet) θα μπορούσαν να αυτοκαταργηθούν. Ο οποιοσδήποτε μπορούσε να φτιάξει μουσική και να γίνει καλλιτέχνης. Αυτό είχε την αίσθηση του αληθινού punk (ρεύματος)!!!
Σήμερα βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που μοιάζει με το επόμενο πρωΐ που ξυπνήσαμε από ένα γερό μεθύσι από αυτή την ψευδαίσθηση. Το internet ανήκει στην βιομηχανία και στα κράτη. Η μουσική τώρα ανήκει στις μεγάλες επιχειρήσεις. Και η μετάδοση (streaming) είναι ο θάνατος αυτής της ψευδαίσθησης. Δεν πρόκειτα για αντικαπιταλισμό, αλλά για έναν μέγα και έξυπνο “καπιταλισμό-στρόβιλο” [«turbo-capitalism» (Edward Luttwak)], του οποίου ήμασταν και εξακολουθούμε να αποτελούμε ένα μέρος. Δεν ήταν ποτέ τόσο δύσκολο για κάποιον μουσικό ή έναν καλλιτέχνη ή σκηνοθέτη του κινηματογράφου. Ποτέ δεν υπήρχε μια τέτοια φτηνή, υποτιμημένη και χωρίς σεβασμό, αντιμετώπιση προς τις τέχνες, όπως αυτή που βιώνουμε σήμερα. Κανείς δεν θα ενδιαφερθεί για κάποιον που παίζει βιολί στον δρόμο, …κανείς δεν θα σταματήσει να ακούσει. Μπορεί να το βρει αργότερα στο YouTube ή οπουδήποτε αλλού στο διαδίκτυο… Και φυσικά, όλοι μας χρησιμοποιούμε το internet, αλλά, το να ζεις από και με την μουσική, είναι πιο δύσκολο από ποτέ, όπως εξάλλου και με κάθε άλλη δουλειά – αν φυσικά έχεις κάποια…

Ποιά τα συναισθήματα τα δικά σας και του κοινού σας στις έως τώρα εμφανίσεις σας στο τρέχον tour σας; Τί νοιώθετε ότι αποκομίζετε από τις εμφανίσεις σας στις διαφορετικές χώρες και πόλεις που επισκέπτεσθε με αφορμή τις συναυλίες σας;

jean: Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι να κάνω ένα ‘ταξίδι’ με το κοινό. Κάθε φορά που βρίσκομαι στην σκηνή και παίζω, κλείνω τα μάτια μου. Όχι για να ‘κλείσω’ τον εαυτό μου, αλλά για να συνδεθώ περισσότερο με τον κόσμο, στην ατμόσφαιρα. Για κάποιους ίσως ακούγεται παράδοξο, αλλά για ‘μένα γίνεται έτσι πιο αισθησιακό, ..η επιθυμία μου να στείλω το Σήμα μου στο κοινό και να κάνω τους ανθρώπους να αφεθούν στα κύματα, αλλά και να ενωθούν μεταξύ τους. Δεν με ενδιαφέρει το χρώμα, το φύλο ή η όποια τους ιδιότητα. Αυτή είναι η σύνδεση στην οποία προσπαθούμε να φτάσουμε πάντα και σε κάθε μας συναυλία. Κάποιες φορές αποτυγχάνει, αλλά κυρίως φτάνουμε στον επιθυμητό μας στόχο, σε αυτή την κατάσταση του νου.
Και ίσως αυτή είναι επίσης και η πολύ βαθειά μας πολιτική δήλωση: να γνωρίζεις και να αγαπάς τον εαυτό σου, και κατ’ επέκταση, τον δίπλα σου, έτσι ώστε μαζί να καταστρέφετε τα εμπόδια. Ίσως ακούγεται πολύ ‘χίπικο’, αλλά για ‘μένα είναι η πιο βαθειά και έντονη εμπειρία του Punk rock, όπως ‘ακούγεται’ στην μουσική των Crass ή άλλων καλλιτεχνών του είδους.
Επίσης, πολύ σημαντικό για εμάς, είναι το μέρος όπου παίζουμε. Θέλουμε να φτάνουμε όλο τον κόσμο. Για παράδειγμα, αν παίξουμε σε έναν καταυλισμό προσφύγων, προσπαθούμε να βρούμε τις μουσικές λέξεις που θα μπορούν να κατανοήσουν οι άνθρωποι και μ’ αυτόν τον τρόπο να προσπαθήσουμε να έρθουμε όλοι κοντά, χωρίς να χάσουμε τον εαυτό μας.

Πόσες φορές έχετε παίξει στην Ελλάδα και ποιά (ή ποιές) θεωρείτε ως κυριώτερες αναμνήσεις σας από αυτά τα live;

patrick: Έχουμε παίξει στην Ελλάδα 4 φορές, έως τώρα (2007, 2009, 2012, 2014). Οι πιο δυνατές εντυπώσεις είναι αυτές που αποκτούμε σε σχέση με το τί συμβαίνει στον κόσμο, λόγω της κρίσης και της λιτότητας, στην Ελλάδα. Έχουμε αποκομήσει τόσα πολλά από τα έως τώρα tour μας εδώ (Ελλάδα), και από όλη αυτή την ζεστή ενέργεια με την οποία μάς καλωσορίζουν. Παρατηρούμε πώς και γιατί τα πράγματα αλλάζουν κάθε φορά, και, πραγματικά αηδιάζουμε όταν διαβάζουμε τις δηλώσεις ή τα ψέμματα των γερμανικών μέσων ενημέρωσης και των πολιτικών.

jean: Υπάρχει πλέον μια βαθειά σύνδεση με την Ελλάδα. Τώρα πλέον γνωρίζουμε τον κόσμο, την ιστορία και όσα βλέπουμε και ενημερωνόμαστε, κάθε φορά που επισκεπτόμαστε την χώρα σας, και ειδικά τον τελευταίο χρόνο. Είναι αλήθεια πολύ ξεχωριστό να γνωρίζουμε την ιστορία για την Ελλάδα και τον γερμανικό φασισμό που τής επιβάλλεται. Έπειτα από τόσα χρόνια (δεκαετίες) αυτής της κατάστασης, έχουμε το φαινόμενο ενός βίαιου καπιταλισμού που επήλθε κυρίως από τους πολιτικούς και τις τράπεζες της Γερμανίας, αλλά και της προπαγάνδας και λογοκρισίας.
Η πιο δυνατή και δύσκολη εμπειρία ήταν όταν είχαμε έρθει στην Αθήνα το 2012. Ήταν η πρώτη μας επίσκεψη στην πόλη και έτυχε να βρεθούμε σε μια διαδήλωση της Χρυσής Αυγής. Ήταν πραγματικά κάτι πραγματικά άσχημο όταν είδαμε την Αστυνομία να εμφανίζεται με τις μοτοσυκλέτες και να ανοίγει τον δρόμο στους φασίστες προς τους μετανάστες ή τους (ιδεολογικά) αριστερούς. Ήταν σαν να παρακολουθούμε κάποια ταινία θρίλερ, όπου στην ίδια σκηνή υπήρχαν έλληνες από την επαρχία που πουλούσαν τα τελευταία κρεμμύδια. Μια εικόνα πραγματικά καταθλιπτική, με άδεια και κατεστραμμένα μαγαζιά. Είχαμε σοκαριστεί όταν μάθαμε ότι ένα εκατομμύριο ανθρώπων έφυγε από την Αθήνα λόγω της οικονομικής κατάστασης, και αυτό μάς έδειξε ότι η κρίση του καπιταλισμού δεν πρόκειται για μια απλή ρομαντική επανάσταση, αλλά οδηγεί σε πολύ άσχημες καταστάσεις, όπως το γεγονός ότι οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι, οι πλούσιοι παραμένουν πλούσιοι και οι τράπεζες καρπώνονται την γη.

Α: Τί μήνυμα θα επιθυμούσατε να στείλετε στο ελληνικό κοινό που θα σας παρακολουθήσει τις επόμενες ημέρες στις εμφανίσεις σας;
Β: Σε ποιό σημείο του Βερολίνου, όπου είναι η έδρα σας, θα ξεναγούσατε έναν Έλληνα φαν σας, αν επισκεπτόταν την πόλη σας για πρώτη φορά;

patrick: Θέλω να ευχαριστήσω τον κόσμο που έφερε την μουσική μας στην Ελλάδα, κατά την δεκαετία του ’90. Υπήρχε μια ενεργή και έντονη ανταλλαγή underground μουσικής μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας έως τότε. Κάποιοι φίλοι μας, διοχέτευσαν την μουσική μας στην Ελλάδα και κάποιοι άλλοι μάς προσκάλεσαν να παίξουμε στην Θεσσαλονίκη. Σας ευχαριστούμε!

jean: Η αλήθεια είναι ότι έχουν αφήσει την Ελλάδα μόνη της, έχουν αφήσει τους πρόσφυγες μόνους τους. Το δράμα των προσφύγων ανατίθεται και εξαπλώνεται στην Ελλάδα, την Ιταλία και άλλες χώρες. Σε αυτή, λοιπόν, την κατάσταση που ζούμε, θέλουμε να δώσουμε ελπίδα στον κόσμο, αλλά και την ενέργεια και δύναμη να μην ξεχνάνε ότι δεν πρόκειται παρά για ένα πλαστό “πρόβλημα” της Ευρώπης και της Ελλάδας, ως μέρος αυτού του συστήματος, καθώς και να υπενθυμίζουμε ότι πρέπει να αγωνιζόμαστε για το δίκαιο, αλλά και τους πρόσφυγες, βοηθώντας τους και χωρίς να τους αντιμετωπίζουμε ως το “πρόβλημα”. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός, τα σύνορα και ο πόλεμος με ευρωπαϊκά όπλα. Αυτό είναι που πρέπει να θυμόμαστε και να μαχόμαστε κάθε ρατσισμό, και δη, αυτόν του ίδιου μας του εαυτού, ακόμη κι αν η ζωή μας μοιάζει νά ‘ναι φτωχή.
Β: Τα μέρη που πάντα προτείνω σε κάποιον να επισκεφθεί στο Βερολίνο είναι οι όμορφες περιοχές του Kreuzberg (Neukölln), του Prenzlauer Berg και του Friedrichshain, ενώ για να βιώσει το “plattenbau” (αστικό /βιομηχανικό τοπίο), θα μπορούσε κα κινηθεί μέσα στο Lichtenberg. Ούτως ή άλλως, το Βερολίνο είναι ένα μείγμα πολλών μικρών πόλεων. Και κάθε πόλη έχει τα δικά της όμορφα ή άσχημα χαρακτηριστικά.

Στο τελευταίο σας album, “Amparo Fugaz” παρατηρούμε ένα υπέροχο μείγμα δυναμικών -ηλεκτρικών- μελωδιών (κυρίως στο ‘cello), πολύπλοκων ρυθμών και ενδιαφέρουσας αρμονίας (τρόποι /κλίμακες, μετατροπίες, chord progression, μπασογραμμές, κλπ.) που εκφράζουν τον θαυμασμό σας για έναν δυναμικό συνδυασμό παραδοσιακών (αρκετές αναφορές σε ελληνικά ή βαλκανικά στοιχεία) και διαφόρων ηλεκτρονικών στοιχείων.
Ποιά τα λόγια σας για αυτή την δουλειά, και ποιά τα νέα σας για τις πρόσφατες και προσεχείς δημιουργίες  σας;

patrick: Οι προηγούμενες ηχογραφήσεις μας έγιναν με την φιλοσοφία ενός live, ήτοι, με το συναίσθημα και το σκεπτικό ότι παίζουμε σε κάποια συναυλία. Ποτέ δεν υπάρχει κάτι σαν δεύτερη φωνή από τον υπολογιστή, αλλά ούτε λούπες /loop ή κάτι άλλο. Κάθε νότα που παίζουμε γεννιέται εκείνη την στιγμή. Ωστόσο, η δουλειά στο τελευταίο μας album ήταν κάτι νέο για εμάς, εννοώντας ότι για ένα κομμάτι κάναμε Overdub, χρησιμοποιήσαμε και μιξάραμε, δηλαδή πολλές φωνές που ηχογραφήσαμε, είτε διαφορετικές μελωδίες που έπαιξα στο ‘cello, είτε διάφορες μπασογραμμές του Jean. Αρχικά αυτό ήταν για ένα κομμάτι και, έπειτα, από αυτό το υλικό, δημιουργήσαμε τρία διαφορετικά track.

jean: …και το υπόλοιπο έγινε με τον κλασσικό τρόπο: live και άμεσα, χωρίς overdub. Μού αρέσουν και τα δύο είναι η αλήθεια. Και αυτό που θα ήθελα κάποια στιγμή να φτιάξω είναι ένα πραγματικό(!) live album… με τον ήχο του κοινού κλπ. Αλλά, το να καταγράψεις και να μεταφέρεις ακριβώς αυτή την ατμόσφαιρα και ενέργεια, είναι πολύ δύσκολο, οπότε, νομίζω πως στο επόμενό μας album θα δοκιμάσουμε νέα πράγματα και χρησιμοποιώντας περισσότερα διαφορετικά όργανα.

 

Πόσο σημαντική είναι για εσάς η Μελωδία και ποιά η γνώμη σας για τις αρκετά χαμηλές συχνότητες και γρήγορες ταχύτητες που -δυστυχώς, κατά την γνώμη μου- επιβάλλονται να κυριαρχούν στον χώρο της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής;

patrick: Για να είμαι ειλικρινής, εκτός από λίγα μόνο μέρη, όλα τα κομμάτια των Guts Pie Earshot κινούνται μεταξύ 160bpm και 220bpm. Ωστόσο, υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην μουσική που ακούω από αυτή που παίζω. Ένα μεγάλο μέρος της μουσικής που μού αρέσει να ακούω είναι κομμάτια με αργή ταχύτητα, όπως η αργή κίνηση /μέρος (slow movement) του Κοντσέρτου για Πιάνο KV 488 του W.A.Mozart, ή άλλα κομμάτια. Στο τέλος όμως, οι μελωδίες, οι ιδέες μου και ο εσωτερικός μου ρυθμός είναι μεγάλων ταχυτήτων.

jean: Κάνοντας επίσης ηλεκτρονική μουσική (προσωπικό side-project, ως Scheng Fou) και ακούγοντας όλα τα είδη της μουσικής, αισθάνομαι πως η μελωδία είναι πάρα πολύ σημαντική, σε σημείο που κάποιες φορές μπορεί να πρόκειται για κάποιο ατέρμονα επαναλαμβανόμενο μοτίβο (pattern), με μορφή mantra. Οπότε, το ερώτημα γίνεται λίγο περίπλοκο. Για παράδειγμα, μού αρέσει πολύ η μουσική του Steve Reich (Στιβ Ράϊχ)· μικρό μέρος μελωδίας, αλλά εντός ενός μοτίβου και γρήγορης ταχύτητας. Ή, ακόμη, και η μουρική του Henryk Górecki [Χένρικ Γκορέ(τ)σκι], με λίγες, αλλά υπερβολικά αργές μελωδίες, ή των DeadCanDance, με πολλές, αλλά, κυρίως αργές μελωδίες. Αλλά μού αρέσει πολύ, επίσης να ακούω Techno, Hard Tech Drum’n’Bass και Dubstep, με πολύ βαθειά μπάσα, ο ήχος των οποίων μού αρέσει πολύ και μού θυμίζει τον ήχο των μεγάλων κυμάτων που σκάει στα βράχια και την ακτή. Ή, επίσης, μού αρέσει η γρήγορη μουσική που, για ‘μένα, μοιάζει σαν τον ήχο της δυνατής βροχής.

Πόσο ελεύθεροι θεωρείτε ότι είναι οι σύγχρονοι καλλιτέχνες κατά την σύνθεση-παραγωγή-παρουσίαση του έργου τους, σε μια εποχή όπου η μόδα -είτε στον χώρο της μουσικής βιομηχανίας, είτε σε διάφορες κοινωνικές ομάδες /ιδεολογίες- ορίζει την έκφραση στο “όνομα του χρήματος και της φήμης” (sic); Τί θα συμβουλεύατε έναν νέο καλλιτέχνη;

jean: Χμ… Νομίζω ότι πάντα ήταν έτσι και δεν θεωρώ ότι πρόκειται για ένα καινούργιο ‘φαινόμενο’. Πάντα υπήρχε η τάση και η μόδα που επικρατεί (mainstream) και σχεδόν όλος ο κόσμος προσπαθεί να εκπληρώσει και να κάνει ακριβώς το ίδιο, αυτό, δηλαδή, που ορίζει η τάση. Και αυτό είναι λυπηρό. Όπως, επίσης λυπηρό είναι όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να κάνουν το ακριβώς αντίθετο, να εκπληρώσουν και να δημιουργήσουν, δηλαδή έναν κώδικα για την μειοψηφία της μουσικής σκηνής. Είναι το ίδιο όπως όταν ήμουν ακόμη παιδί και πιστεύω ότι δεν άλλαξε καθόλου.
Αυτό που θα πρότεινα είναι ότι πρέπει να διατηρούμε μια επαγρύπνιση σχετικά με αυτό το φαινόμενο και να δρούμε και να εκφραζόμαστε όπως προτιμάμε οι ίδιοι. Να παίρνουμε μόνο αυτά που νοιώθουμε ότι μάς ταιριάζουν περισσότερο από την εκάστοτε μόδα, να ανακαλύπτουμε το δικό μας στυλ και να το διαμορφώνουμε ανεξάρτητα από το αν μοιάζει ή διαφοροποιείται από τις προτιμήσεις των άλλων. Το πιο σημαντικό είναι να έχουμε τον δικό μας αυθεντικό τρόπο σκέψης και έκφρασης. Χρησιμοποιείστε τα media και μπερδέψτε τα. Ανεξαρτήτου του φύλου σας ή του είδους μουσικής και τέχνης που κάνετε. Απλά να είστε ο εαυτός σας, ώστε να μην φοβάστε ότι θα σας καταβροχθίσει η μόδα. Αν σάς αρέσουν οι U2 και ο ήχος των scooter, τότε, φροντίστε να ευχαριστηθείτε όσα δημιουργείτε με αυτά τα ερεθίσματα, χωρίς να χάνετε τον εαυτό σας σε απλές αντιγραφές. Να μην ξεχνάτε ποτέ το συναίσθημά σας, και να μην διστάζετε να ‘βουτάτε’ στην μόδα ή την οποιαδήποτε τάση και ρεύμα, ακόμη και αν δεν φέρει κάποιο “κώδικα” της εναλλακτικής σκηνής.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο συντηριτισμός υφίσταται παντού και καταστρέφει την δημιουργικότητα. Δεν είναι μόνο ο καπιταλισμός που παράγει αυτή την αυτό-λογοκρισία, αλλά θα μπορούσε να είναι και κάθε ωραία “ομάδα ομοτίμων” (peer group) στον κόσμο. Οπότε… αν ειστε punk, αλλά σας αρέσει η όπερα; Μπράβο σας! Είστε ‘μοδάτοι’ και σάς αρέσει η Crust Punk; Απολαύστε την!
Εν ολίγοις, πιστεύω ότι το θέμα και το μήνυμα παραμένει για όλους και όλα, το ίδιο:

Καταστρέψτε τους Φραγμούς! – Γκρεμίστε τα Σύνορα ανάμεσά μας!

GutsPieEarshot_02
Guts Pie Earshot [photo archive – φωτογραφικό αρχειακό υλικό]

Πληροφορίες Ελληνικού Tour
Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου: Βιολογικό (Θεσσαλονίκη)
Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου: Προκάτ 35 (Πανεπιστήμιο / Πάτρα)
Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου: Πολυτεχνείο (Αθήνα)
Σάββατο, 10 Οκτωβρίου: Πάρκο Τένις (Ηράκλειο, Κρήτη)
Όλες οι συναυλίες τους, εδώ.

Πληροφορίες Καλλιτεχνών
Επίσημος Ιστότοπος: www.gutspieearshot.de/
FaceBook σελίδα: www.facebook.com/guts.pie.earshot
Ακούστε ολόκληρο το album, Amparo Fugaz, εδώ.
Jean’s project – Scheng Fou: http://schengfou.tumblr.com/

Φωτογραφικό Υλικό: Αρχείο των Guts Pie Earshot (με την ευγενική παραχώρηση των καλλιτεχνών)
Συνέντευξη (ερωτήσεις – μετάφραση κειμένου): Άννα Στερεοπούλου

περισσότερα από Anna Stereopoulou

Terrapin @ Dunkel bar | 12/02/2016

  Την Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2016, θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε...
διαβάστε περισσότερα