Guns N' Roses, The Last Internationale @ Ολυμπιακό Στάδιο, 22/07/23: «Μία Hard Rock συγκινησιακή βραδιά»

«Τριάντα χρόνια περιμέναμε για αυτή τη βραδιά, Θα τραγουδάμε όλη νύχτα κι ούτε πόνος μόνο χαρά, Οι εραστές έχουν ανάψει κι ορκιστήκαν να ναι πιστοί, Τριάντα χρόνια περιμέναμε για αυτή τη γιορτή!» Παραποιώ λίγο τα λόγια των «Μωρά στη Φωτιά – Κάτω στην Πόλη», και όμως τριάντα ολόκληρα χρόνια πέρασαν από την τελευταία επίσκεψη των θρύλων του hard rock Guns ‘N’ Roses, με την σχεδόν original σύνθεση τους, στην Αθήνα. Τριάντα ολόκληρα χρόνια (ε και κάτι ψιλά..) που έπιασα την κασέτα τους με τα «Illusion» στα χέρια μου και έπαθα ένα μίνι σοκ…τριάντα χρόνια που είδα στο MTV το «Live and Let Die» και ήθελα να γίνω «αλητάμπουρας», το «κακό» παιδί, ανέμελος και να ζω την ζωή μου ελεύθερα σαν και αυτούς, τους εφηβικούς μας ήρωες Axl, Slash και Duff…το θεωρούσα, εκείνη ειδικά την εποχή, αδιανόητο ότι θα τους έβλεπα ποτέ ζωντανά,( άσε που δεν πρόκειται να με άφηναν οι γονείς μου, αφού μεγάλωσα επαρχία και ήμουν και ανήλικο τότε ), πόσο μάλλον αν μου έλεγε κάποιος ότι: «Νίκο! θα τους δεις σχεδόν όλους ενωμένους, μαζί με άλλους πενήντα χιλιάδες, εν μέσω καύσωνα στο ΟΑΚΑ και θα βιώσεις αυτή την αξέχαστη και άκρως συγκινησιακή εμπειρία ρε φίλε!»…Τριάντα ολόκληρα χρόνια για να γίνει αυτό το όνειρο πραγματικότητα και να φύγει αυτό το απωθημένο…τριάντα ολόκληρα χρόνια..! Θεωρώ ότι στις μέρες μας αν δεν υπήρχαν τα social media, δεν θα συνέβαινε αυτό, αφού όλα ξεκίνησαν από ένα Happy Birthday του Slash στον Axl μέσα από το twitter, αλλά και πάλι με τη δύναμη του internet, κάπως θα «συνωμοτούσε» το σύμπαν για να τα βρουν αυτοί οι δύο και να «ξανακατέβουν» στον «δρόμο» και αυτή την φορά πιο κατασταλαγμένοι, πιο συνειδητοποιημένοι και πιο επαγγελματίες. Γιατί κακά τα ψέματα, παρόλη την «αιχμή του δόρατος», που κάθε άλλο αποτελεί η τωρινή φωνητική κατάσταση του Axl, αυτό που αντικρίσαμε ήταν μία "καλοκουρδισμένη" μηχανή, που έδινε μαθήματα για το πώς να "ροκάρει" κάποιος. Η μπάντα παρότι εξηντάρηδες πλέον, τα έδωσαν όλα, αφού έπαιξαν τρεις ολόκληρες ώρες δίχως σταματημό! Ποιος το κάνει αυτό σήμερα και ειδικά σε αυτή την ηλικία και με τέτοιες καιρικές συνθήκες; ΚΑΝΕΙΣ! Ο Axl, το λιγότερο τίμιος για εμένα, την φανέλα την ίδρωσε και με το παραπάνω (αφού άλλαξε 5-6 μπλουζάκια) και όση δύναμη είχε χάσει από την φωνή του (ήταν λυπηρό να τον ακούς σε κάποιες δόσεις να τραγουδάει από μέσα του , σαν τη θεία μου την μοιρολογίστρα), την συμπλήρωνε με την υπερκινητικότητά του, αφού «όργωνε» πάνω κάτω και πέρα δώθε όλη την σκήνη…Axl είναι αυτός! Για τον Slash περιττά τα λόγια, αφού είναι ένας αληθινός guitar hero, ένας θεός της εξάχορδης, έκανε «παπάδες», ειδικά στο solo του, που αναπαρήγαγε τους ήχους της κιθάρας και με το στόμα, μόνο καφέ δεν έφτιαξε με αυτήν , τόσο τεράστιος παίκτης! Προσωπικά θεωρώ πλέον, ότι όλη η μπάντα είναι ο ίδιος και ότι σέρνει όλο το «άρμα» μόνος του, φυσικά και με την πολύτιμη και στιβαρή βοήθεια του «πάνκι» Duff. Άλλη μεγάλη μορφή και αυτός! Τα υπόλοιπα μέλη Ντίζυ Ριντ (πλήκτρα), Φόρτους (κιθάρες), Φέρρερ (ντραμς) και Μελλίσσα Ριζ (πλήκτρα) στάθηκαν αξιοπρεπώς στον ρόλο τους, δίπλα σε αυτά τα μεγαθήρια. Όσον αφορά τα μουσικά, η μπάντα βγήκε δυναμικά μισή ώρα αργότερα – λόγω καύσωνα με το “It’s So Easy” και συνέχισε να μας «ζεσταίνει» ( και άλλο ) μέχρι να ακουστεί το πρώτο μεγάλο hit «Welcome To the Jungle”, όπου κάπου εκεί άρχισαν και τα πρώτα «μπουγέλα» νερού, οι πιο δυνατές επευφημίες του κοινού αλλά και οι πρώτες λιποθυμίες από την ζέστη κ.λ.π. Αφού συνέχισαν με κάποια «καινούργια/παλιά» ήρθαν και οι πρώτες ανατριχίλες ( στην κυριολεξία ), με τα «Estranged» και το αγαπημένο «Live and Let Die», σε αυτό το σημείο ο Axl έβαλε «γκάζια» το πάλεψε θυμίζοντας τις παλιές καλές εποχές, εκεί όμως όπου τον κατά ευχαριστήθηκα ήταν φυσικά στο «November Rain». Αυτό το κομμάτι είναι μόνο για αυτόν, το έχει κάνει εντελώς «δικό του» βγάζοντας πολύ συναίσθημα. ‘Αλλες προσωπικά, μεγάλες στιγμές ήταν το ανεπανάληπτο «Sweet Chid O Mine», όπου δεν σταματήσαμε να χορεύουμε και να ξελαρυγγιαζόμαστε, το ανατριχιαστικό «Civil War», με ευθείς αναφορές για τον πόλεμο στην Ουκρανία, το επιβλητικό «Knocking On Heavens Door” να το τραγουδάμε αγκαλιά αλλά και το διασκεδαστικό «T.V. Eye», των The Stooges να το ερμηνεύει ο «βράχος» της παρέας Duff. Επίσης, συγκινητική η εκτέλεση του «Patience», λίγο πριν προηγηθεί η όμορφη έκπληξη του Happy Birthday για τα 58 α γενέθλια του Slash από όλο τον κόσμο κατόπιν προτροπής του Axl, φτάνοντας αισίως στο τελειωτικό «χτύπημα», «Paradise City»! Εκεί κράτησε ένας μίνι πανζουρλισμός, ο κόσμος με ότι δύναμη του είχε μείνει ύστερα από τόσες ώρες και με τόση ζέστη, τα έδωσε όλα! Μπουγέλα με νερά, καπνογόνα και pit είχαν γίνει όλα «ένα» στην αρένα, δημιουργώντας ένα μικρό χαμό! Εν κατακλείδι, παρόλο που ο ήχος ήταν σχετικά «φιμωμένος» και «χαμηλά» για να μην «καπελώνει» τον Axl, ζήσαμε μια φανταστική και αξέχαστη εμπειρία με φοβερά σκηνικά, μία κανονική υπερπαραγωγή, ένα σωστό πάρτι! Αφού και μόνο που τους έβλεπες να παίζουν μπροστά σου χαιρόσουν με αυτό. Μας ξύπνησαν γλυκιές εφηβικές μνήμες από τα «παλιά» και αυτό για εμένα μόνο έφτανε για να είμαι ειλικρινής. Εδώ τραγουδούσαμε τους στίχους και είχαμε στο μυαλό μας, εκείνη την ώρα, πως ακουγόντουσαν τότε και αυτό νομίζω ήταν το μεγαλύτερο «φτιάξιμο» της όλης υπόθεσης! Εννοείται θα ξαναπήγαινα να τους δω, ίσως την επόμενη να παίξουν και το «Don’t Cry»! Τέλος δεν μπορεί να παραληφθεί η άψογη διοργάνωση της High priority καθώς και η support μπάντα The Last Internationale, που κέρδισε πολύ κόσμο με την έντονη σκηνική παρουσία της Delila Paz και τον ωραίο 70s ροκ ήχο τους. Σημειωση φωτογράφου: Εχω δει και εχω φωτογραφήσει άπειρα συγκροτήματα μικρά και μεγάλα. Αυτή η αναζήτηση μουσικής αυθεντικότητας και αυθάδειας στις εικόνες, από μικρά σε μεγάλα συγκροτήματα, με έχει οδηγήσει σε αμέτρητες στιγμές ηχητικής χάρης. Και για πρώτη φορά, συνάντησα μια παρουσία, μια frontwoman, τη Delila Paz των The Last Internationale, η οποία ήταν τόσο έντονα αφοσιωμένη στο κοινό, με τη χαρά της να είναι χαραγμένη ζωντανά στο πρόσωπό της. Η παραλληλία της ευφορίας που βιώνουν αυτοί οι καλλιτέχνες με την απόλυτη ελευθερία της ανεξαρτησίας τους είναι αξιοσημείωτη. Χωρίς manager, το συγκρότημα αναλαμβάνει όλες τις αποφάσεις, διατηρώντας την πρωτοβουλία και την αγάπη για τη μουσική τους αναλλοίωτη. Ακόμα και η εμπορική τους πτυχή εκφράζει αυτή την αυθεντικότητα: Η δυναμική συνεργασία της Delila δεν θα ήταν πλήρης χωρίς τον Edgey Pires, τον κιθαρίστα του συγκροτήματος. Η ενέργεια του και η ανατριχιαστική τεχνική του στην κιθάρα, αντλεί τη δύναμή της από τη ίδια πηγή αυθεντικότητας και αυθάδειας που χαρακτηρίζει όλο το συγκρότημα. Ο Pires δεν είναι απλώς ένας κιθαρίστας, είναι ένας ήχος-καλλιτέχνης που μεταφράζει τις σκέψεις και τα συναισθήματα του σε δυναμικές μελωδίες και σκληρά riffs. Η μουσική του καθοδηγείται από μια εσωτερική πυξίδα, η οποία παραμένει αμετάπτωτη ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές. Είναι αυτή η αυθεντικότητα και αφοσίωση στην τέχνη τους, τόσο από την Delila όσο και από τον Edgey, που καθιστούν τους The Last Internationale ένα από τα πιο εξέχοντα και δυναμικά συγκροτήματα της εποχής μας. Ο αντίκτυπός τους στη μουσική σκηνή είναι αδιαμφισβήτητος και διαρκώς εντείνεται. Μπορεί να μην τους γνώριζα πριν λίγες ημέρες, αλλά η εντυπωσιακή τους μουσική, η αυθεντικότητά τους και η αφοσίωσή τους στην ανεξαρτησία έχουν κερδίσει την ολοκληρωτική μου προσοχή και εκτίμηση. Setlist It's So Easy Bad Obsession Chinese Democracy Slither (Velvet Revolver cover) Pretty Tied Up Mr. Brownstone Welcome to the Jungle (Link Wray's "Rumble" intro) Double Talkin' Jive Hard Skool Absurd Estranged Live and Let Die (Wings cover) Rocket Queen Down on the Farm (UK Subs cover) You Could Be Mine T.V. Eye (The Stooges cover) (Duff on vocals) Anything Goes Play Video Civil War (Jimi Hendrix's "Voodoo Child" outro) Slash Guitar Solo Sweet Child o' Mine November Rain Reckless Life Wichita Lineman (Jimmy Webb cover) Locomotive Knockin' on Heaven's Door (Bob Dylan cover) (with Only Women Bleed intro) Nightrain Patience Happy Birthday to You (Mildred J. Hill & Patty Hill cover) (to Slash) Paradise City Φωτογραφίες: Θανάσης "τσιφ" Μαϊκούσης