by Pelagia Vouidaski
Το μενού του Gagarin 205 την Παρασκευή περιλάμβανε τους One Black Society, τους Cellar Dogs, τους Day OoF και τους αγαπημένους Therapy?. Η δεύτερη μέρα του εορταστικού 4ημέρου είχε απόλυτη επιτυχία. Το μαγαζί μέσα στο οποίο έχουμε ζήσει, επί 15 συναπτά έτη, άπειρες συγκινήσεις, προσέθεσε άλλη μια στη λίστα μας την Παρασκευή στις 24/11.
Εν αρχή βγήκαν οι O.B.S. και μιας και ο κόσμος δεν είχε αρχίσει ακόμη να μαζεύεται, η προσφάτως επανασυνδεδεμένη μπάντα μετά 9ετίας, έπαιξε μπροστά σε ολιγάριθμο κοινό. Ο κόσμος βέβαια, μπορεί να ήταν λίγος, αλλά έπαιξαν πολύ καλά και ο ήχος τους και η σκηνική τους παρουσία άφησαν μια ευχάριστη ανάμνηση. Είχαν πολλή όρεξη και η εικόνα που έμεινε είναι ότι το διασκέδασαν πολύ και αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία.
Δεύτεροι κατά σειρά εμφανίστηκαν οι Cellar Dogs οι οποίοι ήταν οι πρώτοι που ανέβασαν ένα κλικ τους τόνους και ο κόσμος άρχισε να μπαίνει πλέον στο εορταστικό κλίμα. Πολλή ενέργεια, πολύ ωραία κομμάτια που γέμιζαν το χώρο και πολύς δυναμισμός επί σκηνής.
Οι Day Oof βγήκαν πριν από τους headliners και παρουσιάστηκαν κάπως έτσι, χωρίς να αναφέρουν το όνομα της μπάντας τους, αλλά τη θέση τους στο lineup. Καθαρό Skate Punk με καλό ήχο που φάνηκε να βάζει το κοινό ακόμη περισσότερο στο κλίμα της βραδιάς. Και οι Day Oof είχαν πολύ κέφι και η διάθεση τους για αστεία και η έντονη επικοινωνία τους με τον κόσμο καταφέρνοντας πιστεύω προετοίμασαν καλά το έδαφος για το main event της βραδιάς.
Ο ισόγειος χώρος του Gagarin είχε πλέον αρκετό κόσμο, έτοιμος να υποδεχτεί τους Therapy?. Το πάρτι ξεκίνησε με το "Knives" και η διάθεση δεν άργησε καθόλου να ανεβεί στα ύψη αφού το δεύτερο κατά σειρά κομμάτι που ακούστηκε ήταν το "Trigger Inside". Το Troublegum ήταν ο δίσκος που είχε την τιμητική του γι' αυτήν τη βραδιά, όπως ήταν αναμενόμενο, αλλά και επιθυμητό άλλωστε. Το setlist τους ήταν ξεκάθαρα μελετημένο για γιορτή. Δεν πιστεύω ότι κάποιος που παρευρέθηκε να μπορεί να απογοητεύτηκε από αυτή την εμφάνιση. Στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε καλύτερο setlist είτε τους έβλεπες πρώτη, είτε 10η φορά live.
Ακούσαμε την ιστορία του συγκροτήματος. Η ιστορία 27 ετών μέσα σε 90 λεπτά. Ήταν σχεδόν σαν να γιόρταζαν και οι ίδιοι τα 30 τους χρόνια, μαζί με τα αγαπημένα μας venues.
"Isolation", "Turn", "Tides", "Stories", "Spat out"... Τελικά το αποφάσισαν και το έκαναν. Παρουσίασαν ένα κομμάτι από τον επερχόμενο τους δίσκο στο οποίο ο κόσμος αντέδρασε πολύ θερμά. Σίγουρα βέβαια, με το κλίμα που είχαν ήδη δημιουργήσει ό,τι και να έπαιζαν, θα τύγχανε της αποδοχής του κοινού. Μπορεί να είναι μπάντα 3 ατόμων, αλλά η σκηνή φαινόταν γεμάτη από άκρη σε άκρη. Ο αεικίνητος Michael McKeegan στο μπάσο, με τρομερή διάθεση δε σταμάτησε ούτε λεπτό να χοροπηδάει, αλλά και ο Andy Cairns δεν πήγαινε πίσω σε διάθεση. Συνέχισαν με το "Unbeliever" και δεν παρέλειψαν να αποτίσουν φόρο τιμής στον πρόσφατα εκλιπόντα Malcom Young με το "Misery". Για τη συνέχεια είχαμε, "Insecurity", "Nausea", "Still Hurts", "Sister", "Deathstimate", "Teethgrinder", "Die Laughing", στο "Diane" όμως τα πράγματα έγιναν πολύ σοβαρά και ο κόσμος πια χόρευε ξέφρενα, τα "Nowhere" και το "Dancin' With Manson" (πρώτη επανεκτέλεση από το 2010) ολοκλήρωσαν την κανονική διάρκεια του set τους.
Ξέφρενος χορός στα πλαίσια του encore τους, "Meat Abstract", "Helter Skelter", "Potato Junkie", "Stop It You're Killing Me", και στο "Screamager"... έκσταση. Φάνηκαν να το διασκεδάζουν όσο το διασκέδασε και το κοινό, γεγονός πολύ ευχάριστο. Ο ηλικιακός μέσος όρος κυμαινόταν γύρω στα 30+, πράγμα αναμενόμενο μιας και αυτές οι ηλικίες έζησαν τη χρυσή εποχή των Therapy? και έδειξαν για μια ακόμη φορά την υποστήριξη τους. Μαζευτήκαμε, λοιπόν, όλοι εμείς που θέλαμε να παρτάρουμε με Therapy?, και το κάναμε!
Δεύτεροι κατά σειρά εμφανίστηκαν οι Cellar Dogs οι οποίοι ήταν οι πρώτοι που ανέβασαν ένα κλικ τους τόνους και ο κόσμος άρχισε να μπαίνει πλέον στο εορταστικό κλίμα. Πολλή ενέργεια, πολύ ωραία κομμάτια που γέμιζαν το χώρο και πολύς δυναμισμός επί σκηνής.
Οι Day Oof βγήκαν πριν από τους headliners και παρουσιάστηκαν κάπως έτσι, χωρίς να αναφέρουν το όνομα της μπάντας τους, αλλά τη θέση τους στο lineup. Καθαρό Skate Punk με καλό ήχο που φάνηκε να βάζει το κοινό ακόμη περισσότερο στο κλίμα της βραδιάς. Και οι Day Oof είχαν πολύ κέφι και η διάθεση τους για αστεία και η έντονη επικοινωνία τους με τον κόσμο καταφέρνοντας πιστεύω προετοίμασαν καλά το έδαφος για το main event της βραδιάς.
Ο ισόγειος χώρος του Gagarin είχε πλέον αρκετό κόσμο, έτοιμος να υποδεχτεί τους Therapy?. Το πάρτι ξεκίνησε με το "Knives" και η διάθεση δεν άργησε καθόλου να ανεβεί στα ύψη αφού το δεύτερο κατά σειρά κομμάτι που ακούστηκε ήταν το "Trigger Inside". Το Troublegum ήταν ο δίσκος που είχε την τιμητική του γι' αυτήν τη βραδιά, όπως ήταν αναμενόμενο, αλλά και επιθυμητό άλλωστε. Το setlist τους ήταν ξεκάθαρα μελετημένο για γιορτή. Δεν πιστεύω ότι κάποιος που παρευρέθηκε να μπορεί να απογοητεύτηκε από αυτή την εμφάνιση. Στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε καλύτερο setlist είτε τους έβλεπες πρώτη, είτε 10η φορά live.
Ακούσαμε την ιστορία του συγκροτήματος. Η ιστορία 27 ετών μέσα σε 90 λεπτά. Ήταν σχεδόν σαν να γιόρταζαν και οι ίδιοι τα 30 τους χρόνια, μαζί με τα αγαπημένα μας venues.
"Isolation", "Turn", "Tides", "Stories", "Spat out"... Τελικά το αποφάσισαν και το έκαναν. Παρουσίασαν ένα κομμάτι από τον επερχόμενο τους δίσκο στο οποίο ο κόσμος αντέδρασε πολύ θερμά. Σίγουρα βέβαια, με το κλίμα που είχαν ήδη δημιουργήσει ό,τι και να έπαιζαν, θα τύγχανε της αποδοχής του κοινού. Μπορεί να είναι μπάντα 3 ατόμων, αλλά η σκηνή φαινόταν γεμάτη από άκρη σε άκρη. Ο αεικίνητος Michael McKeegan στο μπάσο, με τρομερή διάθεση δε σταμάτησε ούτε λεπτό να χοροπηδάει, αλλά και ο Andy Cairns δεν πήγαινε πίσω σε διάθεση. Συνέχισαν με το "Unbeliever" και δεν παρέλειψαν να αποτίσουν φόρο τιμής στον πρόσφατα εκλιπόντα Malcom Young με το "Misery". Για τη συνέχεια είχαμε, "Insecurity", "Nausea", "Still Hurts", "Sister", "Deathstimate", "Teethgrinder", "Die Laughing", στο "Diane" όμως τα πράγματα έγιναν πολύ σοβαρά και ο κόσμος πια χόρευε ξέφρενα, τα "Nowhere" και το "Dancin' With Manson" (πρώτη επανεκτέλεση από το 2010) ολοκλήρωσαν την κανονική διάρκεια του set τους.
Ξέφρενος χορός στα πλαίσια του encore τους, "Meat Abstract", "Helter Skelter", "Potato Junkie", "Stop It You're Killing Me", και στο "Screamager"... έκσταση. Φάνηκαν να το διασκεδάζουν όσο το διασκέδασε και το κοινό, γεγονός πολύ ευχάριστο. Ο ηλικιακός μέσος όρος κυμαινόταν γύρω στα 30+, πράγμα αναμενόμενο μιας και αυτές οι ηλικίες έζησαν τη χρυσή εποχή των Therapy? και έδειξαν για μια ακόμη φορά την υποστήριξη τους. Μαζευτήκαμε, λοιπόν, όλοι εμείς που θέλαμε να παρτάρουμε με Therapy?, και το κάναμε!
