by Τάσος Αγαπηνός
Oι Fuzztones στην Αθήνα;
Ε, και; Πρώτη φορά θα ήταν (για το τελευταία δεν εγγυόμαστε για κανέναν πλέον);
Μια από τα ίδια θα έλεγε κάποιος μη μυημένος - ευτυχώς που ξαναήρθαν ο πιστός φαν που ήρθε για να τους απολαύσει στην (8η μόνο στο Gagarin) εμφάνισή τους!
Η συγκρότηση του επιφυλακτικού ακροατή δε σημαίνει ευτυχώς τίποτα για τον Rudi Protrudi και την παρέα του, που για άλλη μια φορά δικαίωσε τις προσδοκίες που έχει καλλιεργήσει η σχέση του με το ελληνικό κοινό!
Ένα κοινό που έδειχνε την ανυπομονησία του, καθώς το αρχικό κάλεσμα για προσέλευση, στις πόρτες του Gagarin «γειώθηκε» σε καταρχήν εμφάνιση του support στις 21.30 και εμφάνιση των headliners της βραδιάς στις 22.30. Ο κόσμος κυριολεκτικά ΔΕΝ κρατιόταν. Μέχρι τις 21.15 η πλατεία είχε γεμίσει, ενώ οι απανταχού followers των Fuzztones έδιναν για άλλη μια φορά βροντερό «παρών». Ανάμεσά τους, τι πιο ευχάριστο; Πατεράδες με τα έφηβα παιδιά τους, κατάλληλα ντυμένα για την περίσταση, με τις μαύρες μπλούζες της μπάντας, ανυπόμονα για ένα από τα live για τα οποία θα τους έχουν εκατοντάδες φορές μιλήσει οι γονείς τους.
Ας πιάσουμε όμως το νήμα από την αρχή.
Oι Sparn Dame, αυτό το πληθωρικό σχήμα των Μπάμπη Μουλακάκη, Kωσταντή Κωνιoύ και Κωστή Στεργίου «εισέβαλε» στη σκηνή με χαμηλό προφίλ αλλά τον δυναμικό ήχο του “
”.
Αίφνης, όλο το (χαλαρό έως τότε) κοινό "ηλεκτρίστηκε" καθώς αυτή η νέα και φρέσκια μεν, αλλά ταυτόχρονα-τόσο-οικεία-μπάντα, κέρδισε την προσοχή του. Παρότι οι Sparn Dame δεν ανήκουν στο ίδιο μουσικό genre, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους και βέβαια ένα ακόμη καλύτερο lead-in σε μια διαφορετική μπάντα όπως οι Fuzztones. 
Oι Sparn Dame έπαιξαν τα
, Chair in Ruins και μπορώ να πω ότι δε χρειάστηκαν όλα τα (ούτε 10) κομμάτια που έπαιξαν, για να με πείσουν ότι πρέπει να τους ακούσω και το επόμενο πρωί με τον καφέ μου: Περισσότερα για τους ίδιους μπορείτε να αναζητήσετε στη σελίδα τους στο bandcamp! Λίγο αφού ολοκλήρωσαν την εμφάνισή τους οι Sparn Dame (και περίπου 22.35), άρχισαν σταδιακά να ανεβαίνουν στη σκηνή οι Fuzztones.
Πρώτος εμφανίστηκε ο drummer Marco Rivagli, ένας πραγματικός showman, έπειτα ο μπασίστας Eric Geevers, ο keyboardίστας Nico Secondini και τελευταίος ο Rudi Protrudi, οπότε πλέον το Gagarin σείστηκε.
Χωρίς να χάσουν χρόνο, «έπιασαν αμέσως δουλειά»: Blue’s theme, High tension wire και μια σύντομη καλησπέρα από τον mr. Fuzztone. Ακολούθησε μια μίνι εξομολόγηση του πόσο τον (και όλους δηλαδή) είχε επηρεάσει η καραντίνα: η απώλεια επαφής με το κοινό και την μπάντα (ο Protrudi και ο Rivagli μένουν Βερολίνο, ο Geevers Ολλανδία και ο Secondini Ιταλία). Στην ουσία μετά την περιοδεία του 2019 (όταν και είχαν επισκεφτεί τη χώρα μας) επανεμφανίζονταν φέτος. 
Εν μέσω καραντίνας ("that period sucked a lot") και περισσότερο ως αντίδραση σε ό,τι ζούσαν, κατάφεραν μόνο να κυκλοφορήσουν ένα LP (ΝΥC, 2020) & ένα EP (Encore, 2022) με τραγούδια από τα οποία «έχτισαν» μεγάλο μέρος του setlist τους.
Προχώρησαν έτσι στη συναυλία, με δύο παλιότερα τραγούδια τους, τα Hurt on hold (Ιn heat, 1989) & Highway 69 (Lysergic emanations, 1985), ενώ ακολούθησαν τα σχετικά πρόσφατα Microdot, Not anymore και Flip your wig (ΝΥC, 2020).
Εμβόλιμα ο Protrudi έκανε τις νοσταλγικές αναφορές του στο πόσο σπίτι του νιώθει το Gagarin205 (“a home away from home”) και βέβαια στη φιλία που τον συνέδεε με τον αδικοχαμένο ιδρυτή του, Νικόλα Τριανταφυλλίδη, με τον οποίο μοιράζονταν ωραίες στιγμές κάθε φορά που επισκέπτονταν τη χώρα μας.
Επιστροφή στη μουσική όμως, με το πιο επιτυχημένο album τους, Lysergic Emanations, παίζοντας το Ward 81 και τον κόσμο να χοροπηδά ασταμάτητα! Έπειτα ήρθε το γεφύρωμα με το σήμερα και το Psilocybe του NYC. O κόσμος όμως, είχε δώσει το στίγμα του, με τα Barking up the wrong tree και το Eyes I the back of my head (Encore, 2022) να τον ωθούν να ζήσει την garage revival απόλαυσή του στο έπακρο. Ακολούθησε μια συντομή «βουτιά» στο εμβρυικό single που τους έβαλε στα charts, Bad news travels fast (1984), πριν παίξουν τα σύγχρονα New kind of rock (ΝΥC, 2020), Marble Hall & Plastic People (Encore, 2022). Μια πιο ηλεκτρική εκδοχή του Romilar D (ομώνυμο single, 1992) διέκοψε τη «μοντέρνα πλευρά» του setlist, πριν μπούμε στην τελική ευθεία του live, με τα I never knew (1993) & She’s wicked (1986) να κλείνουν το κύριο μέρος του.
Ακολούθησε ένα παιχνίδι γάτας με ποντίκι, με κύριο ενορχηστρωτή τον δαιμόνιο Rivagli, ο οποίος αρνιόταν να επαναφέρει την μπάντα on stage αν δεν έβγαζε όλο της το είναι στο να φωνάξει τον Protrudi για encore. 
Η υπερβολική σιγουριά του κοινού ότι χωρίς “Strychnine” δεν προβλεπόταν έξοδος της μπάντας από τη χώρα, έφερε κάποιες πρώτες χλιαρές αντιδράσεις. Σιγά -σιγά όμως όλοι καταλάβαμε ότι αν θέλαμε «τη δόση μας», θα έπρεπε να ιδρώσουμε. Κύματα ενθουσιασμού από το διψασμένο κοινό έφεραν χειροκροτήματα, bongo jumps και πραγματικό πανδαιμόνιο. Ο Protrudi πήρε όλο το feedback που χρειαζόταν για να ανέβει στη σκηνή. Αφού ζεστάθηκε με δύο instrumental κομμάτια, οδήγησε το live στην αδιαφιλονίκητη κλιμάκωσή του, με το «Strychnine» να σηκώνει όλο το οικoδομικό τετράγωνο στον αέρα!
Η overall αίσθησή μας από τη συναυλία: ο Protrudi έδειξε λίγο μουδιασμένος κατά τη συναυλία. Ήταν από τις φορές που φαινόταν πως ο κόσμος κατεύθυνε το live και εκείνος ήταν εκεί για να μας ικανοποιήσει. Η υπόλοιπη μπάντα βέβαια έδειξε την απαιτούμενη διάθεση να υποστηρίξει το εγχείρημα και σε πολλά σημεία κατάφερε να ενισχύσει το κλίμα ενθουσιασμού της συνάντησης μετά από μια κλεισμένη -και αντικειμενικά προβληματική για όλους- τριετία. Από την άλλη και παρά την όρεξή του να ανοίξει ξανά τους δρόμους στη μουσική του με την κυκλοφορία νέων προσπαθειών (λίγο οξύμωρο για μια μπάντα που διαπρέπει στις διασκευές) ο Protrudi έδειξε βαρύς, αλλά το κοινό ήταν εκεί για να τον «σηκώσει»! Ο απαιτούμενος στόχος επιτεύχθηκε σε μια γνήσια garage βραδιά που θα έπεισε και τον πιο δύσπιστο ότι μια συναυλία των Fuzztones μπορεί ακόμη και το 2022 να αποτελεί ένα sui generis συναυλιακό φαινόμενο, τουλάχιστον για τα ελληνικά μουσικά δρώμενα.
Ευχαριστούμε λοιπόν Fuzztones και καλή αντάμωση στα επόμενα!
”.
Αίφνης, όλο το (χαλαρό έως τότε) κοινό "ηλεκτρίστηκε" καθώς αυτή η νέα και φρέσκια μεν, αλλά ταυτόχρονα-τόσο-οικεία-μπάντα, κέρδισε την προσοχή του. Παρότι οι Sparn Dame δεν ανήκουν στο ίδιο μουσικό genre, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους και βέβαια ένα ακόμη καλύτερο lead-in σε μια διαφορετική μπάντα όπως οι Fuzztones.
Oι Sparn Dame έπαιξαν τα , Chair in Ruins και μπορώ να πω ότι δε χρειάστηκαν όλα τα (ούτε 10) κομμάτια που έπαιξαν, για να με πείσουν ότι πρέπει να τους ακούσω και το επόμενο πρωί με τον καφέ μου: Περισσότερα για τους ίδιους μπορείτε να αναζητήσετε στη σελίδα τους στο bandcamp! Λίγο αφού ολοκλήρωσαν την εμφάνισή τους οι Sparn Dame (και περίπου 22.35), άρχισαν σταδιακά να ανεβαίνουν στη σκηνή οι Fuzztones.
Πρώτος εμφανίστηκε ο drummer Marco Rivagli, ένας πραγματικός showman, έπειτα ο μπασίστας Eric Geevers, ο keyboardίστας Nico Secondini και τελευταίος ο Rudi Protrudi, οπότε πλέον το Gagarin σείστηκε. Χωρίς να χάσουν χρόνο, «έπιασαν αμέσως δουλειά»: Blue’s theme, High tension wire και μια σύντομη καλησπέρα από τον mr. Fuzztone. Ακολούθησε μια μίνι εξομολόγηση του πόσο τον (και όλους δηλαδή) είχε επηρεάσει η καραντίνα: η απώλεια επαφής με το κοινό και την μπάντα (ο Protrudi και ο Rivagli μένουν Βερολίνο, ο Geevers Ολλανδία και ο Secondini Ιταλία). Στην ουσία μετά την περιοδεία του 2019 (όταν και είχαν επισκεφτεί τη χώρα μας) επανεμφανίζονταν φέτος. Εν μέσω καραντίνας ("that period sucked a lot") και περισσότερο ως αντίδραση σε ό,τι ζούσαν, κατάφεραν μόνο να κυκλοφορήσουν ένα LP (ΝΥC, 2020) & ένα EP (Encore, 2022) με τραγούδια από τα οποία «έχτισαν» μεγάλο μέρος του setlist τους.
Προχώρησαν έτσι στη συναυλία, με δύο παλιότερα τραγούδια τους, τα Hurt on hold (Ιn heat, 1989) & Highway 69 (Lysergic emanations, 1985), ενώ ακολούθησαν τα σχετικά πρόσφατα Microdot, Not anymore και Flip your wig (ΝΥC, 2020).
Εμβόλιμα ο Protrudi έκανε τις νοσταλγικές αναφορές του στο πόσο σπίτι του νιώθει το Gagarin205 (“a home away from home”) και βέβαια στη φιλία που τον συνέδεε με τον αδικοχαμένο ιδρυτή του, Νικόλα Τριανταφυλλίδη, με τον οποίο μοιράζονταν ωραίες στιγμές κάθε φορά που επισκέπτονταν τη χώρα μας.
Επιστροφή στη μουσική όμως, με το πιο επιτυχημένο album τους, Lysergic Emanations, παίζοντας το Ward 81 και τον κόσμο να χοροπηδά ασταμάτητα! Έπειτα ήρθε το γεφύρωμα με το σήμερα και το Psilocybe του NYC. O κόσμος όμως, είχε δώσει το στίγμα του, με τα Barking up the wrong tree και το Eyes I the back of my head (Encore, 2022) να τον ωθούν να ζήσει την garage revival απόλαυσή του στο έπακρο. Ακολούθησε μια συντομή «βουτιά» στο εμβρυικό single που τους έβαλε στα charts, Bad news travels fast (1984), πριν παίξουν τα σύγχρονα New kind of rock (ΝΥC, 2020), Marble Hall & Plastic People (Encore, 2022). Μια πιο ηλεκτρική εκδοχή του Romilar D (ομώνυμο single, 1992) διέκοψε τη «μοντέρνα πλευρά» του setlist, πριν μπούμε στην τελική ευθεία του live, με τα I never knew (1993) & She’s wicked (1986) να κλείνουν το κύριο μέρος του.
Ακολούθησε ένα παιχνίδι γάτας με ποντίκι, με κύριο ενορχηστρωτή τον δαιμόνιο Rivagli, ο οποίος αρνιόταν να επαναφέρει την μπάντα on stage αν δεν έβγαζε όλο της το είναι στο να φωνάξει τον Protrudi για encore. Η υπερβολική σιγουριά του κοινού ότι χωρίς “Strychnine” δεν προβλεπόταν έξοδος της μπάντας από τη χώρα, έφερε κάποιες πρώτες χλιαρές αντιδράσεις. Σιγά -σιγά όμως όλοι καταλάβαμε ότι αν θέλαμε «τη δόση μας», θα έπρεπε να ιδρώσουμε. Κύματα ενθουσιασμού από το διψασμένο κοινό έφεραν χειροκροτήματα, bongo jumps και πραγματικό πανδαιμόνιο. Ο Protrudi πήρε όλο το feedback που χρειαζόταν για να ανέβει στη σκηνή. Αφού ζεστάθηκε με δύο instrumental κομμάτια, οδήγησε το live στην αδιαφιλονίκητη κλιμάκωσή του, με το «Strychnine» να σηκώνει όλο το οικoδομικό τετράγωνο στον αέρα!
Η overall αίσθησή μας από τη συναυλία: ο Protrudi έδειξε λίγο μουδιασμένος κατά τη συναυλία. Ήταν από τις φορές που φαινόταν πως ο κόσμος κατεύθυνε το live και εκείνος ήταν εκεί για να μας ικανοποιήσει. Η υπόλοιπη μπάντα βέβαια έδειξε την απαιτούμενη διάθεση να υποστηρίξει το εγχείρημα και σε πολλά σημεία κατάφερε να ενισχύσει το κλίμα ενθουσιασμού της συνάντησης μετά από μια κλεισμένη -και αντικειμενικά προβληματική για όλους- τριετία. Από την άλλη και παρά την όρεξή του να ανοίξει ξανά τους δρόμους στη μουσική του με την κυκλοφορία νέων προσπαθειών (λίγο οξύμωρο για μια μπάντα που διαπρέπει στις διασκευές) ο Protrudi έδειξε βαρύς, αλλά το κοινό ήταν εκεί για να τον «σηκώσει»! Ο απαιτούμενος στόχος επιτεύχθηκε σε μια γνήσια garage βραδιά που θα έπεισε και τον πιο δύσπιστο ότι μια συναυλία των Fuzztones μπορεί ακόμη και το 2022 να αποτελεί ένα sui generis συναυλιακό φαινόμενο, τουλάχιστον για τα ελληνικά μουσικά δρώμενα.
Ευχαριστούμε λοιπόν Fuzztones και καλή αντάμωση στα επόμενα!
