by Antonis Geridis
Πόσο άκυρο και χωρίς νόημα είναι να περιγράψεις σε κάποιον μια συναυλία. Δηλαδή τι; Να του πεις τα τραγούδια που έπαιξαν τα γκρουπ; Αν είχε καλό ήχο; Αν ο κόσμος «ήταν το καλύτερο κοινό του κόσμου»; Τι; Να περιγράψεις συναισθήματα με λέξεις; Πώς;
Τέλος πάντων. Οι Dropkick Murphys αλώνιζαν την Ευρώπη, παρέα με τους συντοπίτες και hardcore βετεράνους Slapshot, περιοδεύοντας για την προώθηση του τελευταίου δίσκου τους «11 Short Stories of Pain & Glory» και τελειώνοντας το tour έκαναν την τελευταία στάση του στο Piraeus 117 Academy στην Αθήνα, παίζοντας για δεύτερη φορά εδώ, μέσα σε διάστημα λίγων μηνών.
Ο κόσμος δεν είχε, ακόμα, γεμίσει το venue όταν η Slapshot κατέλαβαν τη σκηνή με σκοπό να ισοπεδώσουν τα πάντα. Και παρά τα τεχνικά προβλήματα με το μπάσο στην αρχή ο «ψαρωτικός», μα τέρμα επικοινωνιακός, Jack «Choke» Kelly και η παρέα του τα κατάφεραν μια χαρά. «No friend of mine», «Step on it», «Olde tyme hardcore», «I’ve had enough», «Watch me bleed», «I told you so», «Chip on my shoulder» και «Hang up your boots» δημιούργησαν φρενίτιδα, circle pits, crowd surfings και άφθονα stage divings. Respect.
Ότι άρχισαν οι Slapshot θα το αποτελείωναν οι πρωταγωνιστές της βραδιάς, οι πολυαγαπημένοι, τα τελευταία χρόνια, του ελληνικού κοινού Dropkick Murphys. Όχι η αιθέρια και μελαγχολική φωνή της Sinead o' Connor, αλλά η αγριοφωνάρα του Jimmy Pursey μας έμπασε στο κλίμα τραγουδώντας τον ύμνο «If the kids are united», για να έρθει το sing along του «The Lonesome Boatman» να βάλει για τα καλά φωτιά στον κόσμο, που είχε πλέον γεμίσει ασφυκτικά το venue. Από κει και πέρα, τι να πει κανείς, τι να θυμηθεί και τι να περιγράψει… «The State of Massachusetts» πυροτεχνήματα, mosh pits, και αυτό ήταν μόνο η αρχή. Κάθε λεπτό που περνούσε οι σφυγμοί ανέβαιναν, η Βοστόνη ερχόταν πιο κοντά. «I’m shipping up to Boston», όλοι γινόμασταν Ιρλανδοί «The wild rover», το Λίβερπουλ ποτέ δε φάνταζε πιο οικείο. «You’ ll never walk alone», και όλοι θυμηθήκαμε ένα φίλο από κάποιο μακρινό μπάρκο ή από κάποιο υγρό και υπόγειο μπαρ, «Barroom hero». Οι Dropkick Murphys είναι όσο πρέπει πολιτικοποιημένοι και κοινωνικοποιημένοι και μας το έδειξαν παίζοντας τραγούδια όπως τα «Rebels with a cause», «Johnny, I hardly knew ya» και «Worker’s song» ενώ δεν έλειψε και το πολυαγαπημένο, αυτοβιογραφικό «Rose tattoo». Στο «Blood» τα sing along, στις ring of fire μελωδίες των πνευστών, ήταν ένα από τα high lights, καθώς και το άκουσμα του «Boys on the docks» του δεύτερου ‘90s τραγουδιού που ακούστηκε. Α! και το «Caps and bottles» μιας και η εκτέλεση πλησίαζε περισσότερο του «Boys on the docks» EP του ’97 παρά του «Sing loud, sing proud», οπότε 3 τα παλιά. Να αναφέρουμε και τα χαιρετίσματα του Ken Casey στον «αγαπημένο» Donald Trump στο «First class loser» καθώς και ότι γκρουπ και θεατές γίναμε ένα, «As one», για παραπάνω από μία φορά. Επίσης ακούστηκαν τα «Warrior’s code», «Out of our heads», «God willing», «Going out with style», «The boys are back», «Paying my way», «Sunday Hardcore Matinee» και «I had a hat». Η βραδιά έκλεισε με το «Until the next time» και κόσμο πάνω στη σκηνή να δίνει μία άλλη νότα στη στιγμή.
Πλούσιο setlist, 24 τραγούδια, με το βάρος να πέφτει στο τελευταίο άλμπουμ, ενώ αγνοήθηκε παντελώς το «Gangs all here». Επίσης hitάκια όπως τα «Never alone», «Skinhead on the MBTA», «The gang’s all here», «Forever», «Kiss Me I'm Shitfaced», «Fields of Athenry» και πολλά άλλα τραγούδια έμεινα απ’ έξω, αλλά ποιόν ένοιαξε; Κανέναν, απλά.
Μέχρι την επόμενη φορά… Let’s go Murphys!!!
Υ.Γ. Ο Ken Casey έμεινε πάνω από 45 λεπτά να μιλάει, να φωτογραφίζεται με τον κόσμο και να υπογράφει αυτόγραφα. Τεράστιο RESPECT!!!
