by Maria Sarantou
By Nikos Korakianitis
Photos by Tilemachos Kouklakis
“The Boys Came,
The Boys Saw,
The Boys Conquered”
Και εγένετο ο κακός χαμός! Στις 3/6/2019 , το αθηναϊκό κοινό παρακολούθησε σίγουρα μια από τις πιο δυνατές αν όχι από τις καλύτερες συναυλίες για τη φετινή χρονιά! Ο κόσμος φυσικά δεν μπορούσε να μην ανταποκριθεί για μια ακόμη φορά στο κάλεσμα του gang από τη Βοστόνη, το οποίο δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ξεπέρασε τις προσδοκίες και απέδειξε για άλλη μια φορά τη μοναδική του σχέση με τους εγχώριους fans του δημιουργώντας σίγουρα ακόμα περισσότερους! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή …
Frank Turner
Δεν είναι ποτέ εύκολο να ανοίγεις ένα live σε μια χώρα που δεν σε γνωρίζει και μάλιστα όταν πρέπει να προλογίσεις τα τρομερά παιδιά από τη Βοστώνη. Ο συμπαθέστατος κύριος Turner όμως υπερέβαλε εαυτόν και τα κατάφερε αρκετά καλά στο δύσκολο ομολογουμένως έργο του.
Ο χώρος είχε ήδη αρχίσει να γεμίζει σιγά σιγά από τις 19:45, με τους πιο ένθερμους fans των Murphys να έχουν στρατοπεδεύσει «κάγκελο». Ευχάριστη εντύπωση προξενούσε το γεγονός ότι στο κοινό μπορούσε κανείς να δει άτομα όλων των ηλικιών, αλλά και ότι το ποσοστό ανδρών γυναικών ήταν το (φυσιολογικό και αναμενόμενο) 50/50.Στις 20:30 ακριβώς , ο Frank Turner έκανε την εμφάνιση του και με την συνοδεία της κιθάρας του (και μόνο) , ξεκίνησε το πρόγραμμα του με τo1/2 της αρένας τουλάχιστον να έχει γεμίσει πλέον.
Αν και για πρώτη φορά στη χώρα μας, ο βρετανός τραγουδοποιός φρόντισε με τις δυνατές ακουστικές του εκτελέσεις να ζεστάνει τον κόσμο από το δεύτερο κιόλας τραγούδι που μας παρουσίασε, για να λάβει το πρώτο ρυθμικό χειροκρότημα στο “Get Better”. Με attitude που πρόδιδε φανερά τόσο την πρότερη punk θητεία του, όσο και τη μεγάλη εμπειρία που έχει αποκομίσει πλέον από διεθνή festival, μας εκμυστηρεύτηκε πως έδωσε το πρώτο του φιλί στη σκιά της Ακρόπολης σε μια σχολική εκδρομή, αλλά και πως έκανε τόσα χρόνια να έρθει στην Ελλάδα γιατί «έκανε practice». Στα highlights της 45λεπτης εμφάνισής του , η μετάφραση που επιχείρησε στην πρώτη στροφή του “Eulogy” (Δεν θα γίνουμε όλοι αστροναύτες, δεν γεννηθήκαμε όλοι βασιλιάδες, δεν είμαστε όλοι Στέλιος Καζαντζίδης!!!), το πολιτικό σχόλιο για την κατάσταση στο Ηνωμένο Βασίλειο πριν το “Be more Kind” αλλά και το sing along από το κοινό στο “The Road”. Σίγουρα μια απόλυτα επιτυχημένη παρθενική εμφάνιση , παρά τον «άχαρο» ρόλο του support, και μια παρακαταθήκη για το μέλλον και την επόμενη του επίσκεψη στην Αθήνα (ελπίζουμε να τον δούμε αυτή τη φορά με full band).
Setlist:
If Ever I Stray
1933
Get Better
The Road
The Next Storm
Try This At Home
The Opening Act Of Spring
Be More Kind
The Ballad Of Me And My Friends
Eulogy
Photosynthesis
Recovery
I Still Believe
Dropkick Murphys
Κατά τις 21:55 και με ένα Gazi Music Hall να έχει γεμίσει εξ ολοκλήρου από τις 21:40 (σχεδόν sold out) ,ο φωτισμός χαμήλωσε υπό τον ήχο της φωνής της Sinéad O'Connor. Ο πράσινος προβολέας έπεσε πάνω στη γκάιντα του Lee Forshner και με το “Candence to Arms” να αποτελεί το εναρκτήριο κομμάτι, οι Bostonians έκαναν την εμφάνισή τους!
Οι πρώτοι ήχοι ηλεκτρικής κιθάρας ήταν αρκετοί για να ξεσηκώσουν τον κόσμο και με τους Ken Casey και Al Barr να αλωνίζουν επί σκηνής, εναλλάσσοντας συνεχώς ρόλους στα φωνητικά και την υπόλοιπη μπάντα να αποδίδει τέλεια , όλοι κατάλαβαν ότι αυτή θα ήταν a night to remember! Τα hits διαδέχονταν το ένα το άλλο σε ένα μαεστρικά στημένο set list με κορυφώσεις στη σωστή στιγμή και τα απαραίτητα down tempo διαλείμματα για το κοινό που χόρευε ασταμάτητα καθ’ όλη τη διάρκεια του show.
Οι ιαχές “Let’s Go Murphys, Let’s Go Murphys” μετά το τέλος κάθε τραγουδιού δεν άφηναν σε ησυχία τους DKM , οι οποίοι απέδωσαν εξαιρετικά μερικές από τις μεγαλύτερες τους επιτυχίες (“Johnny I Hardly Knew Ya” , “The Gang’s All Here”, “The State of Massachusetts”, “Citizen CIA” κ.α.). Είναι χαρακτηριστικός πλέον ο τρόπος που μετά από τόσα χρόνια κοινής πορείας, οι δύο frontmen συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μείγμα hardcore και celtic punk και κάνοντας το κοινό πραγματικά ότι θέλουν. Ο Ken Casey είπε χαρακτηριστικά ότι είναι οι «8 πιο τυχεροί τύποι στον κόσμο», χωρίς να παραλείψει φυσικά να αναφερθεί και στον Frank Turner.
Πλησιάζοντας σιγά σιγά προς το τέλος του «κανονικού» set , οι Murphys μας χάρισαν μια πραγματικά άψογη εκτέλεση του “You’ll Never Walk Alone” , σε μια από τις πιο ανατριχιαστικές στιγμές του live, με τα κασκόλ της Liverpool να κάνουν την εμφάνισή τους στην αρένα, και έκλεισαν με το “Rose Tattoo” με ένα Gazi Music Hall να σείεται από το sing along . Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα , το encore ξεκίνησε με το “Going out in Style”, για να συνεχίσει με το “Shipping Up to Boston” να αποτελεί το έναυσμα για την παραδοσιακή «εισβολή» του κοινού on stage.
Μόνο αν έχεις πάει σε ένα live των Dropkick μπορείς να καταλάβεις το συναίσθημα να παρακολουθείς τη μπάντα να αποδίδει το θρυλικό αυτό κομμάτι σε μια σκηνή γεμάτη κόσμο να χορεύει. Τη σκυτάλη ανέλαβε ο Al Barr στα φωνητικά για μια διασκευή του “Dirty Deeds” των AC/DC η οποία έκλεισε ιδανικά την βραδιά – μοναδικό στιγμιότυπο το high five του Casey σε ένα μικρό κοριτσάκι που είχε ανέβει και αυτό στη σκηνή ,αλλά και η προσπάθεια του να παρακινήσει έναν υπάλληλο security να τραγουδήσει! Με τον Frank Sinatra και το My Way να ακούγεται από τα ηχεία, το live έφτασε αισίως στο τέλος του στις 23:30, αφήνοντας σε όλους τις καλύτερες εντυπώσεις και θέτοντας πολύ ψηλά τον πήχη για τη συναυλιακή συνέχεια του καλοκαιριού (αξίζει να σημειωθεί ότι ο Casey επέστρεψε στην σκηνή στις 23:45 για να υπογράψει αυτόγραφα και να συνομιλήσει με fans-άλλη μια απόδειξη της τρομερής προσωπικότητας του χαρισματικού frontman).
Στα θετικά της βραδιάς θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ο πολύ καλός ήχος (πραγματικά δύσκολο για punk σχήμα με τόσα όργανα), ο πολύ καλός εξαερισμός (παρά το γεγονός ότι κάποια στιγμή έκανε την εμφάνιση του και ένα καπνογόνο) και η σχετικά εύκολη πρόσβαση στα τρία μπαρ που λειτουργούσαν (καθότι δεν νοείται live DKM χωρίς μπύρες και παρεμφερή ευγενή ποτά).
Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσοι ήταν εκεί, έζησαν μάλλον το καλύτερο live των Dropkick επί ελληνικού εδάφους …μέχρι το επόμενο! Μετά από 20 χρόνια μουσικής πορείας οι Αμερικανοί απέδειξαν ότι «ωριμάζουν» σαν ένα καλό irish malt: χωρίς ποτέ να χάνουν την ποιότητα και τον «τσαμπουκά» τους!
Setlist:
Intro (Sinéad O'Connor & The Chieftains - Foggy Dew)
Cadence to Arms
The Boys Are Back
Prisoner’s Song
Famous For Nothing
Johnny, I Hardly Knew Ya
Sandlot
The Fighting 69th
The Gang's All Here
The Walking Dead
Don't Tear Us Apart
The State Of Massachusetts
Cruel
Time To Go
Citizen CIA
The Fields Of Athenry (Pete St. John διασκευή)
Caught In A Jar
The Irish Rover
Sunshine Highway
Surrender
You'll Never Walk Alone (Rodgers & Hammerstein διασκευή)
Out Of Our Heads
Rose Tattoo
Encore:
Going Out In Style
I'm Shipping Up to Boston
Until The Next Time
Dirty Deeds Done Dirt Cheap (AC/DC διασκευή)
Outro (Frank Sinatra - My Way)
