Drab Majesty, Ductape, Sugar for The Pill @ Arch Club Live Stage, 16/02/2024

Μερικά χρόνια μετά τα τρία προηγούμενα live σε deathdisco και Temple, οι καλιφορνέζοι Drab Majesty, συνεχίζουν να μαγνητίζουν στη σκηνή με την ιδιαίτερη ταυτότητα τους.

Θα αρχίσω ανορθόδοξα με την γκρίνια για να μην κλείσω το κείμενο με αυτήν και προσδιορίσει αρνητικά συλλήβδην την εμπειρία. Ο χώρος για την εμφάνιση των Drab Majesty την περασμένη Παρασκευή αναφερόταν ως το ARCH Club - Live Stage. Από προηγούμενη γνώση αλλά και κυρίως επειδή ο εικονικός χάρτης το λέει, όλοι καταλάβαμε το σημείο της παλιάς αρχιτεκτονικής. Παιδευτήκαμε αρκετά για να καταλάβουμε τελικά πως ο χώρος ήταν το Arch Club –Grammes. Μακριά θα μου πεις ; όχι καθόλου αλλά αφενός έχασα τους Sugar for The Pill αφετέρου ο περισσότερος κόσμος ταλαιπωρήθηκε χωρίς λόγο. Συν ότι ακόμα και τώρα δεν καταλαβαίνω τη διαφοροποίηση των χώρων. Πάμε παρακάτω. Προφανέστατα ακατάλληλος χώρος για συναυλίες. Αν και όμορφος για ζωντανές εμφανίσεις με τραπέζια για τους θαμώνες, για τέτοιου τύπου λάηβ αποδεικνύεται ασφυκτικός και μη λειτουργικός.

Πάμε τώρα στα επί τη ουσίας μουσικά. Όπως προ είπα, δυστυχώς δεν είδα ποτέ τους Έλληνες Sugar for The Pill, για τους οποίους όμως είμαι σίγουρη πως έκαναν ένα ακόμα πετυχημένο λάηβ. Μεταξύ Νέας Υόρκης και Βουκουρεστίου, η shoegaze τους ταξιδεύει τη γη και χαιρόμαστε πολύ γι’αυτό. Το underground Ductape από την Κωνσταντινούπολη, η Cagla και ο Furkan, αποτελούν ένα σαγηνευτικό ντουέτο που κάνει την έκπληξη τα τελευταία χρόνια με την αυξανόμενη αγάπη που τους δείχνει το alternative κοινό όχι μόνο στη χώρα τους αλλά όπου εμφανίζονται. Στη σκηνή του arch παρουσιάστηκαν ως ένα σέξυ και σκοτεινό ντουέτο, συμπληρωματικό και δεμένο. Μας μάγεψαν με τα synths, τα φωνητικά και την κίνηση της Cagla. Νομίζω πως όλοι τους απολαύσαμε και συστήνω σε όποιον έχει την επόμενη φορά την ευκαιρία να μην τους χάσει.

Setlist

Sinners

Never

Sevmiyor

Hatirla

The Unknown (unreleased)

Marian

Anafor

Closer (unreleased)

Veil of Lies

King

Fire

Red Scar

Οι Drab Majesty καθυστέρησαν αρκετά να ξεκινήσουν καθώς εμφανίστηκαν στις 12 μ.μ. Αρκετά σύνηθες, όπως και η βραχεία διάρκεια των εμφανίσεων τους. Δεν πρωτοτύπησαν την Παρασκευή σε κανένα από τα δύο. Η έκπληξη ήρθε από τη πιο λιτή εμφάνιση που επέλεξαν, χωρίς πολλά θεατρικά στοιχεία. Επιδερμίδα ασημί και λαμπυρίζουσα, γυαλιά κατάμαυρα και πανομοιότυπες ξανθές περούκες. Τα ανδρόγυνα Deb Demure και Mona D (Andrew Clinko και Alex Nicolaou αντίστοιχα) δεν εμφανίστηκαν με εξεζητημένη γκαρνταρόμπα για τα δεδομένα τους, αλλά ο στόχος ήταν εμφανής και επετεύχθη. Να μην αφήσουν ίχνη ανθρώπινου στοιχείου παρά μόνο τη μουσική τους.

Λουσμένοι σε ρέτρο φως κατέλαβαν τα δύο άκρα της σκηνή ενώ στο ενδιάμεσο ο βιντεοπροβολέας πρόβαλε από πολύχρωμα ψυχεδελικά γεωμετρικά σχήματα μέχρι τη γνωστή κόκκινη αφίσα με τα μάτια και τη βεντάλια που έχουν ξαναχρησιμοποιήσει (θυμίζει πολύ το εξώφυλλο του Μεγάλου Γκάτσμπυ). Ο κινητικός Clinko και ο πιο έντονος στις εκφράσεις του Nicolaou, αλληλοσυμπληρωματικοί, με υπνωτιστική κιθάρα και δυναμικά Synths αντίστοιχα, ξεδίπλωσαν το μουσικό τους σύμπαν. Ένας όμορφος συνδυασμός new wave μεgoth στοιχεία, πόσο ταιριαστή η φωνή του/της Deb Demure στο είδος, πασπαλισμένος με την αισιοδοξία και ελαφρότητα της ποπ του 80.

Άκρως ρομαντικό και αισθαντικό αποτέλεσμα, όπως άλλωστε και ολόκληρο το είδος της darkwave σκηνής κατά τη γνώμη μου, χωρίς φοβερή πρωτοτυπία στις συνθέσεις αλλά ένα πετυχημένο και απολαυστικό dark synth pop goth rock. Ίσως οι δυαδικές περσόνες, που ξεκίνησαν ως δημιουργός και alter ego, αλλά πλέον είναι δύο ισότιμες φιγούρες επί σκηνής, αντικατροπίζουν τη δυαδικότητα της αισθητικής και της μουσικής τους ταυτότητας. Προς το τέλος της εμφάνισης, ο Clinko μας ευχαρίστησε ως το καλύτερο κοινό της περιοδείας (ε οκ, δεν είμαστε και τόσο θερμοί πια), μάλλον μας συμπαθεί ιδιαίτερα ως κοινό, και μας ανταπόδωσαν τη γλύκα με encore.