DOWNLOAD Festival Paris 10-12/06/2016

Άρθρο και φωτογραφίες: Πάνος Κορδάτος

DAY 1

DOWNLOAD1 2

Ένα από τα μεγαλύτερα rock festival της Αγγλίας, φέτος αποφάσισε να επεκταθεί κι εκτός Βρετανικού εδάφους και συγκεκριμένα στο Παρίσι. Έτσι λοιπόν το τριήμερο 10-11-12 Ιουνίου, βρεθήκαμε στο hippodrome de longchamp για να ζήσουμε την εμπειρία του Download σε Γαλλικό έδαφος.
Η αρχή ήταν δύσκολη, τουλάχιστον για όσους είχαν εισιτήριο τριημέρου, αφού για να μπεις στο χώρο, έπρεπε πρώτα να πάρεις το ειδικό βραχιολάκι, δηλαδή να στηθείς στην τεράστια ουρά των 2 κεντρικών ταμείων για να scan-άρουν το barcode του εισιτηρίου και να σου δώσουν το βραχιόλι, μετά να στηθείς στην επίσης τεράστια ουρά της εισόδου για να περάσεις τον αρκετά καλό έλεγχο και τέλος να στηθείς στην ουρά μέσα στο χώρο του φεστιβάλ, προκειμένου να “φορτώσεις” το τσιπάκι που είχε πάνω το βραχιόλι με λεφτά, αφού υποτίθεται το σύστημα θα ήταν εντελώς cashless, κάτι που κατόπιν εορτής είδαμε ότι δεν ίσχυε, αφού το μόνο πράγμα που ήταν εντελώς cashless ήταν το αλκοόλ. Tα stands για το φαί, τους καφέδες και το merch δεχόντουσαν και μετρητά κανονικότατα.
Κάπως έτσι λοιπόν, κι ενώ ήμασταν στο χώρο από νωρίς, ανάμεσα στις 3 ουρές χάσαμε We Came As Romans, Beartooth και The Wild Lies, ενώ τους Gojira τους είδαμε από μακριά, απολαμβάνοντας την πρώτη μπύρα της ημέρας, που πραγματικά είχαμε ανάγκη εκείνη τη στιγμή.

Ο χώρος ήταν άριστα διαμορφωμένος. Δύο μεγάλες σκηνές, η μία απέναντι από την άλλη σε αρκετά μακρινή απόσταση, καθώς και μία μικρότερη τρίτη σκηνή δεξιά της πρώτης. Άπειρα stands για μπύρες, κρασί, καφέδες και φαί, merch, ένα stand της fender, metal market. Αυτά δηλαδή που βλέπεις πάντα σε ένα μεγάλου βεληνεκούς Ευρωπαϊκό φεστιβάλ, πράγματα που για τις πιο προηγμένες συναυλιακά χώρες, θεωρούνται αυτονόητα.
Η πρώτη μπάντα που καταφέραμε να δούμε κανονικά, ήταν οι Σουηδοί Avatar, στη stage 2. Παρόλο που η θεατρικότητα στα live με τρελαίνει (με την καλή έννοια), η μουσική τους δε μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον μέχρι τώρα. Στη σκηνή όμως οι τύποι είναι καταπληκτικοί. Είναι ένα rock ’n roll καρναβάλι βγαλμένο μέσα από το χειρότερο εφιάλτη σου. Κατάφεραν κι έπιασαν τον παλμό του κοινού από την αρχή, η μία ώρα που είχαν στη διάθεσή τους πέρασε χωρίς καν να το καταλάβω, και τελικά αποδείχθηκαν μία εξαιρετική επιλογή για να ζεστάνει τον κόσμο και να τον βάλει στο κλίμα του φεστιβάλ.
Κατά τις 18:30, κατηφορίσαμε προς τη stage 1 για να δούμε Deftones. Not my cup of tea, αλλά ο κόσμος στη Γαλλική πρωτεύουσα έδειχνε ιδιαίτερα ενθουσιασμένος και συναισθηματικά φορτισμένος. Μην ξεχνάμε ότι η συγκεκριμένη μπάντα ήταν προγραμματισμένο να παίξει στο Παρίσι μία μέρα μετά τα γεγονότα του Bataclan, show που -προφανώς- ακυρώθηκε, καθώς επίσης ότι οι μουσικοί των Deftones ήταν μέσα στο κτίριο εκείνη τη μέρα κι έφυγαν λίγο πριν την επίθεση. Η αγάπη του Γαλλικού κοινού προς το πρόσωπό τους, έγινε αντιληπτή από το πρώτο κιόλας κομμάτι (Rocket Skates), ενώ συνέχισαν με My Own Summer, Be Quiet and Drive και Swerve City. Συνολικά έπαιξαν 13 κομμάτια, είχαν καλή απόδοση και ανταπέδωσαν στον κόσμο την αγάπη που εισέπρατταν από την αρχή.

Μία ώρα μετά, βρεθήκαμε στη stage 2 για να δούμε Anthrax. Τι μπορεί να γράψει κανείς για τους Anthrax; Αν σ’ αρέσει η μουσική τους, είναι αδύνατον να μην περάσεις καλά στα live τους. Η ενέργεια που βγάζει αυτή η μπάντα είναι αξιοζήλευτη. Στα 50 μόλις λεπτά που είχαν στη διάθεσή τους, κατάφεραν να χωρέσουν το Got the Time, το Antisocial, το Evil Twin, το Caught in a Mosh, το Indians και 2-3 κομμάτια ακόμα. Belladonna, Ian και Bello όργωναν τη σκηνή και απέδειξαν γιατί τα live των Anthrax είναι από αυτά που απλά απαγορεύεται να χάσεις.
Είχε ήδη πάει 20:20, οπότε προμηθευτήκαμε καύσιμη ύλη (μπύρες!) και πιάσαμε θέση μπροστά κι αριστερά στη stage 1, για να δούμε ουσιαστικά το λόγο για τον οποίο πήγαμε φέτος Παρίσι. Διευκρινίζω από τώρα ότι οι Maiden αποτελούν τη μία από τις δύο μεγάλες μουσικές μου αγάπες, κι αυτά που θα γράψω παρακάτω ίσως και να μην είναι και τόσο αντικειμενικά. Αν ψάχνεις για πλήρως αντικειμενική κριτική, σταματάς να διαβάζεις εδώ και προχωράς στους Ghost.

DAY1-IRONMAIDEN2

Πανέμορφο Mayan σκηνικό, χαμηλωμένα φώτα, intro, “Here is the soul of a man…”, Dickinson μέσα στους καπνούς, If Eternity Should Fail, ανατριχίλα… Συνέχεια με Speed of Light και έναν υπερκινητικό Bruce που δείχνει να έχει αφήσει πίσω του οριστικά το πρόβλημα που είχε με την υγεία του, και καπάκι Children of the Damned. Σφαλιάρες χωρίς σταματημό! Τα σκηνικά από πίσω άλλαζαν ανάλογα με το κομμάτι. Ένας τεράστιος Mayan Eddie, o καλύτερος που έχω δει τα τελευταία χρόνια, βγήκε στη σκηνή στο Book of Souls, ένας εξίσου τεράστιος Σατανάς μας κοίταζε αφ’ υψηλού στο Number of the Beast, o Bruce με τη στολή Άγγλου στρατιώτη ανέμιζε το Union Jack στο Trooper όπως πάντα, το κεφάλι του Eddie πίσω από τα τύμπανα στο ομώνυμο, φωτιές.. Όλα όσα περιμένεις να δεις σε ένα show Maiden είναι μπροστά σου. McBrain ογκόλιθος, Harris και Gers σβούρες, Smith και Murray λίγο πιο στατικοί, αλλά φαντάζομαι αυτό το ξέρετε ήδη. Κάποια κομμάτια με ελαφρώς κατεβασμένη ταχύτητα (Fear of the Dark, Wasted Years) αλλά όσοι ασχολείστε με το Βρετανικό μεγαθήριο, το ξέρετε ήδη, επίσης. Αφιέρωσαν το Tears of a Clown στον Robin Williams, ενώ στο Blood Brothers ο Bruce αναφέρθηκε και στα θύματα του Bataclan. Το setlist πολύ ισορροπημένο, περιείχε μπόλικα νέα κομμάτια, πράγμα λογικό αφού η περιοδεία είναι για την προώθηση του Book of Souls, που εναλλάσσονταν διαρκώς με τα παλαιότερα hits. Ο Dickinson δεν παρέλειψε να κάνει και τη σχετική πλάκα στο Smith, αφού στο τελευταίο ρεφρέν του Wasted Years, του τραβούσε συνεχώς το μικρόφωνο. Ευδιάθετοι, με πολλή ενέργεια και εξαιρετικό ήχο (αλίμονο!), δείχνουν να το απολαμβάνουν, και μας έδωσαν το καλύτερο show της ημέρας.

Για κλείσιμο είχαμε Tremonti στην 3η σκηνή και Ghost στη 2η. Προτίμησα να μην δω λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο, και να αφιερώσω την τελευταία ώρα της πρώτης μέρας σε μία μόνο μπάντα. Διάλεξα Ghost, και κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, καλά έκανα.

DAY1-GHOST2

Οι Σουηδοί ζουν σ’ ένα δικό τους παράλληλο σύμπαν. Μέσα σ’ ένα σκηνικό Καθεδρικού ναού με βιτρό, τα 5 Nameless Ghouls βγήκαν στη σκηνή, για να ακολουθήσει λίγα δευτερόλεπτα μετά ο Papa Emeritus III και το From the Pinnacle to the Pit. Κάποιοι ίσως ενοχλούνται με όλο αυτό το βλάσφημο image και τους περίεργους στίχους, προσωπικά πάντως τα βρίσκω άκρως διασκεδαστικά όλα αυτά, οι τύποι αυτό που κάνουν, το κάνουν στην εντέλεια. Κάποια προβληματάκια που αντιμετώπιζε ο Papa Emeritus με τη φωνή του, δε στάθηκαν αρκετά να μας χαλάσουν το κέφι, και ιδιαίτερα όταν ακούστηκαν οι πρώτες νότες του Year Zero, έγινε ένας μικρός χαμός μπροστά στη σκηνή. Η δουλειά που γινόταν από πίσω με το φωτισμό ήταν εκπληκτική, σε συνδυασμό με το σκηνικό, ένιωθες ότι βρισκόσουν σε κάποιου είδους μυσταγωγική τελετή. Έκλεισαν το εξαιρετικό show τους με το ανατριχιαστικό Monstrance Clock.
Συνολικά η πρώτη μέρα του Download France Festival ήταν άκρως ικανοποιητική. Αν δεν υπήρχε και η πρωινή ταλαιπωρία με τις ουρές, θα την έλεγα άψογη.

DAY 2

Η Δεύτερη μέρα ήταν για μένα η πιο αδύναμη του φεστιβάλ. Οι περισσότερες μπάντες δε με ενδιέφεραν καν, και ο μόνος λόγος που πήγα ήταν γιατί η αγορά τριήμερου εισιτηρίου σε σχέση με την αγορά δύο μονών για πρώτη και τρίτη μέρα, ήταν μόλις 15 ευρώ οπότε δε το πολυσκέφτηκα. Εξάλλου θα είχα την ευκαιρία να ξαναδώ Saxon και Amon Amarth που λατρεύω.
Ξεκίνημα το μεσημέρι λοιπόν, με ένα διπλό espresso στο χέρι και Shinedown στη μικρή σκηνή. Είναι καλοί και θα τους ήθελα σε ένα από τα mainstages. Έχουν αρκετά όμορφα κομμάτια (Asking for it, Enemies, Sound of Madness) αλλά η μικρή σκηνή τους “έθαψε”, είχαν πολύ λιγότερο κόσμο απ’ αυτόν που θα έπρεπε να έχουν, μέτριο ήχο και το κοινό με εξαίρεση αυτούς που ήταν μπροστά, δεν έδωσε τη δέουσα προσοχή. Κρίμα.
Μισή ώρα μετά, μετακινηθήκαμε στη stage 1 για να δούμε Apocalyptica. Δεν ξέρω κατά πόσο κολλάει μία μπάντα με 3 cello και τύμπανα σε ένα φεστιβάλ. ΟΚ, ήταν καλοί, δεν λέω όχι. Έπαιξαν κάποιες διασκευές από Sepultura (Refuse / Resist) και Metallica (Seek & Destroy), είχαν guest τραγουδιστή για 2-3 κομμάτια, ο ήχος από τα cello είναι εκπληκτικός, αλλά και πάλι, δε νομίζω πως κατάφεραν να ξεσηκώσουν τον κόσμο. Τέλος πάντων, αν μη τι άλλο, είχαν ενδιαφέρον.

DAY2-SAXON2

Έχοντας λίγη ώρα ελεύθερη στη διάθεση μας, προμηθευτήκαμε το survival kit του φεστιβάλ (μπύρες!) και πιάσαμε θέση στη μεγάλη σκηνή για Saxon. Λοιπόν, αν ξέρετε κάποιον που να ακούει heavy metal και να μην έχει περάσει καλά σε συναυλία Saxon, να τον γνωρίσετε και σε μας, θα αποτελέσει αντικείμενο μελέτης αυτό. Οι Saxon είναι μπάντα φτιαγμένη για live. Οι Saxon είναι αυτό που θα δείξεις στο γιο σου όταν σε ρωτήσει “πως είναι μια heavy metal συναυλία”. Τι κι αν έχουν μεγαλώσει, τι κι αν ο Biff εμφανίστηκε ελαφρώς υπέρβαρος, βγήκαν μέρα μεσημέρι χωρίς κανένα ιδιαίτερο show, χωρίς φωτιές και καπνούς, χωρίς πολύχρωμα φώτα, μόνο μ’ ένα “Battering Ram” πανό πίσω από τα τύμπανα, και δίδαξαν μέσα σε μία ώρα πως παίζεται ζωντανά το αγνό κλασικό metal. Motorcycle Man, Sacrifice, Power & the Glory, 20.000 FT, Heavy Metal Thunder, Crusader, Princess of the Night… Θέλετε κι άλλα; Τεράστιοι Saxon όπως πάντα.
Οι μπάντες που έπαιζαν από εκείνη τη στιγμή και μέχρι ν’ αρχίσουν οι Amon Amarth λίγο μ’ ενδιέφεραν, ωστόσο έκατσα στη stage 1 με την παρέα μου, εκεί όπου θα έβγαιναν δηλαδή λίγη ώρα μετά οι… Baby Metal!
Γελάει ο κόσμος. Όχι, δε γελάει επειδή θα έβγαιναν τρία μικρά Γιαπωνεζάκια στη σκηνή, περιστοιχισμένα από μουσικούς με βαμμένες μουτσούνες και άσπρες κελεμπίες, αυτό μπορείς να το δεις και σαν μέρος του show ή να το χαρακτηρίσεις γραφικό, αν θες, αλλά δε θα γελάσεις μ’ αυτό. Γελάει όμως με τα samples που δε δούλεψαν και στην ουσία εκμηδένισαν το όποιο show είχαν ετοιμάσει οι Ιάπωνες. Δεν ξέρω αν ήταν πρόβλημα της διοργάνωσης ή της μπάντας ή του ηχολήπτη ή του Πάπα της Ρώμης και ειλικρινά δε μ’ ενδιαφέρει. Εκείνο που μ’ ενδιαφέρει, είναι πως όταν οι μουσικοί βγήκαν στη σκηνή και ξεκίνησε το intro, τα προηχογραφημένα απλά “πέθαναν”. Ψυχρολουσία. Ο ηχολήπτης σε απόγνωση, οι μουσικοί σαστισμένοι δεν ήξεραν τι να κάνουν, και τα τρία πιτσιρίκια δε βγήκαν στη σκηνή ποτέ. Για να μη λέω πολλά, από τη μία ώρα που είχαν στη διάθεσή τους, τα 30-35 λεπτά πέρασαν έτσι. Όταν το πρόβλημα αποκαταστάθηκε και η μπάντα εμφανίστηκε ξανά, είχαν σκάρτο ένα 25λεπτο να παίξουν και ο κόσμος είχε κουραστεί. Βγήκαν και οι πιτσιρίκες, ξεκίνησαν να τραγουδάνε, έκατσα ένα πεντάλεπτο ακόμα και την έκανα σφαίρα για Amon Amarth.

DAY2-AMONAMARTH3

Έπος. Οι απόγονοι του Thor διέλυσαν το σύμπαν. Με δύο κεφάλια δράκου δεξιά κι αριστερά της σκηνής να ξερνάνε καπνούς και φωτιές, βγήκαν με το The Pursuit of Vikings και συνέχισαν με As Loke Falls και First Kill. Οι Amon Amarth ήρθαν με φόρα, έχοντας κυκλοφορήσει έναν εξαιρετικό δίσκο. Βρίσκονται στην καλύτερη ίσως φάση της καριέρας τους και είναι ευτύχημα που τους είδα τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Με τέλειο ήχο και τον κόσμο μπροστά στη σκηνή σε παροξυσμό, ήταν αδύνατο να μην πάει καλά αυτό το live, παρόλο που είχα τις αμφιβολίες μου λόγω της ημέρας. Με τόσο ετερόκλητο κοινό (οι 2 headliners ήταν Korn & Jane’s Addiction, ενώ από κάτω έπαιζαν οι Biffy Clyro) είναι δύσκολο να προβλέψεις τις αντιδράσεις σε μία μπάντα μελωδικού death. Φαντάσου ας πούμε ότι η δεύτερη «βαρύτερη» μπάντα της ημέρας ήταν οι Saxon. Τράβηξε όμως, πήγε καλά. Έκλεισαν το θριαμβευτικό setlist τους με το Twilight of the Thunder God. Εννοείται πως όπου τους πετύχετε, δε τους χάνετε για κανένα απολύτως λόγο. Raise Your Horns!
Κάπου εδώ η μέρα για μένα είχε κλείσει. Έκατσα να δω ολόκληρο το σετ των Jane’s Addiction και των Biffy Clyro, αλλά είναι αδύνατον να έχω άποψη. Είναι μουσική που δε με συγκίνησε ποτέ, και θα ήταν άδικο να γράψω έστω και τρεις γραμμές. Ο κόσμος έδειχνε να το διασκεδάζει πάντως και να περνάει καλά, και αυτό είναι που μετράει.
Korn δεν είδα. Τους είχα ξαναδεί το 13 και το 15, κι έτσι προτίμησα να προλάβω τα τελευταία μετρό για το σπίτι και να ξεκουραστώ λίγο παραπάνω, γιατί η 3η μέρα είχε πολύ πράγμα να δει κανείς.

DAY 3

Η Τρίτη μέρα δεν ξεκίνησε καλά. Ο τρελός Παριζιάνικος καιρός με τις συνεχόμενες εναλλαγές βροχή / ήλιος / συννεφιά ανά δεκάλεπτο, αποφάσισε να σταθεροποιηθεί, μόνο που η μπίλια δεν έκατσε στον ήλιο. Το πρόβλημα σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι προφανώς η βροχή, αλλά η ποσότητα της λάσπης που αυτή θα δημιουργήσει στο χώρο της συναυλίας. Και δυστυχώς η ποσότητα αυτή ήταν μεγάλη.
Άμα δε μπορείς να το αποφύγεις, τουλάχιστον διασκέδασέ το, είπαμε και ‘μεις, κι αφού είχαμε ήδη γίνει σα γουρούνια με τη λάσπη μέχρι τον αστράγαλο, βαδίσαμε προς τη stage 1 για να δούμε Skillet. Εξαιρετική, επαγγελματική εμφάνιση. Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα ακούσει πάρα πολλά απ’ αυτούς. Η πρώτη μου ουσιαστική επαφή, ήταν αυτό το live και με κέρδισαν, παρά τις αντίξοες συνθήκες. Super δυνατό ξεκίνημα για μία γεμάτη μέρα.
Αφού «είδαμε» Trivium για ένα δεκάλεπτο περίπου, προχωρήσαμε στη δεύτερη σκηνή για Children of Bodom. Περιέργως και παρόλο που μ’ αρέσουν αρκετά, ήταν μόλις η πρώτη φορά που τους έβλεπα. Ίσως να τους προτιμούσα σε ένα μικρότερο stage κλειστού τύπου, αλλά σε γενικές γραμμές ήταν ικανοποιητικοί. Μετά από μία μικρή ατμοσφαιρική εισαγωγή, έκαναν την εμφάνισή τους με τα Follow the Reaper και Silent Night, Bodom Night. Ο Laiho χωρίς να είναι ιδιαίτερα κινητικός, είναι μάστορας στην επικοινωνία με τον κόσμο. Αφού ξεκίνησε τις γαλιφιές και είπε 3-4 φορές πόσο μας αγαπάει και πόσο μας ευχαριστεί για την ανταπόκριση, ανακοίνωσε ότι θα παίξουν κάποιο κομμάτι για πρώτη φορά στη Γαλλία (και αυτό ήταν το Morrigan τελικά) ενώ η μεγαλύτερη έκπληξη ήρθε στο Angels Don’t Kill με τη μαζική συμμετοχή του κόσμου στο ρεφρέν. Κάτι ανάλογο έγινε και στο I Worship Chaos, και κάπως έτσι πέρασε μια ώρα ευχάριστα.

Μόλις τέλειωσαν οι CoB, άρχιζαν στην άλλη σκηνή οι Sabaton. Με τη βροχή να δυναμώνει, και με δεδομένο το ότι τους είχα ξαναδεί, οι φωνές στο κεφάλι μου έλεγαν να τους “κάψω” και να περιμένω σε ένα από τα λίγα στεγνά, στεγασμένα και χωρίς λάσπη μέρη του χώρου να κόψει. Δε το έκανα, κι ευτυχώς δηλαδή, γιατί οι Sabaton αποδείχθηκαν η ευχάριστη έκπληξη του φεστιβάλ. Την τελευταία φορά τους είχα δει πάλι επί Γαλλικού εδάφους, αλλά δε με είχαν ικανοποιήσει. Κάτι η ώρα που είχαν παίξει (1:00 το βράδυ) κάτι οι εντελώς άκυρες ατάκες που εν είδει αστείου έλεγε ο Broden στον κόσμο, με είχαν κάνει να μη τους χαρώ ιδιαίτερα. Φέτος το πράγμα ήταν διαφορετικό. Πολύ πιο ώριμη, σοβαρή εμφάνιση, άψογοι μουσικά, ένας τέλειος Broden, ένα super setlist, (Ghost Division, Swedish Pagans, Lost Battalion, Primo Victoria κ.α.) κρυστάλλινος ήχος. Εξαιρετική εμφάνιση, και σίγουρα από τις καλύτερες της βραδιάς.

Οι Rival Sons αποτελούν ένα μεγάλο κεφάλαιο για τη μουσική μας. Είναι μία από τις καλύτερες σύγχρονες blues-rock μπάντες. Προχωράνε στα μονοπάτια που χάραξαν οι Led Zeppelin, το κάνουν με το δικό τους μοναδικό τρόπο, και το κάνουν τέλεια. Απλά πράγματα. Τα vibes που βγάζουν στη σκηνή είναι απίστευτα, είναι αδύνατον να τους βλέπεις απλά, σε προκαλούν να κινηθείς, να “χορέψεις”, να διασκεδάσεις και να περάσεις καλά, όποιος τους έχει δει, μπορεί να καταλάβει απόλυτα τι εννοώ. Μεταξύ άλλων, ακούσαμε Electric Man, Secret, Hollow Bones Pt1, Where I’ve Been, Keep on Swinging, ενώ η ανταπόκριση του κόσμου σε όλα ήταν συγκλονιστική, ίσως το πιο μαζικό singalong που είδα το τριήμερο.

Οι Volbeat είναι η επιτομή της μπάντας «Βγαίνω – Παίζω – Σας παίρνω το σκαλπ – Φεύγω». Είναι η τέλεια μίξη Metallica / Johnny Cash με τον Elvis να καραδοκεί στη γωνία. Είναι η μπάντα που θα βάλεις όταν το party είναι ψόφιο και χρειάζεσαι κάτι για ν’ ανέβει ο κόσμος και όσες φορές τους έχω δει, το επιβεβαιώνουν αυτό. Συγκλονιστική εμφάνιση, εξαιρετικός ήχος, άριστη επικοινωνία με το κοινό. Ξεκίνημα με The Devil’s Bleeding Crown και Heaven Nor Hell / A Warrior’s Code / I Only Wanna Be With You.
“Heeeere’s Johnny…”, αναφώνησε ο Poulsen αγκαλιά με μία ακουστική κιθάρα, για να ξεκινήσει το Ring of Fire που εντός λίγων δευτερολέπτων μετατράπηκε στο Sad Man’s Tongue. Lola Montez, For Evigt, 16 Dollars, Hallelujah Goat, όλα ήταν μαζεμένα εκεί. Αφιέρωσε το Goodbye Forever στον Mohamed Ali, ενώ το set έκλεισε το Still Counting. Δίνω ένα νεφρό για συναυλία Volbeat – Rival Sons στην Ελλάδα.

Μετά τις απαραίτητες μπύρες προκειμένου να συνέλθω από τα δύο απανωτά χαστούκια, κατέβηκα στη stage 2 για Megadeth. Εκεί είδα έναν πολύ κεφάτο Mustaine να κάνει πλάκα για τον καιρό (η βροχή είχε μόλις σταματήσει, είχε σκάσει μύτη ένας υπέροχος απογευματινός ήλιος και ο Mega-Dave έλεγε ότι αυτό συνέβη και σε άλλα live φέτος λίγο πριν βγουν στη σκηνή οι “sunny-boys”, όπως ο ίδιος τους αποκάλεσε, Megadeth), είδα μία σχετικά καλή εμφάνιση, είδα ξεκίνημα με Hangar 18 αλλά και τη φωνή του Dave να μην είναι στα καλύτερά της, είδα κομματάρες που λατρεύω (She-Wolf, A Tout Le Monde, Symphony of Destruction), είδα το Vic να κόβει βόλτες στη σκηνή (Peace Sells), είδα έναν ασύλληπτα καλό κιθαρίστα, τον Kiko Loureiro… Ο τύπος αυτός λοιπόν είναι, κατά τη γνώμη μου, ο καλύτερος κιθαρίστας που είχε ποτέ η μπάντα μετά τον Friedman. Και στους Angra μου άρεσε πολύ, αλλά εδώ έχει περάσει σε άλλο επίπεδο.

DAY3-MEGADETH2

Δεν ξέρω τι πήγε στραβά στο τέλος και ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή το ωράριο τηρούνταν ευλαβικά, την ώρα που ο Mustaine προλόγιζε το τελευταίο τους κομμάτι, ακούστηκαν οι πρώτοι ήχοι από την απέναντι σκηνή. Ο εκνευρισμός ήταν έκδηλος, κάποια στιγμή ο Dave ανέφερε ότι είναι πολύ sexy να μιλάει στον κόσμο κι από απέναντι ν’ ακούγονται ήχοι, και κάπως έτσι ξεκίνησε το Holy Wars που έκλεισε και το set των Megadeth.
Εκείνη την ώρα είχα φτάσει κάγκελο και ήταν αδύνατο να φύγω, οπότε το πρώτο κομμάτι των Rammstein πήγε υπέρ πίστεως. Ομοίως και το δεύτερο, μέχρι να καταφέρω να φτάσω στη stage 1. Η πρώτη απόπειρα να πλησιάσω ήταν αποτυχημένη, ο χώρος ήταν ασφυκτικά γεμάτος, όμως με μία δεύτερη προσπάθεια και περνώντας μέσα από τα βουνά της λάσπης που είχαν σχηματιστεί σε πολλά σημεία του εδάφους, κατάφερα να φτάσω στα δεξιά της σκηνής και να έχω ένα αξιοπρεπές οπτικό πεδίο.

DAY3-RAMMSTEIN2

Λοιπόν, λίγα λόγια για τον τευτονικό οδοστρωτήρα. Αδιαμφισβήτητα, σου αρέσουν δε σου αρέσουν, οφείλεις να παραδεχτείς ότι οι τύποι οπτικά προσφέρουν στον κόσμο ένα από τα καλύτερα (αν όχι το καλύτερο) shows που υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Φωτιές, καπνοί, πυροτεχνήματα, κινούμενες εξέδρες, απίστευτο παιχνίδι με τα φώτα, θεατρικότητα στο έπακρο. Και μόνο το να κάθεσαι και να βλέπεις αυτό το θέαμα, αποτελεί απόλαυση. Αυτό έκαναν τόσα χρόνια, αυτό συνεχίζουν να κάνουν. Ηχητικά πάλι, είναι σα να χτυπάς με φόρα σε μπετόν αρμέ και εννοείται βέβαια πως ήταν ο καλύτερος ήχος που βγήκε από τα ηχεία του Download όλο το τριήμερο. Συνυπολογίζοντας όλα αυτά, συν το setlist που περιείχε κομματάρες (Reise Reise, Keine Lust, Feuer Frei, Ich tu Dir Weh, Du Riechst so Gut, Engel, Sonne) και το γεγονός ότι έπαιξαν για πρώτη φορά από το 2012 το Fruhling in Paris, βγάζεις εύκολα το συμπέρασμα ότι έχουμε νικητή για το τριήμερο. Και αυτοί ήταν οι Rammstein.
Συνοπτικά, το μικρό αδελφάκι του κανονικού Download, ξεκίνησε καλά. Σίγουρα χωράνε βελτιώσεις σε πολλά πράγματα, όμως ήταν η πρώτη edition, και κάποια λαθάκια / παραλείψεις συγχωρούνται. Μακάρι να επαναληφθεί και του χρόνου, είμαι σίγουρος ότι θα εμφανιστεί καλύτερο σε όλους τους τομείς, και ‘μεις θα είμαστε εκεί. Εξάλλου το να συνδυάζεις τη μουσική που σου αρέσει με διακοπές και βόλτες σε μία από τις ομορφότερες πόλεις της Ευρώπης, μόνο προνόμιο μπορεί ν’ αποτελεί.

DOWNLOAD 2

περισσότερα από Pelagia Vouidaski

Speedblow @ An Club

Την Παρασκευή 11 Μαρτίου δικοί μας, Αθηναίοι Speedblow έρχονται να ταράξουν την...
διαβάστε περισσότερα