από Theodore Kritikos
Τον τελευταίο καιρό, έχω πολύ ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή μου. Και, πραγματικά, έσπαγα το κεφάλι μου για το πώς να τον αξιοποιήσω. Ήθελα κάτι special. Αρχικά, σκέφτηκα να γράψω για την φετινή συναυλιακή season που φτάνει στο τέλος της, με λίγα λόγια για την επερχόμενη. Μπα, όχι, αυτό που θα έκανα δεν είχα σκοπό να το καθιερώσω ως κάτι μόνιμο, που θα γίνεται μια φορά το χρόνο. Θα ήταν a one-off thing. Αυτός ο πονοκέφαλος κράτησε μέχρι πριν μερικές μέρες, όταν και έπεσε το μάτι μου στα ντοσιέ που φυλάω τα εισιτήρια των συναυλιών των μπαντών που ακολουθώ. [Αυτό το τελευταίο το τονίζω, διότι έχω δει live και σχήματα επειδή κάποιος έπρεπε να καλύψει αρθρογραφικά το τάδε event για το site, ή επειδή έτυχε να κερδίσω σε κάποιον διαγωνισμό πρόσκληση ή απλά για παρέα, με τα πάντα πληρωμένα (βέβαια, όλα αυτά τα ''υποδεέστερα'' events αφορούν ΠΑΝΤΑ τον χώρο του αξιόλογου Rock/Metal). Εγώ, όμως, ακούω αυστηρά και μόνο Metal, και μάλιστα συγκεκριμένα είδη του- γενικότερα, έχω ορισμένα κριτήρια που θέτω στην εκάστοτε μπάντα, προκειμένου να επενδύσω χρόνο και χρήμα σε αυτήν, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που πολύ αμφιβάλλω ότι θα δει το φως της δημοσιότητας ποτέ]. Bingo. Θα ανασύρω από το μυαλό μου τις αναμνήσεις μου από ΟΛΕΣ αυτές τις συναυλίες στις οποίες έχω παρευρεθεί. Αναμνήσεις που σχετίζονται όχι μόνο με την συναυλία αυτή καθ'αυτή, αλλά και με πρόσωπα, μέρη, αντικείμενα και καταστάσεις που με απασχολούσαν ιδιαίτερα την χρονική στιγμή (όπου χρονική στιγμή εννοείται το διάστημα κατά το οποίο μαθαίνω για τον ερχομό του σχήματος, ακούω το υλικό του και, υποσυνείδητα το συνδέω με όλα τα παραπάνω στοιχεία) του εκάστοτε gig. Οπότε, όχι, δεν πρόκειται για reviews συναυλιών που έχουν περάσει στην ιστορία. Πρόκειται για καταγραφή προσωπικών (μερικές φορές και λεπτών) βιωμάτων, καθώς, όπως πιστεύω, μόνο έτσι μπορείς να γνωρίσεις πραγματικά τον άνθρωπο πίσω από τα gig reviews ή τα web radio shows. Εν ολίγοις, θα καταγράψω την έως τώρα πορεία μου στον συναυλιακό χώρο και, κατ'επέκταση, το πώς διαμορφώθηκε ο χαρακτήρας μου, μέσα από αυτό το ταξίδι. Ίσως ξενερώσεις με την ασχετοσύνη μου σε μερικά σημεία, αλλά σκέψου πως, για μένα, κάποια πράγματα ήταν πρωτόγνωρα. Όπως και να αισθανθείς πάντως, αυτό το ρομαντικό συναίσθημα που ένιωθα όταν ερχόμουν σε επαφή με κάποια πράγματα για πρώτη φορά, δεν το αλλάζω. Brace yourself, λοιπόν, και ετοιμάσου για ένα μοναδικό trip down memory lane!
... Β' Λυκείου, λίγο πριν την έναρξη των θερινών φροντιστηριακών μαθημάτων. Δεν το σκέφτομαι. Δε με απασχολεί καθόλου. Σε λίγες μέρες θα δω live τους Iron Maiden. Την αρχή και το τέλος των πάντων. Όλα, βέβαια, είχαν ξεκινήσει έναν χρόνο πριν (ναι, ρε, τότε ξεκίνησα να ακούω, πρόβλημα; Α;), όταν ο Βασιλείου από το Α1 ήρθε σε ένα κενό και μου είπε <<άκου αυτό>> και έβαλε από το κινητό του να παίζει το ''The Aftermath''. Μου γάμησε το μυαλό. Κεραυνοβόλος έρωτας. Άπαξ και το Metal σου χτυπήσει την πόρτα και του ανοίξεις, τελείωσες- ή μάλλον άρχισες. Δεν υπάρχει γυρισμός. Ε, αυτό ακριβώς συνέβη. Μόνο αυτό το συγκρότημα για κάνα χρόνο. ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ (να σημειώσω πως, λόγω του τρόπου ένταξής μου στη μουσική, λατρεύω Blaze Bayley και ''The X Factor''). Και, ξαφνικά, να'σου και η ανακοίνωση πως έρχονται για συναυλία! Με τον Βλάση, το κανονίσαμε επιτόπου. Κατεβαίνουμε μαζί Αθήνα για να αγοράσουμε τα μαγικά χαρτάκια και, χωρίς να το καταλάβουμε, βρισκόμαστε στη Μαλακάσα. <<Ρε μαλάκα, λίγα άτομα έχει εδώ>> (σ.σ.: δε θυμάμαι ποιος το είπε, αλλά, αναφερόταν στην Vibe Stage). <<Ε, πάμε από'δω... Μαλάκα, ΛΑΟΘΑΛΑΣΣΑ>> (σ.σ.: βρισκόμαστε στην Terra Stage). Τρίχα κάγκελο. Σε λίγη ώρα θα τους δω από κοντά. Ακόμα το λέω και ανατριχιάζω. Και πράγματι. Τους βλέπω. Παίζουν μπροστά μου. Κάθε τρεις και λίγο κοιτιόμαστε με τον Βλάση και λέμε <<μαλάκα, γαμάνε>>. Καταλαβαίνεις για τι επίπεδο mindfuck μιλάμε; Πρώτη μου συναυλία. Ο καλύτερος τρόπος για να φύγει η συναυλιακή παρθενιά!
Γ' Λυκείου και Πανελλήνιες. Για κάποιο λόγο, δεν τις μίσησα- ίσως γιατί ποτέ δεν είχα θέμα με το διάβασμα. Πραγματικά, με σωστό προγραμματισμό, δε μου έλειπε τίποτα- έπαιζα κανονικά World of Warcraft, αν σου λέει κάτι αυτό. Τις συναυλίες, όμως, δεν τις σκεφτόμουν. Να υπενθυμίσω πως η <<Μόνο Maiden>> καύλα δε μου είχε φύγει ακόμα (σ.σ.: αλήθεια, έφυγε πραγματικά ποτέ;) και δεν έβλεπα λόγο να ασχοληθώ με άλλες μπάντες. Μέχρι που άκουσα το ''A Voice in the Dark'' των Blind Guardian: <<Ωραία φωνή, και το refrain κολλητικό. Hm...>>. Και, τσουπ, ανακοίνωση πως έρχονται για συναυλία, αμέσως μετά από τις ενδοσχολικές εξετάσεις (σ.σ.: οι Πανελλήνιες είχαν ολοκληρωθεί). Ο Βλάσης τους άκουγε ήδη, οπότε κανονίστηκε επί τόπου. Λίγο πριν το event, κάθομαι και τους ψάχνω λίγο παραπάνω. Κάτι ''Sacred Worlds'', κάτι ''Nightfall'', δεν ήθελε και πολύ. Πήραμε μαζί και τον μικρό μου ξάδερφο, τον Βαγγέλη, που τους γούσταρε και πήγαμε. Τρομερή ενέργεια αυτό το gig. Μετά το event, έπασχα από post-concert syndrome και αυτά τα κομμάτια που εκτέλεσαν live τα άκουγα για μέρες, όταν ξύπναγα τα πρωινά.
Λίγες μέρες μετά, παίζουν ζωντανά οι Black Sabbath. Με τον Βαγγέλη πήγα, χωρίς Βλάση, λόγω έλλειψης χρημάτων, όπως είπε. Μπορεί να μην είχα τσεκάρει πολλά κομμάτια τους και να ακολουθούσα μόνο στα standarάκια (βλ. ''Paranoid'', ''Crazy Train''), αλλά μια χαρά πέρασα. Και πάλι, η μελέτη που έπεσε μετά το gig αποτέλεσε θησαυρό.
Μια μέρα παίζοντας World of Warcraft, μίλαγα με τον Guild Master της guild μου για Metal και μου έστειλε να ακούσω το ''I, the Jury'' κάποιων Grand Magus. Δώσ'του πάλι κόλλημα. Και τσουπ, ανακοινώνουν συναυλία! Με τον Βλάση λέγαμε να πηγαίνουμε πιο συχνά σε gigs, οπότε κανονίσαμε (σ.σ.: βέβαια, αυτός παίζει να ήρθε μόνο και μόνο γιατί τον τρέλανε το ''Sword of the Ocean''). Το καταευχαριστηθήκαμε- και μάλιστα βρισκόμαστε στο κάγκελο (σ.σ.: ήταν να μη γίνει η αρχή). Πλέον, μάθαινα τα κομμάτια που θα έπαιζε η μπάντα από πριν το event, χρησιμοποιώντας το ΘΕΣΠΕΣΙΟ setlist.fm.
<<Τώρα πότε θα ξαναπάμε σε συναυλία;>>. <<Δεν τα'μαθες; Έρχονται οι Accept>>. <<Οι ποιοι;>>. Ναι. Εγώ είμαι αυτός που δεν τους γνώριζε. Με παρότρυνση του Βλάση, έκατσα και άκουσα τα ''Fast as a Shark'', ''Princess of the Dawn'', ''Balls to the Wall'' για αρχή. Τους γούσταρα τους Accept. Λίγο καιρό πιο πριν όμως, χώρισα από μια σχέση 7 χρόνων. Μπουκέτο στη μούρη ήταν η όλη φάση. Κομμάτια ήμουν και δεν είχα όρεξη για τίποτα. Πήγαμε, όμως. Την στιγμή που ο Mark Tornillo μου έδωσε το χέρι του ένιωσα ο πιο badass καριόλης του κόσμου και, γυρνώντας σπίτι, τρώγοντας το καθιερωμένο μετά από event σουβλάκι, άφησα την στεναχώρια πίσω μου. Πέρασα υπέροχα στο gig. Δηλαδή, η μουσική με βοήθησε σε μια πολύ σκοτεινή περίοδο της ζωής μου- δεν είχα πάρει καθόλου καλά τον χωρισμό. Μου ήταν πλέον ξεκάθαρο: με το Metal να με συντροφεύει, δε φοβάμαι τίποτα.
<<Ρε μαλάκα, τι φωνάρα είναι αυτή;! Γεμάτη θυμό, οργή, δεν έχω ξανακούσει κάτι τέτοιο στην ζωή μου>> είπα στον εαυτό μου ακούγοντας πρώτη φορά Thrash Metal, και, συγκεκριμένα, τον Mille Petrozza των Kreator. Και στο gig, όταν βγήκαν, έχασα από το ξύλο το κάγκελο. Να σημειώσω εδώ πως, λόγω ανεπάρκειας μιτροειδούς βαλβίδας, κουράζομαι εύκολα. Και δεν μου άρεσε που χωνόμουν, είτε το'θελα είτε όχι, σε mosh pits. Προς το τέλος, είχα αγχωθεί γιατί με ζάλιζε και ο πατέρας μου στις κλήσεις, μιας και ήταν ώρα με το αμάξι έξω και μας περίμενε (σ.σ.: μας πηγαινοέφερνε με τον Βλάση στις συναυλίες- μια ο μπαμπάς του Βλάση, μια ο δικός μου). <<Θα φύγω όταν τελειώσει η συναυλία>> σκέφτηκα. Δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει αλλιώς. Άκουσα τον εξάψαλμο μετά και σκεφτόμουν και να σταματήσω να πηγαίνω σε events αφού <<δεν είμαι, τελικά, τόσο badass>>. Στα αρχίδια μου. Για μένα πάω. Και, επίσης, κανείς δε θα μου χαλάει την αίσθηση του πόσο ωραία περνάω. Να πάνε να γαμηθούν όλοι. Αυτά σκεφτόμουν, ενώ περίμενα μες στον ιδρώτα το νερό να ζεστάνει για να κάνω μπάνιο. 40 πυρετό την επόμενη μέρα. Fuck yeah.
Λίγες μέρες μετά, εμφανίζονται live οι W.A.S.P. (και εγώ είμαι τέζα από τον πυρετό. Δεν πτοούμαι όμως). Για να είμαι ειλικρινής, τους άκουγα από Γ' Λυκείου. Κάτι στη φωνή και την χροιά του Blackie Lawless... στη θεματολογία των κομματιών... κόλλησα κατευθείαν. Τους άκουγα- όπως και κάθε μπάντα που πραγματοποιούσε, στο άμεσο μέλλον, gig- συνεχώς στο mp3 player, γυρνώντας με το 608 (σ.σ.: η συνήθεια που έγινε λατρεία, αυτό το λεωφορείο) από την Φιλοσοφική Σχολή (σ.σ.: στο τμήμα Φ.Π.Ψ. είμαι) κάτι βροχερά πρωινά και απογεύματα. Το κλίμα ήταν ό,τι πρέπει. Και πήγα μαζί με τον πρώην καθηγητή της έκθεσης στο φροντιστήριο, μετέπειτα καλό φίλο, Μιχάλη Μπικάκη, και 2 ακόμη άτομα. Τότε γνώρισα την Κατερίνα, τον μεγάλο και ανεκπλήρωτο έρωτα της ζωής μου. Εκεί. Περιμένοντας έξω από τον συναυλιακό χώρο 6 ώρες, για αν δούμε αν τελικά πραγματοποιηθεί η συναυλία ή όχι. Εν τέλει, έλαβε χώρα και περάσαμε και τέλεια- με την κοπελιά αυτήν ήμασταν και δίπλα-δίπλα στο κάγκελο, σε κάποιο τραγούδι μάλιστα ήρθαμε και αρκετά κοντά, δε θυμάμαι σε ποιο όμως. Ο υπόλοιπος καιρός κύλησε με αθεράπευτη καψούρα, μιας και ήταν η πρώτη φορά που είδα κάποια να με κοιτάει τόσο έντονα μετά την 7χρονη προαναφερθείσα σχέση μου. Ακόμα και σήμερα, την σκέφτομαι. Δεν παίζει να την ξεχάσω.
Το πρώτο μου crowd surfing το έκανα στους Firewind και έχω και μια ΓΑΜΗΣΤΕΡΗ φωτογραφία από αυτήν την στιγμή. Πρέπει να έγινε κατά την εκτέλεση του ''Falling to Pieces''. Επίσης, μόνος μου πήγα στο gig. Ο Βλάσης προφασίστηκε κάποιον ηλίθιο λόγο για να μην έρθει (σ.σ.: γενικά, άρχισε να απομακρύνεται). Ήθελα να έρθει και η Κατερίνα μαζί, αλλά μάλλον δεν ήταν χωμένη στο Metal τόσο πολύ. Εξαίσια πέρασα, όπως και να'χει. Πλησίαζε η πρώτη μου εξεταστική στην Σχολή...
Περνάει ο καιρός, τα πηγαίνω καλά στην εξεταστική μου, αλλά Κατερίνα γιοκ. Σε μια ύστατη προσπάθεια προσπαθώ να την πείσω να έρθει να δούμε τους Gamma Ray και τους Helloween. Και γαμώ τα πακέτα. Νόμιζα πως οι δεύτεροι ήταν αρκετά σκληροί. Ακούω τα ''Future World'' και ''Dr. Stein'' και έπαθα πλάκα. Τι φωνάρα που έχει ο Michael Kiske, ρε (σ.σ.: αν και προτιμώ Andi Deris). Όσο για τους πρώτους... Kai Hansen, σε αγαπώ. Εκείνη την περίοδο, δεν προλάβαινα και να παίζω World of Warcraft και να ασχολούμαι με τη μουσική. Πήρα τη μεγάλη απόφαση, λοιπόν, και μετά από 6 χρόνια ΚΑΨΙΜΑΤΟΣ (17 ώρες τη μέρα, sleep is for the weak), σταμάτησα το online gaming. Κοιτώντας πίσω, δεν μετανιώνω στιγμή. Η κοπελιά δεν ήρθε, της την είπα που με είχε καιρό στο φτύσιμο, ενώ ένιωθε πράγματα (σ.σ.: ω, ναι. Γι'αυτό μου'χει μείνει απωθημένο) και that's it. Ε, βολεύτηκα με τον Βλάση.
Μέχρι πριν ακούσω Sabaton, δεν μπορούσα να διανοηθώ μουσική να έχει ως μέρος της Στιχουργικής Θεματολογίας της την Στρατιωτική Ιστορία. ''Primo Victoria'', ''Ghost Division'': τι ωμή δύναμη, τι ρίγος. Και συναυλιακά, απεριόριστη ενέργεια. Ο Βλάσης ξετρελάθηκε. Ειρωνικό αν σκεφτεί κανείς πως ήταν η τελευταία συναυλία που πήγε, ever. Μαζί μας ήρθε και ο φίλος μου από το Δημοτικό, Βασίλης. Πριν 10 χρόνια παίζαμε μπάλα στο άλσος της περιοχής και τώρα κοπανιόμασταν στο gig. Πως λένε μερικοί <<Μόνο Maiden>>; Ε, ο Βασίλης έλεγε <<Μόνο Sabaton>>.
Μέρος του Πάσχα το περνάω ακούγοντας Stratovarius. Εκείνο το καλοκαίρι είχανε πλακώσει αρκετές συναυλίες. Έπεσε πολλή μελέτη, λοιπόν. Οι μέρες πέρασαν, έκανα μια απαίσια σχέση και στο gig πήγαμε από νωρίς μια παρέα πολλών ατόμων, τα οποία είχα γνωρίσει στον χώρο. Κάναμε την πλάκα μας, και περάσαμε υπέροχα. Έβγαλα και φωτογραφία με τον Matias Kupiainen και μου έδωσε και αυτόγραφο. Ήταν να μη γίνει η αρχή.
Μαλάκα, πραγματοποιείται συναυλία Slayer και την επόμενη μέρα δίνω Αρχαία στις 09:00 το πρωί. ΔΕΝ υπήρχε το ενδεχόμενο να μην τους δω live. Παρευρέθηκα, λοιπόν, στην συναυλία, κοπανήθηκα σαν να μην υπήρχε αύριο και έγραψα 8. Fuck yeah. In your face, Δρακωνάκη (σ.σ.: η εκνευριστική καθηγήτρια).
Οι Kreator γίνονται η πρώτη μπάντα που βλέπω ζωντανά για δεύτερη φορά, ενώ, επιτέλους, καταπιανόμουν με τους Saxon. Από το πρωί πήγα με έναν φίλο στο σταθμό Λαρίσης και, με μέσο, φτάσαμε στη Μαλακάσα. Καήκαμε. Τότε έλαβε χώρα και το κάφρικο σκηνικό με την πένα. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες, θα πω απλά πως έκανα μια μικρή μαλακιούλα. Με το που έπεσε λίγο ο ήλιος, όλα ήταν καλύτερα. Γυρίσαμε εξουθενωμένοι σπίτι...
...Αλλά, την επόμενη μέρα, είχε Iced Earth. Πάμε πάλι. Νωρίς σταθμό Λαρίσης, μέσο, Μαλακάσα, τσουρούφλιασμα. Α, και ένα sandwich από τα Everest. Και μια πορτοκαλάδα. Πάλι, όταν είπε να πέσει ο ήλιος, τα πάντα έγιναν πιο υποφερτά, ενώ, ένα ΜΕΓΙΣΤΟ συναυλιακό απωθημένο, εκπληρώθηκε.
Η συναυλιακή season κλείνει με Anthrax. Μπουρλότο. Κυριολεκτικά- κάποιος γαμάτος άναψε ένα καπνογόνο μες στον κλειστό συναυλιακό χώρο. Ναι, γαμάτο το βρήκα. Άσε τους φλώρους να φωνάζουν τάχα <
