DIARY OF A MADMAN

Τον τελευταίο καιρό, έχω πολύ ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή μου. Και, πραγματικά, έσπαγα το κεφάλι μου για το πώς να τον αξιοποιήσω. Ήθελα κάτι special. Αρχικά, σκέφτηκα να γράψω για την φετινή συναυλιακή season που φτάνει στο τέλος της, με λίγα λόγια για την επερχόμενη. Μπα, όχι, αυτό που θα έκανα δεν είχα σκοπό να το καθιερώσω ως κάτι μόνιμο, που θα γίνεται μια φορά το χρόνο. Θα ήταν a one-off thing. Αυτός ο πονοκέφαλος κράτησε μέχρι πριν μερικές μέρες, όταν και έπεσε το μάτι μου στα ντοσιέ που φυλάω τα εισιτήρια των συναυλιών των μπαντών που ακολουθώ. [Αυτό το τελευταίο το τονίζω, διότι έχω δει live και σχήματα επειδή κάποιος έπρεπε να καλύψει αρθρογραφικά το τάδε event για το site, ή επειδή έτυχε να κερδίσω σε κάποιον διαγωνισμό πρόσκληση ή απλά για παρέα, με τα πάντα πληρωμένα (βέβαια, όλα αυτά τα ”υποδεέστερα” events αφορούν ΠΑΝΤΑ τον χώρο του αξιόλογου Rock/Metal). Εγώ, όμως, ακούω αυστηρά και μόνο Metal, και μάλιστα συγκεκριμένα είδη του- γενικότερα, έχω ορισμένα κριτήρια που θέτω στην εκάστοτε μπάντα, προκειμένου να επενδύσω χρόνο και χρήμα σε αυτήν, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που πολύ αμφιβάλλω ότι θα δει το φως της δημοσιότητας ποτέ]. Bingo. Θα ανασύρω από το μυαλό μου τις αναμνήσεις μου από ΟΛΕΣ αυτές τις συναυλίες στις οποίες έχω παρευρεθεί. Αναμνήσεις που σχετίζονται όχι μόνο με την συναυλία αυτή καθ’αυτή, αλλά και με πρόσωπα, μέρη, αντικείμενα και καταστάσεις που με απασχολούσαν ιδιαίτερα την χρονική στιγμή (όπου χρονική στιγμή εννοείται το διάστημα κατά το οποίο μαθαίνω για τον ερχομό του σχήματος, ακούω το υλικό του και, υποσυνείδητα το συνδέω με όλα τα παραπάνω στοιχεία) του εκάστοτε gig. Οπότε, όχι, δεν πρόκειται για reviews συναυλιών που έχουν περάσει στην ιστορία. Πρόκειται για καταγραφή προσωπικών (μερικές φορές και λεπτών) βιωμάτων, καθώς, όπως πιστεύω, μόνο έτσι μπορείς να γνωρίσεις πραγματικά τον άνθρωπο πίσω από τα gig reviews ή τα web radio shows. Εν ολίγοις, θα καταγράψω την έως τώρα πορεία μου στον συναυλιακό χώρο και, κατ’επέκταση, το πώς διαμορφώθηκε ο χαρακτήρας μου, μέσα από αυτό το ταξίδι. Ίσως ξενερώσεις με την ασχετοσύνη μου σε μερικά σημεία, αλλά σκέψου πως, για μένα, κάποια πράγματα ήταν πρωτόγνωρα. Όπως και να αισθανθείς πάντως, αυτό το ρομαντικό συναίσθημα που ένιωθα όταν ερχόμουν σε επαφή με κάποια πράγματα για πρώτη φορά, δεν το αλλάζω. Brace yourself, λοιπόν, και ετοιμάσου για ένα μοναδικό trip down memory lane!

… Β’ Λυκείου, λίγο πριν την έναρξη των θερινών φροντιστηριακών μαθημάτων. Δεν το σκέφτομαι. Δε με απασχολεί καθόλου. Σε λίγες μέρες θα δω live τους Iron Maiden. Την αρχή και το τέλος των πάντων. Όλα, βέβαια, είχαν ξεκινήσει έναν χρόνο πριν (ναι, ρε, τότε ξεκίνησα να ακούω, πρόβλημα; Α;), όταν ο Βασιλείου από το Α1 ήρθε σε ένα κενό και μου είπε <<άκου αυτό>> και έβαλε από το κινητό του να παίζει το ”The Aftermath”. Μου γάμησε το μυαλό. Κεραυνοβόλος έρωτας. Άπαξ και το Metal σου χτυπήσει την πόρτα και του ανοίξεις, τελείωσες- ή μάλλον άρχισες. Δεν υπάρχει γυρισμός. Ε, αυτό ακριβώς συνέβη. Μόνο αυτό το συγκρότημα για κάνα χρόνο. ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ (να σημειώσω πως, λόγω του τρόπου ένταξής μου στη μουσική, λατρεύω Blaze Bayley και ”The X Factor”). Και, ξαφνικά, να’σου και η ανακοίνωση πως έρχονται για συναυλία! Με τον Βλάση, το κανονίσαμε επιτόπου. Κατεβαίνουμε μαζί Αθήνα για να αγοράσουμε τα μαγικά χαρτάκια και, χωρίς να το καταλάβουμε, βρισκόμαστε στη Μαλακάσα. <<Ρε μαλάκα, λίγα άτομα έχει εδώ>> (σ.σ.: δε θυμάμαι ποιος το είπε, αλλά, αναφερόταν στην Vibe Stage). <<Ε, πάμε από’δω… Μαλάκα, ΛΑΟΘΑΛΑΣΣΑ>> (σ.σ.: βρισκόμαστε στην Terra Stage). Τρίχα κάγκελο. Σε λίγη ώρα θα τους δω από κοντά. Ακόμα το λέω και ανατριχιάζω. Και πράγματι. Τους βλέπω. Παίζουν μπροστά μου. Κάθε τρεις και λίγο κοιτιόμαστε με τον Βλάση και λέμε <<μαλάκα, γαμάνε>>. Καταλαβαίνεις για τι επίπεδο mindfuck μιλάμε; Πρώτη μου συναυλία. Ο καλύτερος τρόπος για να φύγει η συναυλιακή παρθενιά!

Γ’ Λυκείου και Πανελλήνιες. Για κάποιο λόγο, δεν τις μίσησα- ίσως γιατί ποτέ δεν είχα θέμα με το διάβασμα. Πραγματικά, με σωστό προγραμματισμό, δε μου έλειπε τίποτα- έπαιζα κανονικά World of Warcraft, αν σου λέει κάτι αυτό. Τις συναυλίες, όμως, δεν τις σκεφτόμουν. Να υπενθυμίσω πως η <<Μόνο Maiden>> καύλα δε μου είχε φύγει ακόμα (σ.σ.: αλήθεια, έφυγε πραγματικά ποτέ;) και δεν έβλεπα λόγο να ασχοληθώ με άλλες μπάντες. Μέχρι που άκουσα το ”A Voice in the Dark” των Blind Guardian: <<Ωραία φωνή, και το refrain κολλητικό. Hm…>>. Και, τσουπ, ανακοίνωση πως έρχονται για συναυλία, αμέσως μετά από τις ενδοσχολικές εξετάσεις (σ.σ.: οι Πανελλήνιες είχαν ολοκληρωθεί). Ο Βλάσης τους άκουγε ήδη, οπότε κανονίστηκε επί τόπου. Λίγο πριν το event, κάθομαι και τους ψάχνω λίγο παραπάνω.  Κάτι ”Sacred Worlds”, κάτι ”Nightfall”, δεν ήθελε και πολύ. Πήραμε μαζί και τον μικρό μου ξάδερφο, τον Βαγγέλη, που τους γούσταρε και πήγαμε. Τρομερή ενέργεια αυτό το gig. Μετά το event, έπασχα από post-concert syndrome και αυτά τα κομμάτια που εκτέλεσαν live τα άκουγα για μέρες, όταν ξύπναγα τα πρωινά.

Λίγες μέρες μετά, παίζουν ζωντανά οι Black Sabbath. Με τον Βαγγέλη πήγα, χωρίς Βλάση, λόγω έλλειψης χρημάτων, όπως είπε. Μπορεί να μην είχα τσεκάρει πολλά κομμάτια τους και να ακολουθούσα μόνο στα standarάκια (βλ. ”Paranoid”, ”Crazy Train”), αλλά μια χαρά πέρασα. Και πάλι, η μελέτη που έπεσε μετά το gig αποτέλεσε θησαυρό.

Μια μέρα παίζοντας World of Warcraft, μίλαγα με τον Guild Master της guild μου για Metal και μου έστειλε να ακούσω το ”I, the Jury” κάποιων Grand Magus. Δώσ’του πάλι κόλλημα. Και τσουπ, ανακοινώνουν συναυλία! Με τον Βλάση λέγαμε να πηγαίνουμε πιο συχνά σε gigs, οπότε κανονίσαμε (σ.σ.: βέβαια, αυτός παίζει να ήρθε μόνο και μόνο γιατί τον τρέλανε το ”Sword of the Ocean”). Το καταευχαριστηθήκαμε- και μάλιστα βρισκόμαστε στο κάγκελο (σ.σ.: ήταν να μη γίνει η αρχή). Πλέον, μάθαινα τα κομμάτια που θα έπαιζε η μπάντα από πριν το event, χρησιμοποιώντας το ΘΕΣΠΕΣΙΟ setlist.fm.

<<Τώρα πότε θα ξαναπάμε σε συναυλία;>>. <<Δεν τα’μαθες; Έρχονται οι Accept>>. <<Οι ποιοι;>>. Ναι. Εγώ είμαι αυτός που δεν τους γνώριζε. Με παρότρυνση του Βλάση, έκατσα και άκουσα τα ”Fast as a Shark”, ”Princess of the Dawn”, ”Balls to the Wall” για αρχή. Τους γούσταρα τους Accept. Λίγο καιρό πιο πριν όμως, χώρισα από μια σχέση 7 χρόνων. Μπουκέτο στη μούρη ήταν η όλη φάση. Κομμάτια ήμουν και δεν είχα όρεξη για τίποτα. Πήγαμε, όμως. Την στιγμή που ο Mark Tornillo μου έδωσε το χέρι του ένιωσα ο πιο badass καριόλης του κόσμου και, γυρνώντας σπίτι, τρώγοντας το καθιερωμένο μετά από event σουβλάκι, άφησα την στεναχώρια πίσω μου. Πέρασα υπέροχα στο gig. Δηλαδή, η μουσική με βοήθησε σε μια πολύ σκοτεινή περίοδο της ζωής μου- δεν είχα πάρει καθόλου καλά τον χωρισμό. Μου ήταν πλέον ξεκάθαρο: με το Metal να με συντροφεύει, δε φοβάμαι τίποτα.

<<Ρε μαλάκα, τι φωνάρα είναι αυτή;! Γεμάτη θυμό, οργή, δεν έχω ξανακούσει κάτι τέτοιο στην ζωή μου>> είπα στον εαυτό μου ακούγοντας πρώτη φορά Thrash Metal, και, συγκεκριμένα, τον Mille Petrozza των Kreator. Και στο gig, όταν βγήκαν, έχασα από το ξύλο το κάγκελο. Να σημειώσω εδώ πως, λόγω ανεπάρκειας μιτροειδούς βαλβίδας, κουράζομαι εύκολα. Και δεν μου άρεσε που χωνόμουν, είτε το’θελα είτε όχι, σε mosh pits. Προς το τέλος, είχα αγχωθεί γιατί με ζάλιζε και ο πατέρας μου στις κλήσεις, μιας και ήταν ώρα με το αμάξι έξω και μας περίμενε (σ.σ.: μας πηγαινοέφερνε με τον Βλάση στις συναυλίες- μια ο μπαμπάς του Βλάση, μια ο δικός μου). <<Θα φύγω όταν τελειώσει η συναυλία>> σκέφτηκα. Δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει αλλιώς. Άκουσα τον εξάψαλμο μετά και σκεφτόμουν και να σταματήσω να πηγαίνω σε events αφού <<δεν είμαι, τελικά, τόσο badass>>. Στα αρχίδια μου. Για μένα πάω. Και, επίσης, κανείς δε θα μου χαλάει την αίσθηση του πόσο ωραία περνάω. Να πάνε να γαμηθούν όλοι. Αυτά σκεφτόμουν, ενώ περίμενα μες στον ιδρώτα το νερό να ζεστάνει για να κάνω μπάνιο. 40 πυρετό την επόμενη μέρα. Fuck yeah.

Λίγες μέρες μετά, εμφανίζονται live οι W.A.S.P. (και εγώ είμαι τέζα από τον πυρετό. Δεν πτοούμαι όμως). Για να είμαι ειλικρινής, τους άκουγα από Γ’ Λυκείου. Κάτι στη φωνή και την χροιά του Blackie Lawless… στη θεματολογία των κομματιών… κόλλησα κατευθείαν. Τους άκουγα- όπως και κάθε μπάντα που πραγματοποιούσε, στο άμεσο μέλλον, gig- συνεχώς στο mp3 player, γυρνώντας με το 608 (σ.σ.: η συνήθεια που έγινε λατρεία, αυτό το λεωφορείο) από την Φιλοσοφική Σχολή (σ.σ.: στο τμήμα Φ.Π.Ψ. είμαι) κάτι βροχερά πρωινά και απογεύματα. Το κλίμα ήταν ό,τι πρέπει. Και πήγα μαζί με τον πρώην καθηγητή της έκθεσης στο φροντιστήριο, μετέπειτα καλό φίλο, Μιχάλη Μπικάκη, και 2 ακόμη άτομα. Τότε γνώρισα την Κατερίνα, τον μεγάλο και ανεκπλήρωτο έρωτα της ζωής μου. Εκεί. Περιμένοντας έξω από τον συναυλιακό χώρο 6 ώρες, για αν δούμε αν τελικά πραγματοποιηθεί η συναυλία ή όχι. Εν τέλει, έλαβε χώρα και περάσαμε και τέλεια- με την κοπελιά αυτήν ήμασταν και δίπλα-δίπλα στο κάγκελο, σε κάποιο τραγούδι μάλιστα ήρθαμε και αρκετά κοντά, δε θυμάμαι σε ποιο όμως. Ο υπόλοιπος καιρός κύλησε με αθεράπευτη καψούρα, μιας και ήταν η πρώτη φορά που είδα κάποια να με κοιτάει τόσο έντονα μετά την 7χρονη προαναφερθείσα σχέση μου. Ακόμα και σήμερα, την σκέφτομαι. Δεν παίζει να την ξεχάσω.

Το πρώτο μου crowd surfing το έκανα στους Firewind και έχω και μια ΓΑΜΗΣΤΕΡΗ φωτογραφία από αυτήν την στιγμή. Πρέπει να έγινε κατά την εκτέλεση του ”Falling to Pieces”. Επίσης, μόνος μου πήγα στο gig. Ο Βλάσης προφασίστηκε κάποιον ηλίθιο λόγο για να μην έρθει (σ.σ.: γενικά, άρχισε να απομακρύνεται). Ήθελα να έρθει και η Κατερίνα μαζί, αλλά μάλλον δεν ήταν χωμένη στο Metal τόσο πολύ. Εξαίσια πέρασα, όπως και να’χει. Πλησίαζε η πρώτη μου εξεταστική στην Σχολή…

Περνάει ο καιρός, τα πηγαίνω καλά στην εξεταστική μου, αλλά Κατερίνα γιοκ. Σε μια ύστατη προσπάθεια προσπαθώ να την πείσω να έρθει να δούμε τους Gamma Ray και τους Helloween. Και γαμώ τα πακέτα. Νόμιζα πως οι δεύτεροι ήταν αρκετά σκληροί. Ακούω τα ”Future World” και ”Dr. Stein” και έπαθα πλάκα. Τι φωνάρα που έχει ο Michael Kiske, ρε (σ.σ.: αν και προτιμώ Andi Deris). Όσο για τους πρώτους… Kai Hansen, σε αγαπώ. Εκείνη την περίοδο, δεν προλάβαινα και να παίζω World of Warcraft και να ασχολούμαι με τη μουσική. Πήρα τη μεγάλη απόφαση, λοιπόν, και μετά από 6 χρόνια ΚΑΨΙΜΑΤΟΣ (17 ώρες τη μέρα, sleep is for the weak), σταμάτησα το online gaming. Κοιτώντας πίσω, δεν μετανιώνω στιγμή. Η κοπελιά δεν ήρθε, της την είπα που με είχε καιρό στο φτύσιμο, ενώ ένιωθε πράγματα (σ.σ.: ω, ναι. Γι’αυτό μου’χει μείνει απωθημένο) και that’s it. Ε, βολεύτηκα με τον Βλάση.

Μέχρι πριν ακούσω Sabaton, δεν μπορούσα να διανοηθώ μουσική να έχει ως μέρος της Στιχουργικής Θεματολογίας της την Στρατιωτική Ιστορία. ”Primo Victoria”, ”Ghost Division”: τι ωμή δύναμη, τι ρίγος. Και συναυλιακά, απεριόριστη ενέργεια. Ο Βλάσης ξετρελάθηκε. Ειρωνικό αν σκεφτεί κανείς πως ήταν η τελευταία συναυλία που πήγε, ever. Μαζί μας ήρθε και ο φίλος μου από το Δημοτικό, Βασίλης. Πριν 10 χρόνια παίζαμε μπάλα στο άλσος της περιοχής και τώρα κοπανιόμασταν στο gig. Πως λένε μερικοί <<Μόνο Maiden>>; Ε, ο Βασίλης έλεγε <<Μόνο Sabaton>>.

Μέρος του Πάσχα το περνάω ακούγοντας Stratovarius. Εκείνο το καλοκαίρι είχανε πλακώσει αρκετές συναυλίες. Έπεσε πολλή μελέτη, λοιπόν. Οι μέρες πέρασαν, έκανα μια απαίσια σχέση και στο gig πήγαμε από νωρίς μια παρέα πολλών ατόμων, τα οποία είχα γνωρίσει στον χώρο. Κάναμε την πλάκα μας, και περάσαμε υπέροχα. Έβγαλα και φωτογραφία με τον Matias Kupiainen και μου έδωσε και αυτόγραφο. Ήταν να μη γίνει η αρχή.

Μαλάκα, πραγματοποιείται συναυλία Slayer και την επόμενη μέρα δίνω Αρχαία στις 09:00 το πρωί. ΔΕΝ υπήρχε το ενδεχόμενο να μην τους δω live. Παρευρέθηκα, λοιπόν, στην συναυλία, κοπανήθηκα σαν να μην υπήρχε αύριο και έγραψα 8. Fuck yeah. In your face, Δρακωνάκη (σ.σ.: η εκνευριστική καθηγήτρια).

Οι Kreator γίνονται η πρώτη μπάντα που βλέπω ζωντανά για δεύτερη φορά, ενώ, επιτέλους, καταπιανόμουν με τους Saxon. Από το πρωί πήγα με έναν φίλο στο σταθμό Λαρίσης και, με μέσο, φτάσαμε στη Μαλακάσα. Καήκαμε. Τότε έλαβε χώρα και το κάφρικο σκηνικό με την πένα. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες, θα πω απλά πως έκανα μια μικρή μαλακιούλα. Με το που έπεσε λίγο ο ήλιος, όλα ήταν καλύτερα. Γυρίσαμε εξουθενωμένοι σπίτι…

…Αλλά, την επόμενη μέρα, είχε Iced Earth. Πάμε πάλι. Νωρίς σταθμό Λαρίσης, μέσο, Μαλακάσα, τσουρούφλιασμα. Α, και ένα sandwich από τα Everest. Και μια πορτοκαλάδα. Πάλι, όταν είπε να πέσει ο ήλιος, τα πάντα έγιναν πιο υποφερτά, ενώ, ένα ΜΕΓΙΣΤΟ συναυλιακό απωθημένο, εκπληρώθηκε.

Η συναυλιακή season κλείνει με Anthrax. Μπουρλότο. Κυριολεκτικά- κάποιος γαμάτος άναψε ένα καπνογόνο μες στον κλειστό συναυλιακό χώρο. Ναι, γαμάτο το βρήκα. Άσε τους φλώρους να φωνάζουν τάχα <<safety first>>. Πάντως, ένιωθα πως ζω ιστορικές στιγμές. Άραγε, τι μπορεί να με περίμενε την επόμενη συναυλιακή season;

Χωρισμός από την απαίσια προαναφερθείσα σχέση με τραγικό τρόπο. Δε θέλω να θυμάμαι τα σκηνικά που παίχτηκαν, πόσο μάλλον να τα περιγράψω. Θα αναφέρω μονάχα πως, ξανά, είχα πιάσει rock bottom. Μέχρι που άκουσα τους Shadow Gallery. Τέτοια μουσική δε γίνεται να την γράφει σχήμα. Με ανέβασε απίστευτα το υλικό τους, και, παράλληλα με μένα, ανέβηκε και η αυτοπεποίθησή μου. Άρχισα να βγαίνω περισσότερο και να’σου ξανά σχέση. Ήρθε μαζί στο gig, κάτι που θεώρησα καλό σημάδι. Βασικά, θεσπέσιο. Φοιτήτρια να ασχοληθεί με αυτήν τη μουσική, πόσο μάλλον με την συγκεκριμένη μπάντα; Γαμώ! Έλα όμως που δεν πάει απαραίτητα έτσι. Ήταν ωραία εμπειρία όμως, δεν είχα ξαναπάει μαζί με φίλη μου σε συναυλία.

Progressive Metal και άγιος ο θεός. Fates Warning. Αυτό το ”Part VI” του ”A Pleasant Shade of Gray” (1997)… Γενικά, πολλή περισυλλογή έχει πέσει υπό τους ήχους του υλικού τους. Και αν στην αρχή, δεν είχα καταλάβει απόλυτα το τι θέλουν να πουν, με τον καιρό τα μηνύματά τους μεγάλωσαν μέσα μου και αποτέλεσαν πτυχή του εαυτού μου. Ό,τι πρέπει για τις μοναχικές βραδιές, όταν σε επισκέπτονται οι αναμνήσεις. 50 αποχρώσεις του γκρι; Σοβαρά; Μία.

Το προαναφερθέν δύσκολο καλοκαίρι το πέρασα ακούγοντας και Children of Bodom. Τους περίμενα, λοιπόν, με μεγάλη προσμονή. Κέρδισα και meet ‘n’ greet μαζί τους! Τι άλλο να ζητήσω; Και πάνω στην σκηνή και κάτω από αυτήν, με άφησαν να μαζεύω τα σαγόνια μου από το πάτωμα.

Παραμονή γενεθλίων μου, παρακολουθώ μόνος μου (σ.σ.: η άλλη αποφάσισε πως ήθελε διάλειμμα από την σχέση) τους Rotting Christ. Φτάνω στον χώρο τελείως πεσμένος, αλλά με το που ανεβαίνουν στην σκηνή τα ξεχνάω όλα (σ.σ.: νόμος). Σε κάποιο σημείο, νόμιζα πως θα ξεβιδωθεί ο σβέρκος μου. Και ξύλο, πολύ ξύλο. Μεγάλη σε διάρκεια συναυλία, στο τέλος της οποίας αισθάνομαι άψογα. Αντικαταθλιπτικά και μαλακίες.

Δεύτερη φορά Iced Earth. Ήταν και η πρώτη φορά που έτρεξα σε ξενοδοχείο για φωτογραφίες και αυτόγραφα. Βρήκα τον Jon Schaffer. Enough said. Επιβλητικός και χαμογελαστός, έκατσε και μου έκανε την τιμή. Στην συναυλία δώσανε πόνο. Προς το τέλος, ένιωσα μια αδιαθεσία, από την ένταση, πιστεύω. Δεν είχα πάρει και νερό και η δίψα που προκαλούσε μεγαλύτερη δυσφορία. Δεν υπήρχε περίπτωση να φύγω, όπως και να’χε. Με το που τελείωσαν όμως, ήμουν απίστευτα ζαλισμένος. Ώρα έκανα να συνέλθω, αλλά τέλος καλό όλα καλά (σ.σ.: ναι, και με την σχέση μου).

Όταν ανακοινώθηκε πως θα πραγματοποιήσουν συναυλία οι Riot, ξετρελάθηκα. Τέλεια ευκαιρία για να μελετήσω το υλικό τους- πρόκειται για μια άκρως ιστορική μπάντα, που κάθε metalhead οφείλει να γνωρίζει. Θα θυμάμαι μια ζωή την στιγμή που ο Don Van Stavern με ανέβασε στην σκηνή κατά τη δεύτερη (!) εκτέλεση του ”Fight or Fall” για να τραγουδήσω μαζί του. Κατά τ’άλλα, πρόκειται για μια ήρεμη περίοδο στην ζωή μου.

Η Σχολή ήταν κλειστή από το καλοκαίρι μέχρι και μετά τα Χριστούγεννα, λόγω κατάληψης. Αυτό σημαίνει, ξέσκισμα στο διάβασμα, γιατί η εξεταστική θα’ναι φορτωμένη. Κουράγιο παίρνω από το γεγονός πως θα παρακολουθήσω live τους Rhapsody of Fire (σ.σ.: το ”Emerald Sword” το είχα μάθει από τα πρώτα μου βήματα) και, για δεύτερη φορά, τους Gamma Ray [σ.σ.: εκτέλεσαν το ”Ride the Sky (Helloween cover)”. ‘Nuff said]. Πακέτο-δυναμίτης και ο συναυλιακός χώρος ανακαινίστηκε.

Γενικά, είμαι μελαγχολικός τύπος. Και όταν άκουσα για πρώτη φορά το ”ThereIn” έπεσα από την καρέκλα. Γενικά, το υλικό των Dark Tranquillity με χτύπησε right in the feels. Τόση μελαγχολία, κι’όμως ένιωθα μια ευφορία μετά από κάθε άκουσμά του. Θυμάμαι, μετά το gig, πήγαινα κάτι ηλιόλουστα, γεμάτα δροσιά απογεύματα στο τοπικό άλσος και το άκουγα ξανά και ξανά. Αν όλη η μουσική αποτελεί την ψυχοθεραπεία μου, αυτό ήταν σίγουρα κάτι σαν yoga. Α και κέρδισα και meet ‘n’ greet με την μπάντα!

Πριν χωρίσω και από αυτήν την κοπέλα, έμαθα το υλικό των Jag Panzer. Καμία σχέση με το πώς περίμενα να ηχούν. Όταν άκουσα για πρώτη φορά τα ”Licensed to Kill” και ”Warfare”, έφαγα φάπα. Αυτή η παρέα μουσικών με έκανε ”Harder than Steel” (σ.σ.: pun intended). Η δε φωνάρα του Harry ”The Tyrant” Conklin σηκώνει νεκρό από τον τάφο και τον στέλνει να διαλύσει όποιον τον αδίκησε όσο ζούσε. Τότε ήταν που ξεστραβώθηκα και με το PayPal, μιας και χρειάστηκε να παραγγείλω T-Shirt (σ.σ.: η αγορά T-shirt των συγκροτημάτων που παρακολουθώ live είναι επιβεβλημένη) κατευθείαν από τον Mark Briody, αφού κανείς εδώ δεν τους ήξερε. ΟΙ ΦΛΩΡΟΙ. Πάντως, για άλλη μια φορά, η μουσική ήταν εκεί όταν δεν είχα κανέναν.

Ξαναπαίρνω τα πάνω μου, βγαίνω, στην σχολή μου τα πηγαίνω περίφημα. Γενικά, υπάρχει μια ψυχική ανάταση. Επιπλέον δύναμη μου δίνει το ότι θα παρακολουθήσω τους Amon Amarth live. Έμαθα πολλά άκρως ενδιαφέροντα πράγματα για Vikings και Σκανδιναβική Μυθολογία, μεταξύ άλλων.  Και ξανά meet ‘n’ greet! Skål! Ξεθύμανα τελείως σε αυτό το gig και όλα κυλάνε σχετικά ομαλά. Μάλιστα, είναι και η περίοδος που ξεκινώ τα gig reviews.

Ένας γαμημένος πυρετός μου τραβά όλη την ενέργεια, αλλά μαζεύω ό,τι μου έχει απομείνει και προετοιμάζομαι την τελευταία στιγμή για το gig των Moonspell, μιας και είναι η χρονική περίοδος που διαχωρίζω τα Είδη του Metal που μου αρέσουν από αυτά που δε μου κάνουν αίσθηση. Θυμάμαι πως τη μέρα την συναυλίας πραγματοποιείται ο τελικός του Champions League, με αποτέλεσμα να καθυστερεί η έναρξή της για να παρακολουθήσουμε τον αγώνα από τις οθόνες που έχουν στηθεί εντός του συναυλιακού χώρου. Αναρωτιέμαι αν τέτοιες μαλακίες γίνονται και στο εξωτερικό ή αν αποτελούν εθνικό προνόμιο. Πάντως, η μπάντα θέρισε. Έπαιξε, μεταξύ άλλων, ολόκληρα τα ”Wolfheart(1995) και ”Irreligious(1996). Τέρμα Gothic Metal η όλη φάση. Και meet ‘n’ greet παρακαλώ. Κάτι άλλο; Μα, φυσικά. Δημιουργείται το Metal Asylum.

Μπαίνω σε νέα, αυτήν τη φορά σοβαρή και άκρως συναυλιακή, σχέση, το καλοκαίρι πέρασε και δεν ακούμπησε συναυλιακά, ενώ η νέα συναυλιακή season ξεκινά με την αναδρομική εμφάνιση του Βλάση. Τον καιρό που κάναμε παρέα, μια μέρα στο σπίτι μου, είχε βάλει ένα τραγούδι κάποιων Grave Digger, το μεγαλειώδες ”Rebellion (The Clans Are Marching)”. <<Ποιον κάποιων, ΡΕ;>> σκέφτηκα αμέσως όταν έμαθα το υλικό τους. Η συναυλία πραγματοποιήθηκε λίγη ώρα αφού έδινα το ένα μοναδικό μάθημα που χρωστούσα εκείνη την χρονική στιγμή (σ.σ.: έκτοτε ποτέ δεν έμεινα σε κάποιο μάθημα, ενώ συνολικά έχω αποτύχει από μία φορά σε τρία μαθήματα). Όλα πάνε τέλεια. The calm before the storm, έπρεπε να σκεφτώ…

Χάνω τον παππού μου. Από εκεί και μετά με πήρε η κάτω βόλτα. Ναι, είχα τα gig reviews, είχα και τα web radio shows, είχα την σχέση μου, αλλά κάτι μέσα μου με έκανε να νιώθω πεσμένος. Γενικά, ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος. Και δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς το γιατί. Θέλω να πω, είμαι απόλυτα συμφιλιωμένος με την έννοια του θανάτου- δεν είναι στο χέρι σου να το αποφύγεις, απεναντίας ξέρεις πως πρόκειται για κάτι αναπόφευκτο. Ήξερα πού θα έβρισκα παρηγοριά. Δεν περίμενα, όμως, και να υποστώ τέτοιο shock. Όταν άκουσα τους YOB πρώτη φορά, έτσι αισθάνθηκα. Τεράστια σε διάρκεια κομμάτια που επιφέρουν ολοκληρωτική ψυχική κάθαρση. Θυμάμαι ακόμα τη γελοία ερώτηση που απηύθυνα στη διοργανώτρια εταιρεία: <<Θα τα παίξουν ολόκληρα;>>. Φυσικά. Απαγορεύεται να αφαιρείς από τέτοια οργανικά σύνολα το οτιδήποτε- θα χάσουν τη λειτουργικότητά τους.  Τέλος, το σύμπαν έχει φωνή και ακούγεται στο 10:32-15:28 του ”Marrow”.

Προσπαθώ δειλά-δειλά να σταθώ στα πόδια μου, αλλά μάταια. Έχουμε τρεχάματα και με τη γιαγιά τώρα. Η δεύτερη φορά που παρακολουθώ live τους Saxon αποδεικνύεται καίρια. Μου έδωσε την ενέργεια που χρειαζόμουν για να συνεχίσω. Το gig τους εξέπεμπε ενέργεια, οπότε ήταν λογικό να την εκλάβω και να την απορροφήσω. Πραγματικά, σωτήρια συναυλία.

Τη δεύτερη φορά που είδα Fates Warning, ένιωσα σαν να ολοκληρώνεται ένας κύκλος. Εντελώς συμπτωματικά, είναι το ticket που κλείνει το πρώτο ντοσιέ. Ha. Μα εγώ δεν πιστεύω στις συμπτώσεις. Ό,τι και να ήταν, εκείνη τη μέρα ολοκληρώθηκε με τον ιδανικότερο τρόπο.

Εκείνος ο Νοέμβριος κύλησε με ακούσματα από Evergrey. Άκρως ιδανικοί για το κλίμα- η σπαρακτική φωνή και χροιά του Tom Englund σε στοιχειώνει από την πρώτη στιγμή που την ακούς. Μάλιστα, το Full-length τους, ”Hymns for the Broken” (2014), αποτέλεσε top κυκλοφορία της χρονιάς. Και η συναυλία τους εκείνο το βροχερό απόγευμα… νύχτωνε και από νωρίς… Πανέμορφο, μελαγχολικό σκηνικό.

Τη μέρα των 20ών γενεθλίων μου, στο κλείσιμο 2 δεκαετιών ζωής, κήδεψα τη γιαγιά μου. Δεν μπορούσε χωρίς τον παππού- μετά από 50 χρόνια γάμου, ε, αναμενόμενο. Πλέον, ο κόσμος δεν μπορεί τις σοβαρές σχέσεις και για να καλύψει την ανικανότητά του αυτή θεωρεί πως είναι ξεπερασμένα τέτοια σκηνικά. Τώρα μόνο photos στο FB, likes, jerking off μπροστά από μια οθόνη, άντε και κάνα one night stand. Μπας και καλύψει τα ψυχολογικά του κενά και βρει λίγη αυτοπραγμάτωση. Εμετικό. Πάντως, γνώριζα τη γιατρειά. Είδα τους Tankard live, έφαγα το ξύλο της ζωής μου και ξέδωσα. Σε κάποια φάση, έχοντας ζαλιστεί από τον αριθμό ατόμων που έπεφταν βροχή πάνω μου, ζήτησα την τελευταία στιγμή από έναν τύπο να πηδήξει από την άλλη μεριά της σκηνής, ενώ ερχόταν βολίδα καταπάνω μου. Και πήγε, ο καημένος, haha. Δεν ξέρω, μου φαίνεται πολύ αστείο.

Την απέχθεια και το μίσος μου απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο την εξέφρασα μέσα από τους At the Gates. Πολύ αλληγορικοί στίχοι. Μ’αρέσει που σου αφήνουν το περιθώριο να ερμηνεύσεις ο ίδιος το νόημα των τραγουδιών τους. Για όσους μπορούν, λοιπόν, να διαβάζουν πίσω από τις λέξεις. Οι υπόλοιποι δυσκοίλιοι να στρίψουν. Να αναφέρω, τέλος, πως το ”At War with Reality(2014) αποτέλεσε top κυκλοφορία της χρονιάς και δυναμικό comeback, μετά από 19 χρόνια δισκογραφικής απουσίας. Μέγα κατόρθωμα.

Δεύτερη φορά που παρακολουθώ live τους Sabaton και η ενέργεια στα ύψη. Ο Βασίλης, που τους λατρεύει, το είχε ξεχάσει πως πραγματοποιούν συναυλία. Νομίζω πως όταν έκλεισα το τηλέφωνο, λέγοντάς του πως βρίσκομαι στον συναυλιακό χώρο, χτύπαγε το κεφάλι του στον τοίχο. Πάντως, με τόσο όμορφα σκηνικά να εκτυλίσσονται, δεν μπορείς να σκεφτείς τα όσα αρνητικά περιβάλλουν την καθημερινή σου ζωή. Ξεχνιέσαι, τα αγνοείς, λες <<δεν πάνε να γαμηθούν;>>. Καλό αυτό, υποθέτω.

Άλλη μια εξεταστική φτάνει στο τέλος της και το γιορτάζω πηγαίνοντας στο gig των Eluveitie. Δύσκολο να θυμάσαι απ’έξω τους στίχους των κομματιών τους, αλλά όχι ακατόρθωτο, ενώ η Κέλτικη/Ελβετική Ιστορία είναι απίθανη. Και το Folk/Melodic Death Metal που υπηρετούν, θεσπέσιο. Το πώς συνδυάζουν αυτά τα δύο Είδη, πραγματικά με ξεπερνά.

Scanner και το κάψιμο πάει σε άλλο επίπεδο. Είναι λόγος που λάτρεψα την Sci-Fi αισθητική. Όχι μόνο οι στίχοι, μα και η μουσική αυτό αποπνέει. Αυστηρά και μόνο για όσους ζουν και αναπνέουν Metal και, γενικά, ΝΙΩΘΟΥΝ. Λίγοι και καλοί. I’m fine with that.

Συναυλιακά κολασμένος εκείνος ο Μάρτιος. Τίποτα άλλο δεν υπάρχει στο μυαλό μου. Από την μπουνιά που έφαγα από τους Wolf, μου φύγανε κάμποσα δόντια. Η φωνάρα και το κιθαριστικό style του Niklas “Viper” Stålvind σε στέλνουν να μαζεύεις τα σαγόνια σου από το πάτωμα και σε ωθούν σε αλλαγή επαγγέλματος σε ιεροκήρυκα: AKOY METAL ΚΟΣΜΕ.

Η συναυλία των The Haunted ήταν μόνο για edgy ανθρώπους. Ξυλίκι, ιδρώτας, κόντρα-στα-πάντα φάση. Με λίγα λόγια, ήμασταν μια ωραία ατμόσφαιρα, τύπου Fight Club (σ.σ.: you know, ο ανθρώπινος οργανισμός χρειάζεται να ξεδίνει ΚΑΙ έτσι). Με μώλωπες γύρισα σπίτι, αλλά, dammit, άξιζε κάθε κλωτσομπουνίδι, ενώ και εγώ και η φίλη μου κερδίσαμε meet ‘n’ greet.

Η συναυλία των Epica ήταν η πρώτη που κάλυψα για λογαριασμό του sinavlia.gr. Έκτοτε, έχω γίνει ο πονοκέφαλος του Θανάση, αλλά δεν φταίω εγώ, μου είναι αδύνατο να αντισταθώ σε αυτήν την αξιαγάπητη καράφλα. Μεγάλο συναυλιακό απωθημένο αυτό το gig (σ.σ.: ένα διαπεραστικό <<ΝΑΙ>> μου ξέφυγε όταν διάβασα πως θα επισκεφτούν την Αθήνα), μιας και ήδη από παλιότερα είχα έρθει σε επαφή μαζί τους. Απόλαυση.

Ρε, όταν παίζανε το ”Buried Dreams”, ένα κόκκινο φως φώτιζε το πρόσωπο του Jeff Walker, μετατρέποντάς τον σε ό,τι πιο σατανικό έχω δει ποτέ στην ζωή μου- καλά, και τα visuals με τις ανατομίες, τι σκατά ήτανε, δεν πήγαιναν πίσω. Δεν είχε πολύ κόσμο. Και όμως, με το που βγήκαν οι Carcass, ένιωθες τις δονήσεις στον αέρα. Αγνή μισανθρωπία. Μου’φυγε ο κώλος να μάθω το υλικό τους και στο τέλος είπα να γίνω χειρουργός. Καθηγητηλίκι και φλωριές.

Το εισιτήριο για την συναυλία των Blind Guardian– δεύτερη φορά που τους παρακολουθώ live- το είχα προμηθευτεί ένα χρόνο πριν. Δυστυχώς, ούτε ο Βλάσης ούτε ο Βαγγέλης ήρθαν μαζί, αν και στην αρχή το σκέφτονταν. Βέβαια, είχαμε καιρό να επικοινωνήσουμε, οπότε το περίμενα. Όπως και να’χει, μπορεί αυτό το μικρό reunion να μην πραγματοποιήθηκε, αλλά στο gig ξελαρυγγιάστηκα. Εγώ και ένας τύπος που βρισκόταν δίπλα μου είχαμε αφηνιάσει. Αγκαλιασμένοι τραγουδάγαμε τα περισσότερα κομμάτια. Μου ήταν παντελώς άγνωστος. Και όμως, ένιωσα σαν να τον γνώριζα καιρό. Ακόμα ηχούν στα αυτιά μου τα chants μας.

Δεύτερη φορά που παρακολουθώ live τους Accept. Headbanging και ξελαρύγγιασμα μέχρι τελικής πτώσης- τους το χρώσταγα. Η δεύτερη νιότη που περνάνε, χρίζει επιστημονικής έρευνας. ”Blood of the Nations(2010); Αριστούργημα. ”Stalingrad: Brothers in Death(2012); Αριστούργημα. ”Blind Rage(2014); Αριστούργημα. Μοναδικοί.

Δεύτερη φορά που βλέπω live τους Riot και ένιωθα φίλος των μουσικών. Με θυμόντουσαν όλοι από την περασμένη φορά και, κατά την εκτέλεση του ”Swords and Tequila”, ο Don Van Stavern μοιράστηκε μαζί μου το μπουκάλι tequila που είχε. Το θεωρώ πολύ όμορφο και συγκινητικό το να δημιουργείται τέτοιο κλίμα μεταξύ των Μελών του συγκροτήματος και των fans. Και αυτό το ”Take Me Back”… Γενικά, το ”Unleash the Fire(2014) είναι αριστούργημα.

Eyehategod. Δεν έχω νιώσει περισσότερο σαν social outcast στη ζωή μου. Ο μπάφος είχε αντικαταστήσει το οξυγόνο του συναυλιακού χώρου, ενώ η φίλη μου το μόνο που σκεφτόταν ήταν να αγοράσει ένα baseball cap που πωλούνταν ως merchandise του σχήματος. Και πολύ ξύλο, ρε παιδί μου, δεν το περίμενα- το Sludge/Doom Metal υπηρετούν. Μετά από μέρες, ανέβηκε video ολόκληρης της συναυλίας στο YouTube. Σε κάποιο κομμάτι, ο Mike Williams φυσάει τη μύτη του και πετάγονται ριπές μυξών από τα ρουθούνια του, τις οποίες σκουπίζει με τα χέρια του. Και μετά, ΠΙΑΝΕΙ ΤΟ ΜΑΛΛΙ ΜΟΥ. Hahaha, πόσο τελειωμένος αισθάνθηκα ρε γαμώτο. Hahahaha.

Επιστροφή στην Μαλακάσα, για να παρακολουθήσω ζωντανά τους Rotting Christ για δεύτερη φορά και τους Judas Priest. AMEN. Λαοθάλασσα, καπνογόνα, πουτάνα όλα. Στους πρώτους, ο Van Ace μου έκανε νόημα να ανέβω στην σκηνή, αλλά οι security guards δεν άφηναν. Επέμενε όμως, τους το έδειξε, ανέβηκα εγώ και 3 ακόμα άτομα και βάλαμε τη δική μας, γαμηστερά συγχρονισμένη πινελιά στο ”Non Serviam”. Στους δεύτερους, κοίταγα σαν μαλάκας. Majestic as fuck σκηνικά, που μου γάμησαν το μυαλό. Δέος.

Ενθουσιάστηκα όταν διάβασα πως θα πραγματοποιηθεί συναυλία Black Label Society. Μια χαρά ήταν αυτή η περίοδος της ζωής μου. Δίεπρεπα στην Σχολή, πήγα τις διακοπές μου με τη φίλη μου και γυρίσαμε μια μέρα πριν το gig. Σαν εκδρομή το είδαμε. Στη Μαλακάσα γινόταν το event, οπότε είχε το ταξιδάκι του. Με μέσο, βέβαια. Είχε και δροσιά, ο ήλιος είχε κατέβει όταν το συγκρότημα βγήκε στην σκηνή. Όλα τέλεια.

Εκείνη η συναυλιακή season ολοκληρώθηκε με τους Kataklysm. Τους καταευχαριστηθήκαμε και, μετά το τέλος της συναυλίας, όταν τους είδαμε από κοντά, ενθουσιάστηκαν που τους τιμήσαμε και μας ευχαρίστησαν για την στήριξή μας. Σου είπα πόσο το λατρεύω όταν δημιουργούνται τέτοια αμοιβαία συναισθήματα, μεταξύ της μπάντας και των fans;

ΒΟΟΜ. Machine Head live στην Αθήνα. Ζητωκραυγές ακούστηκαν όταν διάβασα πως έρχονται για συναυλία, και ας μην γνώριζα πολλά πράγματα από το υλικό τους μέχρι τότε. Ιδανικό ξεκίνημα της φετινής συναυλιακής season. Μεγάλο σε διάρκεια gig, αδυσώπητο moshing, και ο ουρανός να έχει ανοίξει στα δύο. Ο φίλος μου, Σταμάτης, προσφέρθηκε να μας πάει με το αμάξι σπίτι. Το γεμίσαμε νερά το καημένο το αυτοκίνητο και την επόμενη μέρα και οι 3 ήμασταν κρεβατωμένοι, but, damn, it was worth it.

Τελευταίο έτος στην Σχολή, κάτι που σημαίνει πως ήρθε η ώρα να διδάξω σε σχολείο. Καθηγητής το πρωί, street fighter το βράδυ. Δεν περίμενα να επιζήσω από το gig των Razor. Αν δεν το έζησες, δεν ξέρεις τι πάει να πει ΞΥΛΟ. Σε κάθε κομμάτι, κλωτσιές, γονατιές, μπουνιές, αγκωνιές, κουτουλιές, οτιδήποτε πονάει, τέλος πάντων. Για καμιά βδομάδα πόναγε όλο μου το σώμα. Συναισθηματική αποφόρτιση; Tell me about it.

BAM. Συναυλία Arch Enemh. Επιτέλους. Μεγάλο συναυλιακό απωθημένο. Ακόμη και αν δεν γνώριζα το υλικό τους μέχρι τότε, ήξερα πως έπρεπε να τους δω. Τους έμαθα, πήγαμε και περάσαμε υπέροχα. Βέβαια, το gig πραγματοποιήθηκε μία μέρα μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στη Γαλλία. Η ατμόσφαιρα ήταν γενικώς βαριά και, προσωπικά, είχε συγκλονιστεί το είναι μου. Οργανωμένη θρησκεία, ο μεγαλύτερος καρκίνος που δημιούργησε το ανθρώπινο είδος.

Εκείνο τον καιρό έμαθα πώς σχετίζεται το emulator με το gaming, οπότε και ασχολήθηκα ξανά με το δεύτερο (σ.σ.: όλα τα games από τα franchises Kingdom Hearts, Crash Bandicoot, God of War). Γενικότερα, όταν δεν ακούω μουσική, ασχολούμαι με αυτό, βλέπω ταινίες (σ.σ.: οτιδήποτε ΚΑΛΟ και τα πάντα από Marvel), σειρές [λατρεύω The Walking Dead (2010-), Fear the Walking Dead (2015-) και The Simpsons (1989-)], παίζω με τα 5 κουνέλια και τις 2 καρδερίνες μου (σ.σ.: ναι, είμαι και φιλόζωος) και κηρύττω την straight edge ιδεολογία (δεν πίνω, δεν καπνίζω, δεν κάνω ναρκωτικά). Συναυλιακά τώρα, οι Rage πραγματοποιούσαν συναυλία- τεράστιο απωθημένο. Η δομή των τραγουδιών τους αποτελούν λόγους που κόλλησα μαζί τους. Έδωσαν βάση στο αριστουργηματικό ”Black in Mind(1995) Full-length– έκλειναν 20 χρόνια από την κυκλοφορία του: ‘Nuff said.

Έφτασε η ώρα της διδασκαλίας. Θα διδάξω ιστορία γενικής παιδείας, στη Γ’ Λυκείου ενός ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ σχολείου. Το σύμπαν έχει άρρωστο humour. Μια μέρα πριν, παρευρέθηκα στην συναυλία των Elvenking και HammerFall. Οι πρώτοι αποτέλεσαν έκπληξη- πραγματικά, γούσταρα το υλικό και τον μουσικό τους προσανατολισμό. Τους δεύτερους απλά ήξερα πως κάποτε έπρεπε να τους δω live. Όταν τους έμαθα, ξετρελάθηκα. Έτσι όπως πέρασα, την επόμενη μέρα ήταν επόμενο να τα πάω περίφημα.

Η συναυλία των Týr και Swallow the Sun ήταν ένα ηχητικά ανομοιογενές πακέτο. Ε, και; Στους πρώτους, ο συνδυασμός Progressive/Folk Metal και η φεροϊκή γλώσσα σε ορισμένα κομμάτια blew my mind, στους δεύτερους, χέστηκα για το τάχα κοινωνικό στίγμα που σου αφήνει η κατάθλιψη- το κλίμα του Ιανουαρίου μήνα έπαιξε το ρόλο του. Πολυδιάστατο gig.

Τόσο εγώ, όσο και η φίλη μου, σκίσαμε τα βρακιά μας όταν ανακοινώθηκε η συναυλία των Candlemass. Μία σχολή μόνοι τους. Κερδίσαμε και οι δύο meet ‘n’ greet. Απίθανοι πάνω στην σκηνή και από κοντά- το να μοιράζεσαι pizza και διάφορες ιστορίες με μουσικά σου ινδάλματα έχει ανεκτίμητη αξία.

Την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου την περάσαμε, παρακολουθώντας live τους Draconian. Η μουσική τους ήταν ό,τι πρέπει για τις περιστάσεις. Ο τρόπος που συνδυάζεται τα αντρικά με τα γυναικεία Φωνητικά είναι άκρως ρομαντικός και μελαγχολικός (σ.σ.: άκου το ”Morphine Cloud”). Σε χτυπάει right in the feels. Αχ…

Έρχεται, επιτέλους, η στιγμή που θα ασχοληθώ με τους Septicflesh– από το πρώτο άκουσμα του ”Anubis”, κόλλησα με το Atmospheric/Symphonic Death Metal τους. Σε μία περίοδο που αποτελούσε ουσιαστικά το ξεκίνημα νέων, μεγάλων προσωπικών δυσκολιών, η ασχολία μου με την μπάντα φάνηκε σωτήρια. Πραγματικά, το gig τους πραγματοποιήθηκε την κατάλληλη χρονική στιγμή.

Καυλιάρικο, μουστακαλίδικο, παντελονάτο πακέτο: Palace και Anvil. Εμείς που νιώθουμε, διαχωριζόμαστε από attention seeking twats. Plain and simple. Οι πρώτοι, καταχάρηκαν όταν τους είπα πως ακούω το υλικό τους, με αποτέλεσμα να μου δώσουν ένα CD δώρο! Οι φίλοι μου μου είπαν πως, με το που βγήκε η μπάντα στην σκηνή, ο Harald “HP” Piller με έψαχνε στο κοινό. Όταν με είδε, όντως, φωτίστηκε το πρόσωπό του! Ελάχιστοι κάναμε φασαρία που πολλοί δε θα έκαναν στην καλύτερή τους μέρα. Οι δεύτεροι, ήταν τρελοί. Σε κάποιο κομμάτι, ο Steve “Lips” Kudlow έπαιζε την κιθάρα με δονητή! Χορταστικότατο gig.

Το’χα καημό να δω live τους Megadeth. Τρελάθηκα όταν διάβασα πως θα πραγματοποιήσουν συναυλία. Τους μελέτησα και, επιτέλους, τους παρακολούθησα. Καταιγιστικοί. Μόλις είχα ολοκληρώσει και την τελευταία μου εξεταστική περίοδο και αντιμετώπιζα διάφορα προσωπικά θέματα, με αποτέλεσμα να είμαι αρκετά φορτισμένος. Το gig λειτούργησε αγχολυτικά. Έκτοτε, αρκετά πράγματα βελτιώθηκαν.

Η φετινή συναυλιακή season κλείνει με Firewind, τους οποίους και παρακολουθώ live για δεύτερη φορά. Ευτυχώς που επαναδραστηριοποιήθηκαν, μου είχαν λείψει. Μου άρεσε που το gig πραγματοποιήθηκε σε ανοιχτό χώρο- ό,τι πρέπει για το κλίμα. Ζωτικής σημασίας συναυλία, μιας και μου έδωσε το κουράγιο που χρειαζόμουν, ώστε να αντιμετωπίσω τα όσα με προβλημάτιζαν.

Έτσι, λοιπόν, οι μπάντες, μαζί με τις αντίστοιχες φορές που έχω παρακολουθήσει live την κάθε μια από αυτές, αναπαρίστανται, αλφαβητικά, ως εξής:

Accept                 2

Blind Guardian         2

Fates Warning          2

Firewind               2

Gamma Ray              2

Iced Earth             2

Kreator                2

Riot                   2

Rotting Christ         2

Sabaton                2

Saxon                  2

Amon Amarth            1

Anthrax                1

Anvil                  1

Arch Enemy             1

At the Gates           1

Black Label Society    1

Black Sabbath          1

Candlemass             1

Carcass                1

Children of Bodom      1

Dark Tranquillity      1

Draconian              1

Eluveitie              1

Elvenking              1

Epica                  1

Evergrey               1

Eyehategod             1

Grand Magus            1

Grave Digger           1

HammerFall             1

Helloween              1

Iron Maiden            1

Jag Panzer             1

Judas Priest           1

Kataklysm              1

Machine Head           1

Megadeth               1

Moonspell              1

Palace                 1

Rage                   1

Razor                  1

Rhapsody of Fire       1

Scanner                1

Septicflesh            1

Shadow Gallery         1

Slayer                 1

Stratovarius           1

Swallow the Sun        1

Tankard                1

The Haunted            1

Týr                    1

W.A.S.P.               1

Wolf                   1

YOB                    1

Κάπως έτσι φτάνω στο σήμερα. Wow, αυτό κι αν ήταν a trip down memory lane. Κοιτώντας πίσω, μπορώ να εξάγω ορισμένα συμπεράσματα για την μέχρι τώρα πορεία μου στον συναυλιακό χώρο. Καταρχάς, το timing έπαιξε σημαντικό ρόλο σε όλες τις περιστάσεις. Όλα συνέβησαν την κατάλληλη στιγμή. Ακόμη, το metal-archives είναι ΒΙΒΛΟΣ. Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως το Metal ήταν πάντα εκεί για μένα. Στις χαρές, στις λύπες, στις απογοητεύσεις, στους θυμούς. Σε κάθε έκφανση της ζωής μου. Συνέχεια αποτελούσε το στήριγμά μου. Γι’αυτό και εγώ θα του το συνεχίσω να κάνω αυτό που ξέρω καλύτερα. Θα προχωρήσω με τα web radio shows και τα gig reviews. Θέλω να παρακολουθήσω live πολλά σχήματα ακόμα, να γνωρίσω το υλικό και τη μουσική τους, να διευρύνω τους μουσικούς και μη ορίζοντές μου και να φτάσω, έτσι, πιο κοντά στην πολυπόθητη ψυχική ολοκλήρωση, που για μένα αποτελεί το νόημα της ζωής. Πάντως, αν κάποια στιγμή το ταξίδι αυτό έφτανε στο τέλος του, θα ήθελα να συμβεί όπως ακριβώς ξεκίνησε: με τους Iron Maiden. Υποθέτω πως θα το μάθω κάποια στιγμή. Τέλος, ο Lemmy Kilmister και οι Motörhead είναι αθάνατοι. Τι είναι το Metal για μένα, λοιπόν; Παραθέτω μέρος των στίχων του ”I’ve Got to Rock (to Stay Alive)” των Saxon:

I’ve Paid My Dues I’ve Been Around
I’ve Had My Share Of Ups And Downs
I’ll Never Stop It’s In My Blood
Iv’e Got To Rock It Feels So Good
Can’t Stop Me Now It’s In My Soul
I’ve Got To Play More Rock And Roll

I Can’t Live I Can’t Breath
You Got To Give Me What I Need
Can’t Go On Can’t Survive
I Got To Rock To Stay Alive

All things Metal. Τότε, τώρα, πάντα.

1503843_292003820924894_1722736955_n

996757_292003934258216_1166226974_n

1969253_317353355056607_8184839231454985972_n

10246465_325291114262831_4395942778385050321_n

12742820_498765096915431_931162911628491982_n

περισσότερα από Theodore Kritikos

Rotting Christ: kings of a stellar war

Και οι επτά άγγελοι εσάλπισαν. Οι Extreme Metal masters, Rotting Christ, θα...
διαβάστε περισσότερα