Deafkids + Mammock @ Temple, 14/04/23 //

Ένα live με ξεχωριστό ενδιαφέρον αλλά λιγοστό κόσμο δυστυχώς, λόγω της δύσκολης ημέρας. Μεγάλη Παρασκευή της εβδομάδας των Παθών και επιλέγω να κατέβω Temple για τη συναυλία των Deafkids, μιας και δεν τους είχα δει το 2019 που μας ξαναεπισκέφτηκαν στο ίδιο μέρος. Αναρωτιέμαι γιατί γίνονται συναυλίες Μ.Πέμπτη ή Μ.Παρασκευή, βεβαίως κάποιος λόγος θα υπάρχει που σχετίζεται ίσως με τις ημερομηνίες των περιοδειών των γκρουπ. Όμως, στοίχισε πολύ σε προσέλευση καθώς στο μουσικό «ναό» μαζευτήκαμε καμιά εικοσιπεντάδα. Φυσικά η προσέλευση ή μη του κόσμου δεν σχετίζεται με την αξία του live, όμως σκέφτομαι αφενός τη ψυχολογία ενός γκρουπ που παίζει σε άδειο χώρο και αφετέρου την αποθάρρυνση των μελλοντικών διοργανώσεων για live με underground χροιά και πειραματισμό. Πόσο μάλλον στην περίπτωση των Deafkids που επισκέπτονται τη χώρα μας στο μουσικό τους παρόν, στην φάση δηλαδή της ακμής και δημιουργίας τους αποτελώντας και ό,τι πιο σύγχρονο έχει να προτείνει η μουσική αναζήτηση των καιρών μας. Πάντως στην περίπτωση των Deafkids και νωρίτερα των Mammock, η απόδοση τους όχι μόνο δεν μειώθηκε λόγω του κόσμου, αλλά λειτούργησε στη σύνθεση ενός μυσταγωγικού κλίματος. Όπως είπαν και οι Mammock, την Παρασκευή περάσαμε «οικογενειακά». Έναρξη στις 10 και στη σκηνή ανεβαίνουν οι δικοί μας Mammock. Με υλικό από το Itch και το πρόσφατο Rust, δημιούργησαν ένα setlist γεμάτο από εναλλαγές μεταξύ δυναμικών μέταλ αλλά και πιο χαλαρών μελωδιών, ανάλογο της πορείας των συνθέσεων τους στα δυο τους άλμπουμ. Ο ήχος ήταν εξαιρετικός, η καλή διάθεση περίσσευε και τα παιδιά μας μετέδωσαν την ενέργειά τους που γέμισε τον κενό χώρο. Στις έντεκα και είκοσι ανεβαίνουν στη σκηνή οι Βραζιλιάνοι. Εισαγωγή με τουμπερλέκι και ακολουθούν όλα τα απαραίτητα, τύμπανα, κρουστά για τους πειραγμένους βραζιλιάνικους ήχους. Έως τις δώδεκα και κάτι που ξανά ανέβηκαν για το encore οι Mariano Melo, Douglas Leal και Marcelo Dos Santos έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό αλλάζοντας όλα τα μουσικά όργανα που είχαν στη διάθεσή τους. Παραδοσιακοί βραζιλιάνικοι ήχοι μπλεγμένοι με κιθαριστικά riffs και φωνητικές ιαχές δημιούργησαν μια ψυχεδελική μυσταγωγία, κάπως ανάλογη με το κλίμα της ημέρας, σχεδόν θρησκευτική. Με setlist που κινήθηκε κυρίως στον τελευταίο δίσκο με το όνομα «Metaprogramação», οι Deafkids δεν μπλέκουν απλά ήχους και όργανα αλλά δημιουργούν συνθέσεις με νόημα, εναλλαγή ήχων με αρχή κορύφωση και τέλος και σημείο αναφοράς την post punk αισθητική. Πραγματικά ευτυχής που επέλεξα να τους δω αυτή τη φορά, έφυγα πλήρης από τη μουσική εμπειρία των Deafkids και πολύ χαρούμενη για την «γνωριμία» μου με τους Mammock καθώς αξίζουν την προσοχή μας. Ελπίζω πραγματικά να συνεχιστεί η προσέλευση μουσικών γκρουπ που φλερτάρουν με τον πιο δύσκολο ήχο, ας είναι και δύσκολες ημέρες όπως η Μεγάλη Παρασκευή.