by Antonis Geridis
Ήταν Σάββατο, το εισιτήριο ήταν στα κλασικά επίπεδα της Eat Metal Records, οι Aherusia είχαν ανακοινώσει full show και οι Cruachan θα έπαιζαν για πρώτη φορά στη χώρα μας, γιατί λοιπόν το Κύτταρο ήταν, ούτε, μισογεμάτο; Πού ήταν όλοι αυτοί που διαμαρτύρονται ότι βλέπουμε τα ίδια και τα ίδια; Πού ήταν αυτοί οι folk-metallers του facebook με τα epic status τους; Μάλλον έβλεπαν άλλα «φολκ» θεάματα.
Για μας που πήγαμε, λοιπόν, ή τουλάχιστον τους περισσότερους, ήταν η εκπλήρωση ενός συναυλιακού απωθημένου από τη δεκαετία του ΄90, που τη ζήσαμε και την παραζήσαμε και θα ‘χουμε να το λέμε κιόλας, αφού καλύφθηκε ένα «συναισθηματικό» κενό. Για τα μουσικά / τεχνικά θέματα παρακάτω.
Λίγο μετά τις 20.00 οι πόρτες άνοιξαν και όσοι, τέλος πάντων είχαμε έρθει, πήραμε τις θέσεις μας. Γύρω στις εννέα , εννέα παρά, τα φώτα έσβησαν και οι Aherusia ξεκίνησαν το, αν μη τι άλλο, χορταστικό set τους. Set το οποίο περιελάμβανε κομμάτια από τα δύο τους άλμπουμ, και διήρκησε περί τα 90 λεπτά. Όλα τα γνωστά στοιχεία ήταν εκεί. Πάθος, χιούμορ, ένταση και ένα επαγγελματικό performance από ένα συγκρότημα που έχει οργώσει τις συναυλιακές σκηνές και έχει περάσει αμέτρητες ώρες στο studio προβάροντας.
«Σιδηροδρομικά» riffs, folk μελωδίες και ατμοσφαιρικά περάσματα γέμιζαν το Κύτταρο, αποδεικνύοντας ότι οι Aherusia είναι κάτι περισσότερο από μια black metal μπάντα. Τελευταίο τραγούδι στο live των Aherusia ήταν το, τελευταίο τραγούδι του «As I Cross the Seas of My Soul», «Hic Hiemat Aeternatus», το οποίο από ότι μας είπε ο, για μια ακόμα φορά επικοινωνιακός, frontman του γκρουπ Voreas Faethon είναι τρόπον τινά μία εισαγωγή στον 3ο τους δίσκο «PROMETHEUS - Seven Principles On How To Be Invincible» (και όχι Invisible! Να τα λέμε αυτά!).
Έτσι λοιπόν οι Aherusia μας καληνύχτισαν κι εμείς περιμέναμε το κυρίως πιάτο της βραδιάς, τους Ιρλανδούς folk / black metallers Cruachan, που για πρώτη φορά θα εμφανίζονταν στη χώρα μας.
Οι οποίοι ανέβηκαν στη σκηνή του Κυττάρου, ντυμένοι με στολές κελτών πολεμιστών εκτός από τον ντράμερ και τον μπασίστα, και αφού έστησαν τον εξοπλισμό τους μας ταξίδεψαν με τα τραγούδια τους στη χώρα τους, την Ιρλανδία, για κάτι παραπάνω από μια ώρα.
Το συγκρότημα των Cruachan σήμερα ουδεμία σχέση έχει με τους Cruachan των περασμένων ετών, αφού πλέον έχει απομείνει από την αρχική τους σύνθεση μόνο ο Keith Fay. Επίσης ο ήχος τους είναι πλέον απογυμνωμένος, χωρίς πλήκτρα, φλάουτο, κρουστά, banjo, whistles και γκάιντες, παρά μόνο βιολί, ενώ εδώ και καιρό δεν έχουν και γυναικεία φωνητικά. Αξίζει να σημειωθεί ότι χρέη μπασίστα εκτέλεσε ο αυθεντικός μπασίστας των Cruachan, John Clohessy, διότι γεννούσε η γυναίκα του κανονικού τους μπασίστα Eric Fletcher.
Το set τους περιελάμβανε τραγούδια, σχεδόν, από όλες τις περιόδους της μπάντας «To Invoke the Horned God», «Paga Hate», «Ride on», «Some Say the Devil is Dead», «The Morrigan's Call», «Pagan», «The Marching Song of Fiach Mac Hugh», «Prophecy», ενώ για το τέλος άφησαν το «I am Warrior».
Οι Cruachan έτυχαν θερμής υποδοχής από τους οπαδούς τους, κι ενώ στην αρχή φάνηκαν κάπως αμήχανοι και μουδιασμένοι, σιγά, σιγά λύθηκαν και μας χάρισαν μια αξιοπρεπή και όμορφη συναυλία, που θα ήταν πολύ καλύτερη αν ο κακός ήχος δεν «έθαβε» το βιολί και τα καθαρά φωνητικά του Fay, ή αν οι κιθάρες ακούγονταν πιο καθαρά.
Πάντως, όσοι παραβρεθήκαμε στο Κύτταρο περάσαμε καλά κι αυτό μετράει.
Μέχρι την επόμενη φορά, αν υπάρξει, Sláinte Mhath lads!!!
