CANDLEMASS @PIRAEUS 117 ACADEMY, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12/02/16

Έχει περάσει λίγος καιρός από όταν ανακοινώθηκε πως οι Candlemass, στα πλαίσια του εορτασμού 30 (σ.σ.: 32, για την ακρίβεια) χρόνων ενεργής δράσης, θα επισκεφτούν την Αθήνα. Έκτοτε, η μία διαβολοβδομάδα διαδέχεται την άλλη. Δυσκολεύομαι, μα κάνω υπομονή- στο τέλος θα αναμειφθώ. Η Εβδομάδα των Παθών ξεκινά, τα ζόρια πολλαπλασιάζονται, λίγο έμεινε όμως. Τελευταίο βράδυ. Καλό φαγοπότι και γλυκός ύπνος. Ξημέρωσε Μεγάλη Παρασκευή. Πάντως, το Piraeus 117 Academy, το οποίο υποδέχεται στις 19:00 το, τραγικό (για την ώρα) από πλευράς προσέλευσης, κοινό, αποτελεί έναν νέο, ευρύχωρο και όμορφο συναυλιακό χώρο, ακριβώς ό,τι πρέπει για συναυλία τέτοιου βεληνεκούς. Απόψε την τιμητική τους έχουν η σκοτεινή φαντασία, η θρησκεία, η καταδίκη, η ζωή, ο θάνατος και η κόλαση. Epic Doom Metal. Η μπάντα πρόκειται να εμφανιστεί στην σκηνή στις 21:30. Εκείνη την ώρα ρίχνω μια ματιά πίσω μου. Λαοθάλασσα. Τα φώτα σβήνουν και οι Candlemass εμφανίζονται στην σκηνή, παρουσιάζοντας το ανατριχιαστικό “The Prophecy” (σ.σ.: goose fuckin’ bumps), ακολουθούμενο από την πρώτη mass hysteria στιγμή, που προκαλεί το “Dark Reflections”. Με το καλησπέρα, ο Mats Levén (σ.σ.: θεόθεος) εξαφανίζει οποιαδήποτε (χαζο)συναισθήματα νοσταλγίας. Το συγκρότημα καλησπερίζει τους fans, υπόσχεται μια αξέχαστη βραδιά και... boom: “Bewitched”. ΠΑΝ-ΔΑΙ-ΜΟ-ΝΙ-Ο. Νιώθω τις φλέβες σε κάθε σημείο του σώματός μου έτοιμες να εκραγούν. Εν συνεχεία, αυτό που ακούγεται σε ολόκληρη την Πειραιώς είναι οι στίχοι του “Mirror Mirror”. Ακολουθεί αδυσώπητο headbanging, αποτέλεσμα της εκτέλεσης του “The Dying Illusion”, ενώ τα sing-alongs δίνουν και παίρνουν κατά την παρουσίαση του “A Cry from the Crypt”. Έπειτα, ο frontman εξαφανίζεται, μόνο για να εμφανιστεί λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, βαστώντας μία σημαία που απεικονίζει το logo του συγκροτήματος, τη γνωστή νεκροκεφαλή, για τις ανάγκες του δυναμίτη “Emperor of the Void”. Το σπαρακτικό “Under the Oak” παίρνει την σκυτάλη, προτού την παραδώσει με την σειρά του στο θέλω-να-παίζει-στην-κηδεία-μου “At the Gallows End”, ενώ η αυλαία κατεβαίνει (προσωρινά) στο θεσπέσιο “Crystal Ball”. Το σχήμα επιστρέφει για encore, αποτελούμενο από το απρόσμενο “Prophet” (σ.σ.: !), το οποίο ο Mats Levén ερμηνεύει με διαφορετικό, μυστηριακό outfit (σ.σ.: συγκεκριμένα φορά ένα επιβλητικό μαύρο παλτό), το άκρως θεατρικό “A Sorcerer’s Pledge” και το καθολικά λατρεμένο “Solitude”. Μόνο κλάμα. Στο σημείο αυτό, πρέπει να γίνει μνεία στον κρυστάλλινο ήχο που πλαισιώνει το συγκρότημα σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισής του, στην jaw-dropping σκηνική του παρουσία, όπως και στην ειλικρινέστατη και θερμότατη επικοινωνία του με το κοινό. Επιπροσθέτως, κρίνεται απαραίτητο να αναφερθεί πως το drumming του Jan Lindh γκρεμίζει ουρανοξύστες, ενώ τα riffs των Mats "Mappe" Björkman και Lars "Lasse" Johansson κόβουν σαν ξυράφια. Το κενό που δημιουργεί η απουσία του Leif Edling, πάντως, δύσκολα καλύπτεται. Όπως και να’χει, we are bewitched. Setlist The Prophecy Dark Reflections Bewitched Mirror Mirror The Dying Illusion A Cry from the Crypt Emperor of the Void Under the Oak At the Gallows End Crystal Ball Encore: Prophet A Sorcerer’s Pledge Solitude   Η Didi Music το έκανε πάλι το θαύμα της. Τήρησε ρητά το timetable του live, το οποίο γενικότερα διεξήγαγε άψογα. Από την άλλη, οι Candlemass, με 14 τραγούδια και σε περίπου 105 λεπτά, πιστοποίησαν την αδιαφιλονίκητη κυριαρχία τους στο είδος το οποίο οι ίδιοι δημιούργησαν. Αργά ή γρήγορα, θα επιστρέψουν. Θα περιμένω. P.S.: Μετά το τέλος του event, παρευρέθηκα σε “meet ‘n’ greet” με τη μπάντα. Το να συζητήσω με αυτές τις τεράστιες προσωπικότητες ήταν μακράν μία από τις πιο ευχάριστες εμπειρίας που είχα στο έως τώρα μουσικό μου ταξίδι. Μοιράστηκαν μαζί μου διάφορες ιστορίες, για τον Leif Edling, τον Messiah Marcolin, τον Gus G., μέχρι και για τον Criss Oliva (σ.σ.: καλά διάβασες), τρώγοντας pizza και πίνοντας λεμονάδα. Beat that. Περισσότερες φωτογραφίες θα βρείτε εδώ.