by Thanos Oktoratos
Δεκατέσσερα χρόνια μετά την πρώτη live εμπειρία του Dylan, το ίδιο παρεάκι έκανε τα (σαφώς λιγότερα χιλιόμετρα αυτή τη φορά) για να βρεθεί στο Terra Vibe για να μυηθεί στην ιδια μυσταγωγία όπως τότε.
Ο χώρος μπροστά από τη σκηνή (η οποία παραδόξως βρισκόταν δεξιά μόλις έμπαινες στο χώρο και όχι ευθεία μπροστά ως συνήθως) άρχισε να γεμίζει μετα τις 8 με κόσμο που ευτυχώς ήξερε τι θα παρακολουθήσει και πώς να το απολαύσει. Γιατί όταν πας να παρακολουθήσεις τον Dylan οφείλεις να είσαι συνειδητοποιημένος του τι πρόκειται να ακούσεις.
Αν περιμένεις να ακούσεις τα τραγούδια που έγραψε το 60 και 70 να ακούγονται όπως τότε, έχεις χάσει το νόημα. Γιατί ο Dylan του 21ου αιώνα έχει βγάλει 4 album αριστουργημαικά τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά (με αποκορύφωμα για μένα το Tempest). Αν πάλι να περιμένεις έναν καλλιτέχνη που θα χαριεντίζεται με το κοινό μετά από κάθε τραγούδι αρχίζοντας τα “ευχαριστούμε” και τα “καλησπέρα Αθήνα” σε σπασμένα ελληνικά τότε καλύτερα να κάτσεις σπίτι ή ακόμα χειρότερα να πας να δεις τον Χατζηγιάννη.
Ακριβής όπως πάντα στην ώρα του βγήκε στη σκηνή στις 9.30 ξεκινώντας με το οσκαρικό Things Have Changed για να ακολουθήσει μια βόλτα στα παλιά με το She Belongs to Me. Από τις πρώτες στιγμές της συναυλίας εύκολα μπορούσες να διακρίνεις 3 πράγματα: το πόσο καταπληκτικούς μουσικούς έχει στην μπάντα του, τον κρυστάλλινο ήχο που έβγαζε η κονσόλα (ίσως τον καλύτερο που έχω ακούσει σε live) και την εξαιρετική φόρμα που βρίσκεται η φωνή του (ναι αυτό το χαρακτηριστικό βραχνό νιαούρισμα) αποδεικνύοντας στα 73 του πως εκτός από το να γράφει μπορεί ακόμα να τραγουδάει.
Όσο κυλούσε η βραδιά ο Dylan (πίσω από το πιάνο πλέον) ανέβαζε τη διάθεσή του, προφανώς παρασυρόμενος και από το κοινό, γεγονός που ήταν εμφανές σε όσους ήταν αρκετά κοντά για να διακρίνουν τις εκφράσεις του προσώπου του. Αυτό αποτυπώθηκε με τον καλύτερο τρόπο στο setlist που μετά από καιρό ήταν αλλαγμένο σε μεγάλο βαθμό. Κι εδώ ακριβώς φάνηκε το πόσο σπουδαίους μουσικούς έχει η μπαντα του καθώς είναι βέβαιο πως πολλά τραγούδια τα έπαιξαν απροβάριστα χωρίς να χάνουν νότα. Μας χάρισε πολλές εκπλήξεις όπως τα Visions of Johanna, Ballad of a Thin Man (κατά τη διάρκεια του οποίου έδειχνε να απολαμβάνει τον κόσμο που τραγουδιστά αναρωτιόταν “do you, Mr. Jones?”), Girl of a North Country (ίδια ανατριχίλα κάθε φορά) και φυσικά η πολυαγαπημένη ελεγεία Desolation Row.
Για σχεδόν 2 ώρες έβλεπες να περνάει μπροστά σου όλη η διαδρομή όχι του Dylan απλά αλλά όλου του αμερικάνικου rock σε όλες τις εκφάνσεις του βρίσκοντας τον καταλληλότερο εκφραστή στο πρόσωπο του πατριάρχη του και του ανθρώπου που είναι υπεύθυνος σε μεγάλο βαθμό για την εξέλιξη της μουσικής.
Το encore περιελάμβανε μόνο το All Along the Watchtower που, σε αντίθεση με τις προηγούμενες φορές που τον έχω δει, εγκατέλειψε το tempo Hendrix και το έφερε στα δικά του δεδομένα δίνοντας του έναν πιο blues rock χαρακτήρα.
Αν κάποιος μου έλεγε το 2000 εκείνο το βράδυ του Μαΐου στην Ανκόνα ότι 14 χρόνια και 9 live μετά θα έβλεπα τον Dylan να παίζει έτσι κουβαλώντας στις αποσκευές του καινούργια τραγούδια που πολλοί θα ήταν τρισευτυχιμένοι αν είχαν καταφέρει να γράψουν μισό ανάλογης ποιότητας, και ότι θα έβλεπα νεαρόκοσμο από κάτω να τα ξέρει απ’ έξω και να γουστάρει, σίγουρα θα τον παρέπεμπα σε κάποιο θεραπευτή.
ΥΓ. Αγαπητοί φίλοι από τη Θεσσαλονίκη, συγγνώμη που δεν διασκεύασε στην Πριγκηπέσσα για να αρέσει και σε σας.
